Sad powszechny, VIII C 3155/14

(1), A. D.

(2), K. D. , P. D. i Ł. D. powództwo o zapłatę solidarnie kwoty 33.538,17 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód podniósł, że pozwani A. D.

(1)i A. D.

(2)są najemcami lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w Ł. na podstawie umowy z dnia 20 stycznia 1998 r. Pomimo ciążącego obowiązku płacenia na rzecz powoda czynszu do 10 dnia każdego miesiąca, pozwani nie wywiązywali się z tego zobowiązania. Dochodzona przez powoda kwota 33.538,17 zł. stanowi zadłużenie pozwanych na koniec czerwca 2008 r. i w jej skład wchodzi kwota 6.194,69 zł. tytułem odsetek. (pozew 2- 3) W dniu 16 grudnia 2008 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał w przedmiotowej sprawie przeciwko pozwanym nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniający powództwo w całości. (nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym k. 18) Od powyższego nakazu K. D. , P. D. i Ł. D. , reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnieśli sprzeciw, zaskarżając nakaz w całości. Pozwani wskazali, że nie ponoszą odpowiedzialności za powstały dług oraz podnieśli zarzut przedawnienia roszczenia. W uzasadnieniu pozwani podali, iż nie wiedzieli o istnieniu zaległości w zapłacie czynszu za lokal mieszkalny nr (...) przy ulicy (...) w Ł. , gdyż w nim nie przebywali. Ponadto pozwani nie utrzymywali kontaktu ze swoimi rodzicami, A. i A. D.

(3), którzy byli uzależnieni od alkoholu. P. D. opuściła przedmiotowy lokal mieszkalny w 2002 r., Ł. D. wyprowadził się od rodziców w wieku 14 lat i zamieszkał u swojej babci, J. B. , przy ul. (...) w Ł. . Ponadto pozwany w okresie od 28 kwietnia 2008 r. do 1 czerwca 2010 r. przebywał w Anglii. Natomiast K. D. nigdy nie mieszkała w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w Ł. , gdyż od urodzenia wychowywała ją babcia, J. B. . W zakresie zarzutu przedawnienia pozwani wskazali, że roszczenie powoda obejmuje należności powstałe przed 2004 r. w kwocie około 20.000 zł. (sprzeciw k. 39- 42) W odpowiedzi na sprzeciw powód wniósł o jego odrzucenie z powodu wniesienia po upływie terminu. W przypadku nie uwzględnienia powyższego zarzutu, powód wniósł o oddalenie sprzeciwu i zasądzenie od pozwanych K. D. , P. D. i Ł. D. kwoty 33.538,17 zł. W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwani spóźnili się ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, gdyż na wniosek powoda złożyli wykaz majątku po poinformowaniu o wydanym w sprawie nakazie zapłaty, odpowiednio Ł. D. w dniu 6 grudnia 2012 r., K. D. w dniu 1 grudnia 2011 r., a P. D. w dniu 14 czerwca 2011 r. Ponadto powód wskazał, że P. D. i Ł. D. byli zameldowani w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w Ł. do 2012 r., kiedy dokonano stamtąd eksmisji pozwanych, a następnie zamieszkali w lokalu socjalnym przy u. Franciszkańskiej. Na koniec powód wskazał, że wnosi o zapłatę za okres od 1 marca 2001 r. do 30 czerwca 2008 r. (pismo procesowe k. 86- 89) Na rozprawie w dniu 15 czerwca 2015 roku, 30 listopada 2015 r. i 18 kwietnia 2016 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. (protokół rozprawy k. 124- 128, k. 163- 164) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 20 stycznia 1998 r. Gmina Ł. - Zakład Gospodarki Mieszkaniowej W. - S. zawarła z A. D.

(1)i A. D.

