Sad powszechny, II K 781/15

Sygn. akt II K 781/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w II Wydziale Karnym w składzie : Przewodniczący - S.S.R Ewa Muzyka Protokolant - Karolina Jaworska w obecności asesora Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu – Adama Latuszkiewicza po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016r., 12 kwietnia 2016r., 21 kwietnia 2016r. w Wałbrzychu sprawy Z. G. ur. (...) w W. syna C. i S. z domu K. oskarżonego o to, że w dniu 09 sierpnia 2014r. w godzinach między 12:00 a 13:00 w W. na podwórzu posesji pry ulicy 11 listopada 32 zaatakował pokrzywdzonego J. Z. w trakcie, gdy ten parkował swój pojazd, wykrzykiwał pod jego adresem , jak również towarzyszącego mu M. R. , „ co wy chuje szpiegujecie, spierdalajcie stąd”, rzucając w kierunku jego samochodu kamieniami, a następnie pochwyciwszy drewnianego drąga zaczął biec do nich, wołając „ ja was chuje zabije, a tobie Z. dom spalę”. Groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż będą spełnione tj. o czyn z art. 190§1kk I. Z. G. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 190§1kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę roku ograniczenia wolności polegającą na wykonywania nieodplatanej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym ; II. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela subsydiarnego kwotę 910,20 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi subsydiarnemu z urzędu; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. S. z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 619,92 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu; IV. zwalnia oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych poniesionych w sprawie, wydatki zaliczając na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE W toku przewodu sądowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: J. Z. prowadzi działalność gospodarczą – (...) w lokalu mieszczącym się na parterze budynku przy ul. (...) w W. . Do sierpnia 2015 r. nad warsztatem J. Z. zamieszkiwał Z. G. pod adresem ul. (...) . Mężczyźni od lat są skonfliktowani i nie utrzymują żadnych sąsiedzkich kontaktów. W dniu 9 sierpnia 2014 r. około godziny 12.00 -13.00 J. Z. wraz z M. R. przyjechał swoim samochodem na podwórze przy posesji położonej ul. (...) . Mężczyźni nie wychodząc z samochodu zobaczyli Z. G. , który znajdował się w głębi podwórza kilkadziesiąt metrów od nich. Gdy oskarżony dostrzegł J. Z. i M. R. zaczął krzyczeć, że ich pozabija, a „ Z. dom spali”. Jednocześnie Z. G. wyzywał wulgarnie J. Z. i rzucał w kierunku samochodu kamieniami. W pewnym momencie Z. G. chwycił leżący w pobliżu drewniany kij i zaczął biec w kierunku siedzących w samochodzie mężczyzn. J. Z. szybko zrobił zdjęcie oskarżonemu i wyjechał z podwórka. Groźby wypowiadane przez Z. G. wywołały u J. Z. i M. R. uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione . Dowód: zeznania J. Z. k. 34 Zeznania M. R. k. 34-35 Dokumentacja fotograficzna k. 2 akt (...) Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 11 marca 2015 r. sygnatura akt II K 1132/14 Z. G. został skazany za groźby karalne wypowiadane wobec M. R. w dniu 9 sierpnia 2014 r. W dniu 21 października 2014 r. J. Z. również złożył zawiadomienie o przestępstwie z art. 190 §1 kk . popełnionym na jego szkodę. Dochodzenie w tej sprawie było dwukrotnie umarzane przez Komisariat II Policji w W. . Dowód : akta sprawy SR w Wałbrzychu (...) karta karna k. 68-69 Zeznania M. R. k. 34-35 Zeznania J. Z. k. 34 Z. G. był już także w przeszłości karany za groźby karalne wypowiadane wobec J. Z. . Dowód: karta karna k. 68-69 Z. G. