Sygnatura akt II K 44/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2016 r. Sąd Rejonowy w Wołowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki Protokolant Edyta Lickiewicz po rozpoznaniu w dniach 16 grudnia 2014 r., 25 lutego 2015 r., 15 kwietnia 2015 r., 10 czerwca 2015 r., 20 sierpnia 2015 r., 22 września 2015 r., 12 listopada 2015 r. i 21 stycznia 2016 r. sprawy R. S. , syna K. i T. z domu Z. , urodzonego w dniu (...) w Ś. oskarżonego o to, że w nocy z 14 na 15 września 2014 roku w W. przy ul. (...) z parkingu osiedlowego usiłował dokonać kradzieży samochodu marki V. (...) o numerach rejestracyjnych (...) o wartości 1500 zł w ten sposób, że dokonał wyłamania przy pomocy scyzoryka zamka w drzwiach, a następnie usiłował pokonać stacyjkę pojazdu, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął, ponieważ nie zdołał uruchomić silnika, czym działał na szkodę R. B. , tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk ****************** I. uznaje oskarżonego R. S. za winnego tego, że w nocy z 14 na 15 września 2014 r. w W. przy ul. (...) z parkingu osiedlowego usiłował dokonać zaboru w celu krótkotrwałego użycia należącego do R. B. samochodu marki V. (...) o numerach rejestracyjnych (...) i wartości 1500 zł w ten sposób, że za pomocą scyzoryka wyłamał zamek w drzwiach, a następnie po wejściu do środka przy pomocy scyzoryka usiłował przekręcić stacyjkę i uruchomić silnik, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął, bowiem nie zdołał uruchomić silnika oraz został spłoszony, to jest uznaje oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 289 § 2 kk i za to na podstawie art. 37a kk w zw. z art. 14 § 1 kk w zw. z art. 289 § 2 kk wymierza mu karę 7 (siedmiu) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. na podstawie art. 44 § 2 kk orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci scyzoryka ujętego i opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr I/172/14 pod poz. 1 na k. 24 akt; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. kwotę 1136,52 zł z VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu; IV. na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych, w tym od opłaty. Sygn. akt II K 44/15 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 14 września 2014 r. R. S. przyjechał z M. do W. do znajomych. Następnie w nocy z 14 na 15 września 2014 r., po zakończeniu spotkania, przechadzał się ulicami (...) , nie posiadając środka transportu, aby wrócić do domu. W pewnym momencie, przechodząc przez osiedlowy parking, R. S. zauważył należący do R. B. pojazd V. G. (...) (o numerach rej. (...) i wartości 1500 zł), którym postanowił wrócić do domu. Używając scyzoryka wyłamał zamek i otworzył drzwi od strony kierowcy, wszedł do środka i wkładając scyzoryk w stacyjkę usiłował uruchomić silnik. Gdy nie udało mu się uruchomić silnika, wysiadł z samochodu i zaczął wypychać pojazd z miejsca parkingowego. Wówczas zauważył nadchodzącego mężczyznę i uciekł. Dowód: - zeznania B. B.
(1), k. 3, 57, - zeznania R. B. , k. 18, 56, - protokół oględzin, k. 4-5, - wyjaśnienia R. S. , k. 15, 47-48, - zeznania J. S. , k. 57, - zeznania M. P. , k. 65, - zeznania A. K. , k. 70, - zeznania R. Z. , k. 76, - zeznania J. A. , k. 79. W toku postępowania przygotowawczego oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i złożył wyjaśnienia. W toku postępowania sądowego oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i również złożył wyjaśnienia. Sąd zważył: W świetle przeprowadzonych dowodów wina, sprawstwo i okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu wyrokiem czynu nie budziły wątpliwości. Ustalając stan faktyczny sąd oparł się na dowodach w postaci wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków oraz na dowodzie w postaci protokołu oględzin. Nie dano wiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w toku postępowania sądowego, ponieważ oskarżony wyjaśnienia te zmieniał, nie był pewien przedstawianej przez siebie wersji wydarzeń i nie uzasadnił w logiczny sposób powodu ich zmiany. Ponadto w toku postępowania przygotowawczego oskarżony podawał okoliczności, które mogły być znane jedynie sprawcy przestępstwa, a to na przykład sposób wejścia do pojazdu, czy też fakt pozostawienia w nim scyzoryka. W konsekwencji sąd nie doszukał się w toku postępowania takich okoliczności, które skutecznie podważyłyby przyznanie się oskarżonego na etapie postępowania przygotowawczego. W szczególności przesłuchany na powyższą okoliczność przesłuchujący oskarżonego policjant J. A. nie potwierdził, aby w toku przesłuchania oskarżonego doszło do jakichkolwiek nieprawidłowości, o których wspominał oskarżony w wyjaśnieniach przed sądem. Dano wiarę zeznaniom świadków użytkujących samochód, tj. B. i R. B. . Zeznania te nie zostały w żaden sposób podważone. Świadkowie nie posiadali jednak wiedzy co do osoby sprawcy. Aby ustalić tę osobę, sąd przesłuchał interweniujących w dniu zdarzenia policjantów, którzy dokonywali legitymowania oskarżonego. Zeznania policjantów, którym dano wiarę, nie wskazały jednak na osobę, która dokonała włamania do samochodu i jego wypchnięcia z miejsca parkingowego, bowiem policjanci osoby takiej nie widzieli. Kwestia sprawstwa oskarżonego nie została rozstrzygnięta zeznaniami J. S. i R. Z. . R. Z. potwierdzał jedynie, że odwiózł rano oskarżonego z koleżanką do domu. J. S. potwierdzała, że w nocy, kiedy oskarżony miał dokonać przypisanego mu czynu, szła razem z nim ulicami (...) , wracając z imprezy. Następnie oboje udali się do R. Z. . Przedstawiona przez J. S. wersja wydarzeń nie wykluczała tej podawanej przez oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego. W wyjaśnieniach tych oskarżony przyznawał bowiem, że oddalił się od znajomych, aby spróbować dokonać zaboru pojazdu. Następnie spłoszony mógł (i zdaniem sądu tak właśnie uczynił) wrócić do J. S. , po czym był legitymowany przez policjantów. Już na etapie postępowania przygotowawczego oskarżony wskazywał, że usiłował zabrać pojazd, ponieważ chciał nim dojechać do domu. Jak wyjaśnił: „Nie pamiętam, czy wewnątrz pojazdu było jakieś radio samochodowe i inne rzeczy; włamałem się do tego samochodu ponieważ chciałem go zabrać i dojechać nim do domu do M. . Nie chciałem go sprzedawać, ani brać na części; chciałem nim dojechać tylko do domu”. Brak było jakiegokolwiek dowodu, który obaliłby przytoczoną wyżej, a przedstawioną przez oskarżonego wersję wydarzeń. Pomimo tego oskarżonemu postawiono zarzut usiłowania dokonania kradzieży z włamaniem i mimo tego, że sam oskarżony nie wskazywał na to, aby miał taki właśnie zamiar. Samo przyznanie się oskarżonego do zarzuconego mu czynu, przy doprecyzowaniu przez niego w wyjaśnieniach, że jego zamiarem nie był zabór pojazdu w celu przywłaszczenia, nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do tego, aby oskarżonemu można było skutecznie przypisać popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk . Z samochodu pokrzywdzonego nie zginęły żadne przedmioty i żadne pochodzące z przestępstwa przedmioty nie zostały nigdy odnalezione u oskarżonego. W związku z powyższym sąd dokonał zmiany opisu czynu, przyjmując, że oskarżony usiłował dokonać zaboru pojazdu w celu jego krótkotrwałego użycia, wypełniając tym samym znamiona przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 289 § 2 kk , bowiem oskarżony przełamał zabezpieczenie pojazdu. Wymierzając oskarżonemu karę, sąd miał na uwadze dyspozycje z art. 53 kk . Sąd zdecydował, że właściwą i wystarczającą w stosunku do oskarżonego karą, będzie (przy zastosowaniu art. 37a kk ) kara 7 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony jest osobą młodą i dotychczas niekaraną. Kara ograniczenia wolności, polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej pracy, jest zdaniem sądu dla tego typu sprawców karą skuteczną i wychowawczą. Sąd związany był również dyspozycją art. 54 § 1 kk , według którego, wymierzając karę sprawcy młodocianemu, sąd kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować. Stąd też wybór innej kary byłby zdaniem sądu niewłaściwy. Na mocy art. 44 § 2 kk orzeczono przepadek dowodu rzeczowego w postaci scyzoryka, jako narzędzia służącego do popełnienia przestępstwa. Ponieważ oskarżony pozostaje na utrzymaniu rodziców, zwolniono go od kosztów sądowych.