(2)umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w Ł. . Zgodnie z pkt. 4 umowy najemcy zobowiązali się do płacenia na rzecz powoda czynszu do 10 dnia każdego miesiąca. (umowa najmu k. 8- 9) Ł. D. przebywał w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w Ł. do 1999 r. Następnie pozwany zamieszkał u swojej babci J. B. , przy ul. (...) , a później przy ul. (...) . W 2008 r. pozwany wyjechał do Wielkiej Brytanii na 3 lata. Po powrocie Ł. D. zamieszkał znów u swojej babci, J. B. , a następnie z P. D. przy ul. (...) . (zeznania pozwanego Ł. D. k. 140 w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami z k. 124, zeznania świadka S. W. k. 127, zeznania świadka J. B. k. 127) W dniu 28 kwietnia 2008 r. Ł. D. zgłosił swój wyjazd na pobyt czasowy w Wielkiej Brytanii. (potwierdzenie zgłoszenia emigracji czasowej k. 50) P. D. przebywała w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w Ł. do skończenia 18 roku. Następnie pozwana zamieszkała przy ul. (...) , gdzie przebywała przez 4- 5 lat. Stamtąd P. D. przeniosła się do mieszkania przy ul. (...) , a później do lokalu socjalnego przy ul. (...) . (zeznania pozwanego Ł. D. k. 140 w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami z k. 124- 125, zeznania pozwanej P. D. k. 140 w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami z k. 125, zeznania świadka E. L. k. 126, zeznania świadka S. W. k. 127, zeznania świadka J. B. k. 127) K. D. od urodzenia mieszkała u swojej babci J. B. , przy ul. (...) . (zeznania pozwanej K. D. k. 140 w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami z k. 125, zeznania pozwanej P. D. k. 140 w zw. z informacyjnymi wyjaśnieniami z k. 125, zeznania świadka E. L. k. 126, zeznania świadka S. W. k. 127, zeznania świadka J. B. k. 127) K. D. jest od dnia 7 sierpnia 2006 r. zameldowana na pobyt stały przy ul. (...) . (zaświadczenie zameldowania na pobyt stały k. 56) Wyrokiem z dnia 4 listopada 2003 r. wydanym w sprawie VII C 117/03 Sąd Rejonowy dla Łodzi- Widzewa w Łodzi nakazał A. D.

(1), A. D.

(2), K. D. , P. D. , Ł. D. i J. D. opróżnienie lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w Ł. wraz z mieniem. (wyrok k. 91) W dniu 28 grudnia 2011 r. polecono zawarcie z A. D.

(1), K. D. , P. D. , Ł. D. i J. D. umowy najmu lokalu socjalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) , w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi- Widzewa w Łodzi z dnia 4 listopada 2003 r. wydanego w sprawie VII C 117/03 orzekającego eksmisję A. D.

(1), A. D.

(2), K. D. , P. D. , Ł. D. i J. D. z lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w Ł. . (skierowanie k. 54) W dniu 2 kwietnia 2012 r. Gmina Ł. - Administracja (...) Ł. (...) zawarła z A. D.

(1), K. D. , P. D. , Ł. D. i J. D. umowę najmu lokalu socjalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) . (umowa najmu k. 58- 63) A. D.

(2)zmarł w dniu 6 marca 2010 r., a A. D.

(1)w dniu 21 lipca 2012 r. (odpisy skrócone aktu zgonu k. 64, 65) Stan zadłużenia z tytułu korzystania z przedmiotowego lokalu mieszkalnego na dzień 30 czerwca 2008 r. wynosił 39.881,32 zł. (bezsporne, kartoteka konta k. 12- 15) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny bądź na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów z dokumentów, których prawdziwości i rzetelność ich sporządzenia nie kwestionowała żadna ze stron procesu, a nadto w oparciu o zeznania pozwanych oraz świadków E. L. , S. W. i J. B. . Sąd nie dał wiary zeznaniom J. B. we fragmencie, w którym świadek stwierdził, że Ł. D. w ogóle nie zamieszkiwał ze swoimi rodzicami. W powyższym zakresie relacja J. B. jest sprzeczna z zeznaniami pozwanych oraz świadków S. W. i E. L. . Jednak nie wpływa to na ocenę zeznań J. B. w pozostałym zakresie, jako wiarygodnych. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo nie było zasadne i nie zasługiwało na uwzględnienie w stosunku do pozwanych K. D. , P. D. i Ł. D. . Powód dochodził od wymienionych pozwanych zapłaty solidarnie kwoty 33.538,17 zł. tytułem opłat związanych z korzystaniem z lokalu mieszkalnego nr (...) położonego przy ulicy (...) w Ł. za okres od 1 marca 2001 r. do 30 czerwca 2008 r. Pozwani wskazali, iż nie zamieszkiwali w przedmiotowym lokalu w okresie objętym powództwem. Na wstępie należy stwierdzić, że pozwani K. D. , P. D. i Ł. D. nie byli najemcami lokalu mieszkalnego nr (...) położonego przy ulicy (...) w Ł. . Z przedstawionej przez powoda umowy z dnia 20 stycznia 1998 r. jasno wynika, że Gmina Ł. - Zakład Gospodarki Mieszkaniowej W. - S. zawarła umowę najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego wyłącznie z A. D.

