1 k.p. , mimo wskazania przez pełnomocnika powódki innej podstawy prawnej powództwa. Zgodnie z obowiązującym prawem pracy pracownik zatrudniony na podstawie powołania może być w każdym czasie - niezwłocznie lub w określonym terminie - odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał a odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę. W okresie wypowiedzenia pracownik ma prawo do wynagrodzenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem ( art. 70 k.p. ). Jeżeli przepisy oddziału 1 rozdziału III k.p. nie stanowią inaczej, do stosunku pracy na podstawie powołania stosuje się przepisy dotyczące umowy o pracę na czas nie określony, z wyłączeniem przepisów regulujących: tryb postępowania przy rozwiązywaniu umów o pracę, rozpatrywanie sporów ze stosunku pracy w części dotyczącej orzekania: o bezskuteczności wypowiedzeń i o przywracaniu do pracy ( art. 69 k.p. ). Z mocy wyżej cytowanego przepisu art. 69 k.p. stosunek pracy z powołania jest w zasadzie zrównany ze stosunkiem z umowy o pracę na czas nieokreślony, a zatem pracownikowi powołanemu przysługują uprawnienia pracownicze wynikające z kodeksu i innych ustaw. Wyjątkiem jest nie stosowanie wobec pracowników powołanych trybu postępowania przy rozwiązywaniu umów om pracę dotyczących uprzedniej konsultacji zamiaru rozwiązania stosunku pracy lub uzyskania zgody odpowiednich organów na rozwiązanie stosunku pracy oraz możliwości sądowego dochodzenia roszczeń o uznanie za bezskuteczne odwołania, lub przywrócenia do pracy. Więc odwołanie równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę ( art. 70 k.p. ) z reguły spowoduje ustanie stosunku pracy z upływem okresu wypowiedzenia biegnącym według ogólnych zasad art. 30 § 2 1 k.p. od dnia odwołania. Bowiem przepisy oddziału 1 rozdziału III k.p. nie stanowią innego biegu okresu wypowiedzenia. Przepis art. 72 § 1 k.p. , regulujący rozpoczęcie biegu okresu wypowiedzenia na skutek odwołania, dotyczy tylko sytuacji szczególnych gdy odwołanie następuje w trakcie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy np. urlopu wypoczynkowego lub zwolnienia chorobowego. Powyższy przepis jako ustanawiający wyjątek od zasady nie może być interpretowany w sposób rozszerzający i dotyczyć odwołania w innych sytuacjach niż określonych w § 1 art. 72 k.p. ( por. uch. SN 1981.07.17, I PZP 18/81 , publ. OSNC 1882/1/4 i wyr. SN z 2004.06.9 , I PK 681/03, publ. OSNP 2005/4/53). Sąd podziela już utrwalone stanowisko Sądu Najwyższego, iż że wypowiedzenie umowy o pracę pracownikowi, który świadczył pracę, a następnie wykazał, że w dniu wypowiedzenia był niezdolny do pracy z powodu choroby, nie narusza art. 41 KP . SN zwrócił uwagę na fakt, że omawiany przepis łączy zakaz wypowiedzenia umowy o pracę z faktyczną nieobecnością pracownika w pracy, a nie z chorobą powodującą niezdolność do pracy. Wypowiedzenie umowy o pracę dokonane w czasie obecności pracownika w pracy jest zatem skuteczne i nie może być podważone przez ochronę stosunku pracy wynikającą z art. 41 KP , gdyż o bezskuteczności takiego wypowiedzenia decyduje wyłącznie nieobecność pracownika w pracy . Stąd też pracownik, który świadczy pracę w okresie niezdolności do pracy stwierdzonej w orzeczeniu lekarskim, nie podlega ochronie wynikającej z przedmiotowego przepisu. Przez obecność w pracy należy rozumieć stawienie się pracownika do pracy i świadczenie pracy, a więc wykonywanie obowiązków wynikających z umowy o pracę lub też gotowość do jej wykonywania. Wykonywanie pracy jest aktywną formą obecności pracownika w pracy i sam fakt wykonywania obowiązków pracowniczych z reguły przemawia przeciwko późniejszym twierdzeniom pracownika o jego niezdolności do pracy (por. Art. 41 KP red. Walczak 2016, wyd. 18/P. Wąż. Legalis, i uchwałę pełnego składu Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 11.03.1993 r. I PZP 68/92). W rozpoznawanej sprawie z logicznych, jasnych, stanowczych i korelujących a przez to wiarygodnych zeznań świadków A. Ł. , A. K. , M. B. , A. S. i B. P. , jednoznacznie wynika, iż powódka w dniu 31.03.2015 po dłuższej nieobecności około godziny 7 stawiła się do pracy i podjęła swoją pracę, logując się do systemu informatycznego, wyłączając przekierowanie poczty e-mailowej na zastępującą ją wcześniej osobę, odbierając telefony służbowe i nie informując nikogo o swojej niezdolności do pracy w tym dniu. Około godziny 7 45 dyrektor wręczył powódce odwołanie. Zwolnienie lekarskie dostarczył mąż powódki po godzinie 8. Powódka tego dnia nie opuszczała terenu inspektoratu do godziny 12. Powyższe zeznania znajdują potwierdzenie w wydruku logowania do komputera służbowego powódki jej loginem oraz wydruku bilingu rozmów telefonicznych oraz zeznaniach J. C. , z których wynika, iż 31.03.2015 przyjmował pacjentów od godz. 8 00 i wystawił powódce zwolnienie o dzień wstecz. Wobec powyższych dowodów sąd nie dał wiary zeznaniom męża powódki M. P. , w tej części, iż nie widział zwolnienia lekarskiego powódki 31.03.2015 r. i że to żona prawdopodobnie oddała to zwolnienie oraz Z. Z. w części, że powódka 31.03.2015 r. słabo mówiła bo bolało ja gardło i że w tym dniu zawoził powódkę do lekarza około godz. 8 . Powódka nie wskazywała też, iż 31.03.2015 r. stawiła się do pracy, pomimo niezdolności do pracy, z powodu konieczności załatwienia ważnych spraw dla pracodawcy. W ocenie sądu okres wypowiedzenia biegł od dnia doręczenia odwołania ze stanowiska tj. od 31.03.2015 r. i późniejsze dostarczenie przez powódkę zwolnienia lekarskiego z datą wsteczną nie wywołuje skutku określonego w dyspozycji przepisu art. 72 § 1 zd. 1 k.p. , bowiem ustawodawca w powyższym przepisie posługuje się analogicznym sformułowaniem „usprawiedliwionej nieobecności w pracy” jak przepisie art. 41 k.p. Zgodnie z roczną ewidencją czasu pracy powódki, pracodawca wypłacił powódce ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy za 9 dni, stosownie do przepisu art.
1 k.p. Mając na względzie powyższe sąd na podstawie art. 49 k.p. a contrario w zw. z art. 72 § 1 k.p. i 171 § 1 k.p. a contrario w zw. z art.
1 k.p. oddalił powództwo w całości. O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. , ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego w oparciu o § 11 pkt. 1 i 2 w zw. z § 6 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U z 2002r., nr 163 , poz. 1349 z zmian.)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.