Sad powszechny, IV Ka 661/15

Sygn. akt IV Ka 661/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2015 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Rusin Protokolant: Ewa Ślemp po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. sprawy B. H. syna M. i B. z domu O. (...) roku w miejscowości K. z art. 86 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela posiłkowego K. R. od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 21 maja 2015 r. sygnatura akt II W 830/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania. Sygn.akt IV Ka 661 / 15 UZASADNIENIE B. H. został obwiniony o to, że 22 sierpnia 2014r. około godziny 19.05 w M. na skrzyżowaniu ulicy (...) z ul. (...) , kierując pojazdem marki F. o nr (...) nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z pojazdem marki F. o nr rej.(...) , którego kierującym był K. R. , powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 21 maja 2015r. sygn. akt II W 830 /14 obwinionego B. H. uniewinnił od zarzucanego mu czynu a wydatkami obciążył Skarb Państwa. Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się oskarżyciel posiłkowy K. R. , który wnosząc apelację tzw. osobistą, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił oparcie o błędne ustalenia faktyczne, mające wpływ na jego treść przez uznanie braku sprawstwa i zawinienia obwinionego, podczas gdy: - ślady na jezdni po zderzeniu pojazdów ( rozbite szkła z reflektora) oraz ustalenia policyjne na miejscu zdarzenia dowodzą, że miejsce i przebieg kolizji należało przyjąć zgodnie z zeznaniami oskarżyciela posiłkowego a nie wyjaśnieniami obwinionego, - wedle zeznań świadka M. J. ( pasażera obwinionego) wina obu kierujących była obopólna, - świadkowie A. R. i W. R. nie byli świadkami kolizji , stąd kwestionuje oparcie wyroku o ich zeznania. W oparciu o powyższe zarzuty apelujący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do jej ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja okazała się skuteczna i musi przez to prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku w celu powtórzenia procesu przez Sąd I instancji. Nie sposób odmówić racji apelującemu, iż ustalenia zaskarżonego wyroku są błędne. Wedle ustaleń sądu I instancji obwiniony swoim pojazdem poruszał się drogą podporządkowaną ul. (...) , po czym dojechał do skrzyżowania i skręcił w prawo na drogę główną tj. ulicę (...) , w tym samym czasie z parkingu znajdującego się naprzeciw skrzyżowania z ulicą (...) wyjeżdżał swoim pojazdem oskarżyciel posiłkowy K. R. , wyjeżdżając z parkingu przekroczył oś jezdni i znajdując się częścią swego pojazdu na pasie ruchu obwinionego doprowadził do zderzenia pojazdów. Niestety takie ustalenia są gołosłowne, nie mają żadnego oparcia w materiale dowodowym. Jak to wynika chociażby z wyjaśnień obwinionego to właśnie obwiniony włączał się do ruchu wyjeżdżając w prawo z parkingu na ul. (...) . W tym czasie K. R. swoim pojazdem już poruszał się drogą główną ulicą (...) od wyjazdu z innego parkingu od co najmniej 50-ciu metrów ( vide zeznania K. R. , ale także A. R. k. 9 i W. R. k. 11 akt), które to dowody przecież zostały uznane przez sąd rejonowy za wiarygodne. W ramach opisanych wyżej ustaleń faktycznych sąd I instancji - wbrew treści art. 82 § 1 kpw i art. 410 kpk - powoływał się także na zeznania świadka M. J. , ale przecież dowodu tego nie przeprowadził na rozprawie, chociażby przez odczytanie protokołu zeznań na k. 8 akt. Z zeznań tego świadka ( jak i uprzednio wymienionych świadków) także wynika, że do przedmiotowej kolizji doszło, gdy to obwiniony wykonywał manewr skrętu z drogi podporządkowanej na główną ul. (...) , którą od jego prawej strony już poruszał się swoim pojazdem K. R. , cyt.” Jak byliśmy prawie całym samochodem na ul. (...) to doszło do zderzenia… B. uderzył lewym przednim rogiem auta w środek tamtego pojazdu który miał uszkodzony słupek przedni i tylni drzwi…” k. 8v. Sąd I instancji – choć powinien - nie ustalił kolizyjnego położenia pojazdów względem siebie, a przecież w tej mierze dowody są zgodne. Obwiniony ( jak sam wyjaśnia) lewą stroną swego pojazdu uderzył w lewy bok samochodu K. R. , skutkiem czego w samochodzie obwinionego została rozbita lewa lampa przednia i uszkodzone maska i przedni zderzak po lewej stronie, zaś w pojeździe K. R. uszkodzeniu uległa środkowa część lewej strony pojazdu ( co uwidacznia np. fot. na k.29). Charakter pokolizyjnych uszkodzeń pojazdów także pozwoli na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych sprawy. Z niezrozumiałych względów pominął Sąd Rejonowy ocenę przedstawianego przez oskarżyciela posiłkowego dowodu w postaci utrwalonych na fotografii odłamków szkła z rozbitego reflektora samochodu obwinionego, leżących wyraźnie na pasie ruchu K. R. ( k.80-81 akt), który to dowód także może dowodzić, że do kolizji doszło na tym właśnie pasie jezdni. Tak więc skoro dotychczasowa sądowa ocena dowodów sprawy jest wadliwa i niepełna, doprowadziła do błędnych ustaleń faktycznych, to Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien rozważyć zasięgnięcie opinii biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnych celem ustalenia przyczyn i przebiegu przedmiotowej kolizji. Dopiero tak przeanalizowane okoliczności zdarzenia pozwolą na ustalenie, czy obwiniony wjeżdżając na drogę główną zachował szczególną ostrożność ( art. 25 ust. 1 p.r.d) i czy spowodował zarzucane mu zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ferując rozstrzygnięcie końcowe sąd powinien także uwzględniać, że kierujący pojazdem wykonując skręt w prawo z drogi podporządkowanej na drogę główną powinien zachować szczególną ostrożność także i w tym znaczeniu, by unikać wszelkiego działania, które mogłoby zwiększać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, np. w razie naruszenia zasad bezpieczeństwa przez innego uczestnika ruchu drogowego, poruszającego się od prawej strony. Z przytoczonych względów sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku.