Sad powszechny, X C 1452/15

(1)solidarnie kwoty 4600zł wraz z ustawowymi odsetkami od poszczególnych kwot począwszy od dnia 11.12.2013 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że pozwane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarły z M. sp z o.o. w T. umowę najmu lokalu użytkowego na okres od 01.07.2013r. do 01.07.2018r. W dniu 27.07.2013r. powódka nabyła przedmiotowy lokal, a w dniu 01.08.2013r.zawarła z pozwanymi umowę. Z uzasadnienia wynikało, iż pozwane miały płacić comiesięcznie czynsz w wysokości 1150 zł, jednak od grudnia 2014r. zaprzestały jego płacenia. Wobec niemożności ustalenia numeru pesel jednej z pozwanej stwierdzono brak podstaw do rozpoznania sprawy w postępowaniu upominawczym. W odpowiedzi na pozew, wniesionej dwa dni przed terminem rozprawy pozwane wniosły o oddalenie powództwa w całości. Przyznały, że użytkowały sporny lokal użytkowy, jednak z dniem 30.11.2014r. umowa została rozwiązana na mocy porozumienia stron, bowiem powódka chciała w tym lokalu prowadzić działalność gospodarczą. Na rozprawie w dniach 04.11.2015r. oraz 07.03.2016r. strona powodowa podtrzymała swoje stanowisko, pozwane nie stawiły się. Nie żądano uzupełnienia postępowania dowodowego. Sąd ustalił, co następuje: A. Z. i M. Z.

(1)w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod nazwą „ L. sc” zawarły umowę najmu lokalu użytkowego przy ul. (...) ze spółką (...) . Umowa zawarta była na czas określony od dnia 01.07.2013r. do 01.07.2018r. Okoliczność bezsporna oraz dowód: Umowa z dnia 20.06.2013r. – k. 6-8 W dniu 26.07.2013r. przedmiotowy lokal został zakupiony przez V. Z. . Okoliczność bezsporna oraz dowód: Umowa z dnia 26.07.2013r. W dniu 01.08.2013r. powódka zawarła z pozwanymi umowę najmu, wskazując, iż poza zmianą właściciela lokalu pozostałe paragrafy umowy zawartej z poprzednikiem prawnym pozostają na tych samych warunkach. Kwota czynszu nadal wynosiła 1150 zł miesięcznie, a umowa miała obowiązywać do 01.07.2018r. Paragraf 9 umowy stanowił , że wszelkie zmiany niniejszej umowy mogą być dokonywane jedynie w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Okoliczność bezsporna oraz dowód: Umowa najmu z dnia 01.08.2013r. – k. 12-14, Umowa nie została rozwiązana przez żadną ze stron. Dowód: zeznania D. W. – k. 58-59 Od grudnia 2014r. pozwane zaprzestały płacenia czynszu. W dniu 30.01.2015r. powódka wezwała każdą z pozwanych do uregulowania czynszu za grudzień 2014r. i styczeń 2015r. Okoliczność bezsporna oraz dowód: Wezwania do zapłaty – k. 15-18, Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny ustalony został na podstawie okoliczności bezspornych, dowodów z dokumentów oraz zeznań świadków zawnioskowanych przez stronę pozwaną. Dowody z dokumentów zasługiwały na walor wiarygodności, gdyż ich rzetelność i autentyczność nie zostały w toku procesu podważone. Za wiarygodne uznano zeznania świadka D. W. , gdyż były one spójne, logiczne i zgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Z zeznań świadka wynikało, iż na wniosek pozwanych umowa najmu zawarta została na pięć lat, bez możliwości wypowiedzenia. Świadek zeznał też, że pozwane nie rozwiązały umowy i nie było też żadnych rozmów na temat podwyżki czynszu. Zeznania świadka korespondowały z dokumentem w postaci umowy najmu i nie zostały skutecznie podważone przez stronę pozwaną. Odmówiono natomiast wiary w zasadniczej części zeznaniom świadka M. Z.

