WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Adamczewska Protokolant: st. prot. sąd. Agnieszka Popławska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. sprawy E. E. obwinionej o popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 15 października 2015 roku, sygn. akt III W 2423/14
- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,
- zwalnia obwinioną w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania odwoławczego, w tym nie wymierza jej opłaty za II instancję. SSO Agata Adamczewska UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 15 października 2015r. w sprawie o sygn. akt III W 2423/14 Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu uznał obwinioną E. E. za winną wykroczenia z art. 86 § 1 k.w., za co wymierzył jej karę 300 złotych grzywny (k. 234 akt). Apelację od powyższego wyroku złożyła E. E. , kwestionując co do zasady wyrok skazujący, wskazując, iż Sąd stronniczo oparł się na zeznaniach policji, lekceważąc wyjaśnienia obwinionej (k. 270-271 akt). Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obwinionej nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe. Tok rozumowania Sądu I instancji oraz wnioski płynące z analizy dowodów zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które odpowiadało wymogom procesowym określonym w art. 424 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w. Sąd Rejonowy w należyty sposób wskazał, jakie okoliczności uznał za udowodnione i w oparciu o jakie dowody poczynił ustalenia faktyczne, zawierając nadto precyzyjny wywód, z którego wynika, dlaczego wskazane przez siebie dowody uznał za wiarygodne, jakie przepisy prawa zostały przez obwinioną naruszone i dlaczego winna ona z tego tytułu ponieść odpowiedzialność. Wymierzona zaskarżonym wyrokiem kara grzywny nie razi swoją surowością, spełniając ustawowe wymagania stawiane karze sprawiedliwej. Orzeczenie Sądu I instancji nie jest obarczone uchybieniami wskazanymi w art. 104 § 1 k.p.w. oraz 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. , które powodowałyby konieczność jego uchylenia z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia. Stanowisko skarżącej w niniejszej sprawie sprowadza się de facto do zarzutu niewłaściwej oceny dowodów przez Sąd Rejonowy, przejawiającej się w uznaniu za wiarygodne zeznań funkcjonariuszy Policji, przy jednoczesnym pominięciu dowodu z wyjaśnień obwinionej, która przedstawiała odmienną od ustalonej na podstawie zeznań f-szy Policji i świadka N. K. wersję zdarzenia. Sąd orzekający, dokonując analizy materiału dowodowego słusznie, w ocenie Sądu odwoławczego, odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom obwinionej w przeważającej części, a swoje stanowisko w tym względzie należycie i logicznie uzasadnił. Sąd odwoławczy w całości podziela ocenę tych wyjaśnień, uznając powielanie jej w tym miejscu za zbędne. Z naciskiem wskazać trzeba, że obwiniona, odwołując się w zasadzie wyłącznie do swoich wyjaśnień, zdaje się nie zauważać pozostałych dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji. Wszechstronna ocena wszystkich dowodów i wynikających z nich okoliczności jest obowiązkiem nie tylko sądu orzekającego, ale dotyczy również wyciągania wniosków przez strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą opierać się na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków. Skarżąca zaś w sposób uznany dla siebie za korzystny, wybiórczy, formułuje zarzuty apelacyjne i je uzasadnia, przedstawia własny pogląd co do sposobu oceny dowodów, nie uwzględniając przy tym całokształtu materiału dowodowego. Zarzuty stawiane przez E. E. opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, w ocenie Sądu odwoławczego, stanowią wyłącznie niepopartą wiadomościami specjalnymi, polemikę ze stanowiskiem biegłego. Podkreślenia wymaga, że Sąd Okręgowy, podobnie, jak Sąd I instancji, nie znajduje podstaw, by kwestionować rzetelności, a w związku z tym przydatności dla sprawy rzeczonej opinii. Zgodnie z brzmieniem art. 447 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. w przypadku zaskarżenia wyroku Sądu I instancji w całości, kontrola odwoławcza obejmuje również orzeczenie o karze. Odnosząc się do wymiaru kary orzeczonej wobec obwinionej E. E. przez Sąd I instancji, stwierdzić należy, iż jest ona słuszna i wyważona. Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił całokształt okoliczności rzutujących na wymiar kary. Kara grzywny orzeczona przez Sąd I instancji z pewnością nie razi swoją surowością, pozostając karą sprawiedliwą, zarówno przy uwzględnieniu okoliczności samego czynu, którego dopuściła się E. E. , jak i jej możliwości zarobkowych. Mając na uwadze powyższe Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się żadnych powodów, które nakazywałyby zmienić lub uchylić zaskarżony wyrok, w związku z czym utrzymał go w mocy. W tym miejscu wskazać należy, że wszelkie pozamerytoryczne wywody skarżącej odnośnie ewentualnego wpływu byłego męża obwinionej i osób z jego otoczenia na treść zapadłego wobec niej wyroku pozostają nieweryfikowalne, w związku z czym nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w postępowaniu odwoławczym. W pkt 2 wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. i zwolnił obwinioną od obowiązku ponoszenia kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym uznając za Sądem Rejonowym, iż konieczność uiszczenia kary grzywny wyczerpuje jej możliwości finansowe. SSO Agata Adamczewska