(1)i A. D.

(2). Zatem podstawą prawną odpowiedzialności pozwanych może być wyłącznie art. 688 § 1 kc , zgodnie z którym za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie. Natomiast art. 688 § 1 kc ogranicza odpowiedzialność tych osób do wysokości czynszu i innych opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania. Nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie strony powodowej, że z faktu złożenia wniosku o wyjawienie przez K. D. , P. D. i Ł. D. majątku, wynika świadomość istnienia wydanego przeciwko pozwanym nakazu zapłaty z dnia 16 grudnia 2008 roku. W przypadku K. D. i Ł. D. wniosek o wyjawienie majątku został doręczony w trybie, o którym mowa w art. 139 § 1 kpc . Co więcej analiza akt sprawy o wyjawienie majątku w sprawie II 1 Co 12778/10 i II 1 Co 12780/10 potwierdza zeznania pozwanych. Na karcie 22 akt sprawy II 1 Co 12778/10 znajduje się notatka, z której wynika, że policjanci ustalili, iż Ł. D. nie przebywa w lokalu mieszkalnym przy ul. (...) od 8- 10 lat. Identyczna treść notatki znajduje się na karcie 20 akt sprawy II 1 Co 12780/10 dotyczącej wyjawienia majątku przez K. D. . Co więcej wezwania do stawienia się na posiedzenie wysyłane dla K. D. i Ł. D. pod adres zamieszkania ich rodziców były doręczane w trybie, o którym mowa w art. 139 § 1 kpc , co właśnie spowodowało konieczność doprowadzenia pozwanych za pośrednictwem policji. Nieco inaczej sytuacja wygląda w sprawie II 1 Co 12781/10, w której wykaz majątku złożyła P. D. . W aktach powołanej sprawy brak jest dowodu potwierdzającego świadomość pozwanej co do istnienia nakazu zapłaty, w tym potwierdzenia doręczenia odpisu wniosku. Wprost przeciwnie odpis wniosku znajduje się w kopercie nadesłanej do sądu, załączonej do tylnej okładki akt, co może sugerować, że powyższe pismo procesowe nie zostało doręczone P. D. . Co do doręczenia wezwania dla P. D. do stawienia się na posiedzenie w celu złożenia wykazu majątku, przesyłkę wysłaną na adres zamieszkania rodziców, pozwana odebrała osobiście. Jednak powyższa okoliczność nie potwierdza wersji strony powodowej o zamieszkiwaniu P. D. w lokalu nr (...) przy ul. (...) w Ł. , gdyż pozwana zeznała, że o nadejściu przesyłki dowiedziała się od sąsiadki rodziców. Poza tym P. D. odebrała powyższą przesyłkę sądową w urzędzie pocztowym, a nie w mieszkaniu rodziców, co również potwierdza relację pozwanej. Również kolejna okoliczność powoływana przez stronę powodową, a mianowicie objęcie K. D. , P. D. , Ł. D. wyrokiem eksmisyjnym z dnia 4 listopada 2003 r. wydanym w sprawie VII C 117/03 przez Sąd Rejonowy dla Łodzi- Widzewa w Łodzi, nie może prowadzić do ustalenia, że pozwani faktycznie zajmowali lokal mieszkalny nr (...) przy ulicy (...) w Ł. . Sąd nie dysponował aktami powyższej sprawy VII C 117/03, gdyż żadna ze stron nie złożyła wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w tych aktach. Co prawda wyrok wobec K. D. , P. D. i Ł. D. nie jest wyrokiem zaocznym, co prowadzi do wniosku, że pozwani wiedzieli o postępowaniu sądowym i zajęli w nim stanowisko. Jednak nie wiadomo na jaki adres doręczano pozwanym korespondencję w sprawie VII C 117/03. Ponadto nie można wykluczyć, że K. D. , P. D. i Ł. D. celowo nie informowali sądu o tym, że nie zamieszkują razem ze swoimi rodzicami, aby zostać objętymi wyrokiem eksmisyjnym i uzyskać uprawnienie do lokalu socjalnego. Takie ewentualne zachowanie pozwanych co prawda zasługuje na naganną ocenę, jednak nie może przekładać się bezpośrednio na ocenę