(2)– męża pozwanej A. Z. , gdyż zeznania te były nie tylko sprzeczne z twierdzeniami pozwu i zeznaniami świadka W. , ale przede wszystkim z dowodami z dokumentów. Z dowodów tych bowiem jednoznacznie wynikało, iż wszelkie zmiany umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności, a zatem nie było możliwości rozwiązania ustnego umowy. Zeznania świadka w ocenie Sądu stanowiły nieudolną próbę pomocy członkom rodziny w uniknięciu konieczności opłacania czynszu najmu. Bezsporne w sprawie było to, że strony łączyła umowa najmu i że od grudnia 2014r. czynsz w kwotach po 1150 zł przestał być płacony. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczył zasadności dochodzonego roszczenia wobec podniesienia przez pozwane zarzutu, że umowa z dniem 30.11.2014r. została rozwiązana. Zgodnie z art. 6 k.c. , istnienie sporu między stronami obliguje jedną z nich do udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na podstawie art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. ciężar dowodu spoczywa na stronie, która z określonych faktów wywodzi skutki prawne. Jeśli zatem powódka powoływała się na zaistnienie oznaczonych faktów, w tym na fakt, przysługującego jej roszczenia o oznaczonej wysokości, zobowiązana była wskazać okoliczności, które uzasadniały żądanie zgłoszone w pozwie. W ocenie Sądu, powódka, przedkładając dowody z dokumentów oraz w oparciu o zeznania świadka D. W. , wykazała zasadność roszczenia. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że strony związane są umową zawartą w formie pisemnej do 2018r., w treści umowy nie przewidziano możliwości wcześniejszego jej rozwiązania, wskazano także, że wszelkie zmiany umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. A zatem do rozwiązania przedmiotowej umowy byłaby potrzebna pisemna zmiana jej treści. Dodatkowo świadek W. zaprzeczył, jakoby były prowadzone jakiekolwiek rozmowy w tym kierunku, a zatem umowa w treści z 2013r. nadal obowiązuje. Pozwane z kolei, biorąc pod uwagę zasadę ciężaru dowodu, winny udowodnić, że doszło do rozwiązania umowy najmu. W ocenie Sądu zarzuty pozwanych, że to powódka chciała rozwiązania umowy i groziła znaczną podwyżką, okazały się gołosłowne. Przesłuchany na ich wniosek świadek D. W. , zaprzeczył jakoby strony ustnie rozwiązały umowę najmu, a powódka chciała podwyższyć pozwanym czynsz. Świadek Z. wprawdzie zeznał, iż doszło do takiego porozumienia i to w obecności D. W. , ale z podanych wyżej względów jego zeznania uznano za niewiarygodne. Twierdzeniom tym zaprzeczył obecny w czasie przesłuchania świadek W. , a nadto zeznania te były sprzeczne z dowodami z dokumentów. Strona pozwana nie wykazała w żadnej mierze powodu, dla którego powódka miałaby chcieć rozwiązać umowę z końcem listopada 2014r i to miało być powodem nieopłacania czynszu od grudnia 2014r . Wręcz przeciwnie, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż powodem zaprzestania płacenia czynszu było zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez pozwane, a nie rozwiązanie umowy z inicjatywy powódki. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu strona powodowa wykazała zasadność roszczenia zarówno co do zasady, jak i wysokości. Z podanych względów, na podstawie art. 659 § 1 k.c. orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Należność zasądzono solidarnie od obu pozwanych. O odsetkach za opóźnienie orzeczono po myśli art. 481kc , przy czym Sąd omyłkowo powielił błąd z pozwu i zasądził odsetki odpowiednio od 11 grudnia 2013r., od 11 stycznia 2014r. , 11 lutego 2014 i 11 marca 2014r., podczas gdy prawidłową datą odsetek powinny być 11 grudnia 2014r. , 11 stycznia 2015r , 11 lutego 2015r. oraz 11 marca 2014r Z treści uzasadnienia pozwu i przedłożonych dokumentów jednoznacznie wynika, iż pozwane zaprzestały płacenia czynszu od grudnia 2014r. i od tego czasu pozostają w zwłoce. O kosztach procesu orzeczono w punkcie II sentencji wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, jako podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 98 § 1 i 3 kc. Strona powodowa poniosła koszty procesu w kwocie 717 zł, na które składały się opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 600 zł i opłata sądowa od pozwu w kwocie 100 zł. Podane koszty procesu powinny zostać zwrócone stronie powodowej przez pozwane, które sprawę przegrały w całości. ZARZĄDZENIE 1. (...) - (...) 2. (...)