Sad powszechny, IV Ka 758/13

Sygn. akt. IV Ka 758/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka - sprawozdawca SR del.do SO Daria Kamińska-Grzelak Protokolant sekr. sądowy Hanna Płaska przy udziale Gizeli Kubickiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 roku sprawy M. D. oskarżonego z art. 177§1 kk na skutek apelacji wniesionej obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 8 lutego 2013 roku sygn. akt II K 668/11 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż ustalając, że oskarżony działał nieumyślnie, a jego wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, na podstawie art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec oskarżonego warunkowo umarza na okres próby 2 (dwóch) lat; na podstawie art. 67 § 3 kk orzeka od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 1000 (tysiąc) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; wymierza oskarżonemu opłatę w wysokości 100 (sto) złotych za obie instancje i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IV Ka 758/13 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 8 lutego 2013 roku, sygn. akt II K 668/11 M. D. został uznany za winnego, tego, że w dniu 10 lutego 2011 roku w P. gm. K. , kierując zestawem nienormatywnym tj. ciągnikiem rolniczym o nr rej. (...) z przyłączonym kombajnem buraczanym T. T. naruszył umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zajął nadmierną szerokość jezdni wjeżdżając lewa stroną kombajnu poza oś jezdni podczas omijania drzewa rosnącego na prawym poboczu drogi, zajeżdżając tym samym drogę i uderzając w kierowany przez A. R. samochód osobowy marki F. (...) o nr rej, (...) , który to kierujący nie rozpoznał przyczyny ostrzeżenia i nie dostosował techniki jazdy do zaistniałej sytuacji w wyniku czego doszło do zdarzenia, w wyniku czego A. R. doznał obrażeń ciała w postaci zwichnięcia tylnego lewego stawu biodrowego, złamania tylnej ściany panewki stawu biodrowego lewego, które to obrażenia naruszyły w ujęciu kodeksowym czynności narządów ciała u poszkodowanego na okres przekraczający 7 dni tj. za winnego przestępstwa z art. 177 §1 kk i za to na podstawie art. 177 § 1 kk wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 §1 kk i art. 70 §1 pkt 1 kk warunkowo zawieszono na okres próby 2 lat. Na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę grzywny w rozmiarze 60 stawek dziennych po 20 złotych jedna stawka. Wyrok zawiera wyrok rozstrzygnięcie o kosztach procesu. Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w zakresie orzeczenia o karze. Wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary polegający na zaniechaniu skorzystania wobec oskarżonego z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania. Stawiając ten zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i warunkowe umorzenie postępowania karnego. Sąd odwoławczy zważył co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego jako zasadna, skutkowała zmianą wyroku w postulowanym zakresie i w konsekwencji warunkowym umorzeniem postępowania. Stwierdzić w pierwszym rzędzie należy, że w ocenie sądu odwoławczego - sąd pierwszej instancji w sposób w pełni należyty przeprowadził postępowanie dowodowe, po czym poczynił zasadniczo trafne ustalenia faktyczne, w zakresie określonym w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, po przeprowadzeniu gruntownej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dochodząc do słusznego wniosku, że materiał zebrany w sprawie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego czynu i jego wina, jak i okoliczności popełnionego czynu nie budzą żadnych wątpliwości. Nie budzi też wątpliwości prawidłowo ustalony fakt przyczynienia do zaistniałego zdarzenia drogowego będącego przedmiotem rozpoznania pokrzywdzonego A. R. . Lektura uzasadnienia wskazuje, że sąd dokonał zgodnej z wymogami i zasadami procesowymi, wszechstronnej i rzetelnej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stosownie do wskazania zawartego w art. 4 k.p.k. , uwzględnił zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, nie przekraczając przy tym zasady swobodnej ich oceny, z których to wyprowadził prawidłowe wnioski, które odpowiadają zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z treścią art. 7 k.p.k. Sąd orzekający wskazał, jakie fakty uznał za dowiedzione, na czym opierał poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W związku z powyższym podkreślić należy, iż proces wyrokowania w przedmiotowej sprawie w pełni odpowiada przepisom procedury karnej. Czyniąc natomiast zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego treścią przepisów art. art.: 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k. , należy stwierdzić co następuje. Jako, że ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie nie są kwestionowane przez apelującego i zostały uznane za prawidłowe, wystarczającym jest odniesienie się do argumentacji i wniosku o warunkowe umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. W ocenie sądu odwoławczego argumentację przywołaną w apelacji należało podzielić w całości. Zachowanie oskarżonego wynikało, z naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i polegało na tym, że krytycznego dnia kierując nienormatywnym zestawem w postaci ciągnika rolniczego z kombajnem buraczanym zajął nadmierną szerokość jezdni wjeżdżając lewą stroną kombajnu poza oś jezdni podczas omijania drzewa rosnącego na prawym poboczu drogi, zajeżdżając tym samym drogę i uderzając w kierowany przez A. R. samochód osobowy, który jak wynika z ustaleń sądu nie rozpoznał przyczyny ostrzeżenia i nie dostosował techniki jazdy do zaistniałej sytuacji w wyniku czego doszło do zderzenia pojazdów, w konsekwencji czego A. R. doznał obrażeń ciała opisanych w zarzucie. Niezachowanie szczególnej ostrożności na drodze, w konsekwencji doprowadziło do tego, że oskarżony swoim zachowaniem stworzył sytuację zagrożenia na jezdni co nieuchronnie doprowadziło do wypadku, będącego przedmiotem zdarzenia. Niewątpliwie oskarżony nie chciał doprowadzić do wypadku i tylko zarzucalny brak szczególnej ostrożności, opisany wyżej doprowadził do wypadku z udziałem A. R. . Tym samym należało uznać, że oskarżony wprawdzie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, ale w sposób nieumyślny. Nie budzi zastrzeżeń ustalenie sądu rejonowego, że do wypadku przyczynił się również pokrzywdzony, który mając taką możliwość, nie rozpoznał ostrzeżenia o niebezpieczeństwie na drodze, sygnalizowanego światłem błyskowym na ciągniku rolniczym i nie podjął żadnych manewrów by prawidłowo ocenić niebezpieczeństwo i uniknąć wypadku choćby poprzez zwolnienie albo nawet zatrzymanie. Zdaniem sądu odwoławczego, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, zwłaszcza stopień i charakter naruszenia przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, fakt przyczynienia się pokrzywdzonego do wypadku, należało dojść do wniosku, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego nie jest znaczny. Uwzględniając powyższe, a także mając na względzie, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości, czyn przypisany oskarżonemu jest zagrożony karą nie przekraczająca 3 lata pozbawienia wolności, sąd odwoławczy podzielił wniosek apelującego co do tego, że zasadnym jest – na podstawie art. 66 par 1 kk i 67 par 1 kk warunkowe umorzenie postępowania wobec M. D. z równoczesnym wyznaczeniem dwuletniego okresu próby. Nadto na podstawie art. 67 § 3 kk orzeczono od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 1000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. W przekonaniu sądu odwoławczego w stosunku do oskarżonego, dotychczas nie karanego, zachodzi pozytywna prognoza co tego, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania nie popełni ponownie przestępstwa i będzie przestrzegał porządku prawnego. W konsekwencji powyższego stanowiska zaskarżony wyrok zmieniono, orzekając jak w części dyspozytywnej. O kosztach procesu orzeczono po myśli art.636 w zw. z art. 629 kpk .