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że jest prześladowany przez J. Z. , który wszędzie za nim jeździ. Podał, że w dniu 9 sierpnia 2014 r. rozładowywał samochód ze starych mebli i mógł mieć w rękach nogę od stołu, kiedy przyjechał na podwórze J. Z. i zrobił mu zdjęcie. Zaprzeczył, aby doszło wówczas między nimi do wymiany zdań. Zarówno w starym, jak i nowym miejscu zamieszkania oskarżony cieszy się dobrą opinią. Aktualnie Z. G. jest bezrobotny i utrzymuje się z prac dorywczych. Dowód: wyjaśnienia Z. G. k. 33 Wywiady środowiskowe k. 47,48 Sąd zważył ponadto, co następuje: W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wina oskarżonego nie może budzić wątpliwości. Dowody w sprawie pogrupowały się tworząc dwie wersje wydarzeń. Na pierwszą z nich składają się zeznania J. Z. i M. R. , natomiast druga – przeciwstawna wersja została przedstawiona przez oskarżonego Z. G. . Sąd przyznał walor wiarygodności pierwszej wersji, która jest wewnętrznie spójna i bardziej logiczna, niż linia obrony przyjęta przez Z. G. . Trudno bowiem zgodzić się z tezą, że w istocie mamy do czynienia ze spiskiem i prześladowaniem ze strony J. Z. . Oczywistym dla Sądu jest, że relacje obu mężczyzn są wrogie, a J. Z. korzysta z pełną świadomością ze swoich praw, nie bagatelizując żadnego zachowania oskarżonego. Jednak taka sytuacja jest wypadkową wzajemnych, wieloletnich relacji oskarżonego z pokrzywdzonym i nie świadczy o tym, że Z. G. jest tylko i wyłącznie „ofiarą” celowych działań J. Z. . Argumentami przemawiającymi na niekorzyść pokrzywdzonego nie może być fakt, że J. Z. – jak sam przyznał - zawsze ma pod ręką aparat fotograficzny i w ten sposób uwiecznił moment zdarzenia z dnia 9 sierpnia 2014 r. czy też okoliczność, że złożył zawiadomienie o przestępstwie ponad 2 miesiące od daty jego zaistnienia. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu orzekającego w sprawie (...) (k. 61-64 akt (...) ). Nie jest bowiem konieczne dla wyczerpania znamion występku z art. 190 §1 kk , aby uzasadniona obawa spełnienia groźby powstała w tej samej chwili, w której groźba została wypowiedziana. W ocenie Sądu trwający od wielu lat konflikt między mężczyznami może potęgować poczucie zagrożenia ze strony J. Z. , zwłaszcza w świetle uprzedniej karalności oskarżonego za taki sam czyn. W tym kontekście nie powinno budzić zastrzeżeń także użycie aparatu fotograficznego. Dla ustalenia sprawstwa oskarżonego istotne znaczenie ma również relacja świadka M. R. , który został uznany prawomocnym wyrokiem Sądu za osobę pokrzywdzoną przez Z. G. przestępstwem z art. 190 §1 kk popełnionym w dniu 9 sierpnia 2014 r., a w niniejszym postępowaniu potwierdził w pełni co do istoty sprawy zeznania J. Z. . Nie sposób zatem odmówić temu świadkowi wiary. W ocenie Sądu oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku z art. 190 §1 kk . Wypowiadane przez niego słowa, zacytowane przez pokrzywdzonego: ja was zabiję, a Z. dom spalę stanowiły bezsprzecznie groźbę pozbawienia życia oraz zniszczenia mienia. Groźba ta dodatkowo była dopełniona gestami tj. rzutami kamieniami i chwyceniem w dłoń kawałka drewna. Groźba ta wywołała u J. Z. obawę, że zostanie spełniona. Obawa ta musi zostać uznana za usprawiedliwioną, skoro mężczyźni pozostają w długotrwałym konflikcie, a Z. G. był kilkukrotnie karany nie tylko za przestępstwo z art. 190 §1 kk , ale także za wykroczenia popełnione na szkodę J. Z. . Przy okazji rozważań nad rodzajem i wymiarem kary nie może jednak ujść uwadze Sądu, że Z. G. poza zaostrzonym konfliktem z J. Z. prowadzi spokojny i ustabilizowany tryb życia, cieszy się dobrą sąsiedzką opinią, a w szczególności zmienił miejsce zamieszkania i w ten sposób ograniczył swoje kontakty z J. Z. . Uwikłanie w nieprawidłowe relacje z pokrzywdzonym doprowadziło do jego karalności, ale uznanie, że koniecznym warunkiem sprawiedliwej kary byłoby osadzenie oskarżonego w zakładzie karnym jest przedwczesne. Dlatego Sąd orzekł wobec Z. G. karę roku ograniczenia wolności w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 624 §1 kpk przy uwzględnieniu, że oskarżony nie jest osobą majętną i bezrobotną. Zasądzając koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi subsydiarnemu z urzędu Sąd omyłkowo obciążył tymi kosztami oskarżonego, zamiast Skarb Państwa. Oskarżyciel posiłkowy nie korzystał z pełnomocnika z wyboru, a z urzędu i w tym zakresie wydatkami winien być obciążony Skarb Państwa, a nie skazany. Kwestia ta jednak może zostać zweryfikowana przez Sąd II instancji przy okazji rozpoznawania apelacji od wyroku ( art. 626 §3 kpk ).