ich relacji w przedmiotowej sprawie. Wprawdzie pozwani byli w okresie objętym pozwem, przy czym K. D. do dnia 7 sierpnia 2006 r., zameldowani w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w Ł. , jednakże sama okoliczność zameldowania w danym miejscu w żadnym razie nie może wyłącznie przesądzać o faktycznym miejscu zamieszkania osoby. Należy mieć na uwadze, że czynność zameldowania jest jedynie czynnością administracyjną i nie jest równoznaczna z miejscem zamieszkiwania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego . Jak wynika z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego w okresie, za który powód żąda w niniejszym postępowaniu zapłaty, czyli od 1 marca 2001 r. do 30 czerwca 2008 r., K. D. , P. D. i Ł. D. nie zajmowali lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w Ł. . Z zeznań E. L. , S. W. i J. B. popartych zeznaniami pozwanych jasno wynika, że Ł. D. przebywał w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w Ł. do 1999 r. Następnie pozwany zamieszkał u swojej babci J. B. , przy ul. (...) , a później przy ul. (...) . W 2008 r. pozwany wyjechał do Wielkiej Brytanii na 3 lata. Po powrocie Ł. D. zamieszkał znów u swojej babci, J. B. , a następnie z P. D. przy ul. (...) . Z kolei P. D. przebywała w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w Ł. do skończenia 18 roku, czyli do 2002 r. Następnie pozwana zamieszkała przy ul. (...) , gdzie przebywała przez 4- 5 lat. Stamtąd P. D. przeniosła się do mieszkania przy ul. (...) , a później do lokalu socjalnego przy ul. (...) . Natomiast K. D. od urodzenia mieszkała u swojej babci J. B. , przy ul. (...) . Z tej przyczyny powództwo w przedmiotowej sprawie przeciwko pozwanym musiało podlegać oddaleniu, jako niezasadne. Również podniesiony zarzut przedawnienia części roszczenia zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 117 § 2 kc po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Nie ulega wątpliwości, że roszczenie powoda dotyczy świadczeń okresowych. W myśl przepisu art. 118 kc , który stanowi, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej- trzy lata. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że termin przedawnienia roszczeń dochodzonych przez powoda wynosi 3 lata. W myśl art. 120 § 1 kc zdanie pierwsze bieg przedawnienia zaczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Powód wskazał, że wnosi o zapłatę za okres od 1 marca 2001 r. do 30 czerwca 2008 r. Tymczasem powództwo w przedmiotowej sprawie zostało wytoczone w dniu 27 listopada 2008 r. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, roszczenie powoda za okres od dnia 1 marca 2001 r. do listopada 2005 r. przedawniło się. W związku z przedawnieniem należności głównej za powyższy okres, nie ulega wątpliwości, że przedawnieniu uległo również roszczenie o odsetki od należności głównej w tym zakresie. Uwzględnienie dwóch powyższych zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną, zwalniało Sąd od konieczności oceny zarzutu nieprawidłowości wyliczenia należności głównej. O obowiązku zwrotu kosztów procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik sprawy, na podstawie art. 98 k.p.c. Ponieważ żądanie powoda zostało oddalone w całości to pozwanym należy się zwrot niezbędnych kosztów poniesionych w celu obrony ich słusznych praw ( art. 98 § 3 k.p.c. ). Koszty poniesione przez pozwanych wyniosły łącznie 2.400 zł i obejmowały koszty zastępstwa adwokata (§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu).