Sad powszechny, IX W 511/16

(1)s. C. i H. z domu N. ur. (...) w S. obwinionego o to, że: w dniu 23 października 2015r. o godz. 23:57 w O. na ul. (...) , kierując samochodem marki F. o nr rej. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości, nie dostosował prędkości do warunków istniejących na drodze w wyniku czego utracił panowanie nad kierowanym pojazdem, zjechał do lewej krawędzi jezdni uderzając w krawężnik a następnie na jezdnię przeznaczoną dla przeciwległego kierunku ruchu zmuszając kierującego n/n pojazdem do zatrzymania się celem uniknięcia zderzenia w wyniku czego doprowadził do uszkodzenia pojazdu oraz zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym - tj. za wykroczenie z art. 86§2 kw w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ORZEKA: I. obwinionego M. S.

(1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 86§2 kw skazuje go na karę 500,- (pięćset) złotych grzywny; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,- (sto) złotych i opłatą w kwocie 50,- (pięćdziesiąt) złotych. Sygn. akt. IX W 511/16 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 23 października 2015r. M. S.

(1)spożywał alkohol wraz ze znajomymi na ul. (...) w O. . Z miejsca tego krótko po godz. 22 –ej wyjechał samochodem m – ki F. (...) nr rej. (...) , którym kierował P. M. . O godzinie 23.57 M. S.

(1)kierował wyżej opisanym pojazdem, jechał ul. (...) od ul. (...) w kierunku ul. (...) . Na łuku drogi nie dostosował prędkości do warunków ruchu i stanu w jakim się znajdował, stracił panowanie nad kierowanym pojazdem, który najechał na krawężnik po lewej stronie jedni, następnie przejechał przez pas zieleni, odbił się od zewnętrznego krawężnika jedni przeznaczonej do jazdy w przeciwnym kierunku ruchu i zatrzymał się na linii rozdzielającej pasy ruchu, bezpośrednio przed pojazdem kierowanym przez T. F. ( godz. 23.57.16). Chwilę później, nn mężczyźni odbiegli do samochodu F. (...) i wyciągnęli M. S. przez przednie drzwi od strony kierowcy, a następnie posadzili na poboczu ( godz. 23.57.54). Została wezwana Policja, patrol na miejsce przyjechał o godz. 00.08.44. Policjanci zastali świadków zdarzenia oraz M. S.

(1), którego obecni wskazywali jako kierującego pojazdem m – ki F. (...) . Został on przebadany na zawartość alkoholu o godz. 00.13 z wynikiem 1,08mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a później o godz. 00.43 z wynikiem 0,70 mg/l. Funkcjonariusze dokonali oględzin miejsca zdarzenia oraz pojazdu m-ki F. . Ujawnili w nim wgięcie drzwi prawych przednich, przełamany próg prawy, uszkodzony przedni i tylni zderzak prawy, uszkodzone zawieszenie osi przedniej i tylnej, rozdarte opony kół przednich i tylnego lewego, porysowane obręcze aluminiowe kół przednich i tylnego lewego oraz wystrzeloną poduszkę powietrzną górną lewą. (dowody: zeznania świadków T. F. k. 56v, K. W. k. 55v – 56, M. O. k. 56, P. A. k. 74, notatka urzędowa k. 3, szkic k. 10-11, protokół oględzin pojazdu k. 12, 13, protokół okazania wizerunku k. 25-27, 88 – 92, nagranie z monitoringu miejskiego i zdjęcia k. 36) Obwiniony M. S.

(1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż nie był kierowcą pojazdu F. (...) , spożywał alkohol, dlatego odwoził go kolega P. M. . Prawdopodobnie pękła przednia opona, co spowodowało utratę kontroli nad pojazdem. Po zdarzeniu, kierujący nim udał się na Osiedle (...) celem sprawdzenia lawety. ( k. 55v) Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego albowiem są one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie i ewidentnie stanowią jedynie przyjętą linie obrony. Zarówno zeznania bezpośredniego świadka zdarzenia, jak i nagranie z monitoringu, nie pozostawiają wątpliwości, iż obwiniony był kierującym samochodem m – ki F. (...) . Został zatrzymany przez świadków zdarzenia i przekazany funkcjonariuszom Policji. Świadek T. F. zeznał, iż kierującym pojazdem, który przejechał przez pas zieleni i zatrzymał się bezpośrednio przed jego pojazdem była osoba zatrzymana przez policjantów, od momentu zdarzenia do przyjazdu patrolu miał go w zasięgu wzroku. Był pewien, iż nie podróżował z nim żaden inny mężczyzna. Ze względu na upływ czasu świadek na rozprawie nie był w stanie stuprocentowo rozpoznawać obwinionego jako sprawcę zdarzenia z 23 października 2015r.. Wizerunek obwinionego był mu okazywany w dniu 27.11.2015r. , podczas tej czynności rozpoznał obwinionego. Ponownie w dniu 17.02.2016r., a więc po niemal czterech miesiącach okazano mu wizerunki mężczyzn m.in. P. M. . Świadek nie był pewny rozpoznania ze względu na upływ czasu, wskazał wizerunek P. M. , stwierdzając, iż jest podobny do sprawcy. W ocenie Sądu czynność okazania przeprowadzona po tak długim okresie czasu, nie może być uznana za miarodajną, tym bardziej, że obwiniony na zdjęciu rzeczywiście jest ogólnie podobny do P. M. . Sąd dał wiarę zeznaniom świadka T. F. albowiem są one jasne, spójne i konsekwentne, potwierdzają je inne dowody w sprawie, przede wszystkim nagranie z monitoringu Świadek jest osobą obcą dla obwinionego, nie jest w żaden sposób zainteresowany rozstrzygnięciem w sprawie, nie ma żadnego interesu w tym by bezpodstawnie pomawiać obwinionego. Świadkowie M. O. i K. W. – funkcjonariusze Policji zeznawali na okoliczność czynności jakie wykonali na miejscu zdarzenia. Zgodnie stwierdzili, iż na jezdni nie było śladów wskazujących na udział w zdarzeniu innego pojazdu, na co wskazywał im obwiniony. Zeznali, iż obwiniony od początku twierdził, że to nie on kierował samochodem, ale nie wskazywał danych innej osoby, nie mówił również nic o koledze, który miał iść po lawetę. Mężczyźni, którzy przekazali im kierującego twierdzili, iż to on był kierującym pojazdem. Sąd dał wiarę zeznaniom wymienionych świadków bowiem są one zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a w szczególności dokumentacją, która została sporządzona w trakcie interwencji. Świadek P. A. zeznał, iż około godz. 22 –ej widział obwinionego w momencie, gdy wyjeżdżał z terenu warsztatu jego ojca przy ul. (...) . Jechał samochodem m – ki F. (...) , którym kierował P. M. . Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, albowiem zeznawał na okoliczności, które miały miejsce prawie dwie godziny wcześniej. Sąd nie znajduje dowodów, by kwestionować fakt, iż po godz. 22 – ej, na ul. (...) to P. M. kierował samochodem – i F. (...) . Jednocześnie zeznania tego świadka nie mogą mieć żadnego znaczenia dla ustalenia kto kierował samochodem o godz. 23.57 na ul. (...) . Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka P. M. ( k. 74, 19). Zeznał on, iż to on w dniu 24.października 2015r. około godz. 1.00 kierował samochodem F. (...) na ul. (...) . Odwoził M. S.

(1)do domu z ul. (...) , bowiem ten spożywał w tym dniu alkohol. Oddalił się z miejsca zdarzenia, aby sprowadzić lawetę, ale gdy zobaczył jadącą na miejsce Policję, zrezygnował z tego zamiaru. Nie przyznał się do kierowania samochodem, bo nie ma uprawnień. Wersja przedstawiona przez tego świadka pozostaje w oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Świadek myli się co do czasu zdarzenia, nikt nie widział go na miejscu zdarzenia, nie widać go również na nagraniu z monitoringu. Sąd zwrócił również uwagę na fakt, iż przejechanie trasy jaką podał świadek od ul. (...) do (...) , nawet przy uwzględnieniu postoju przy sklepie całodobowym na ul. (...) ( nota bene w pobliżu miejsca zamieszkania świadka) nie zajmuje ponad półtorej godziny w warunkach nocnych, a najwyżej 30 minut. Zgodnie z przepisem art. 19 ust 1 Prawa o ruchu drogowym każdy kierujący jest zobowiązany do poruszania z prędkością zapewniającą mu panowanie nad kierowanym pojazdem z uwzględnieni, wszystkich warunków ruchu. Oczywistym jest, iż obwiniony mając we krwi ponad 2 promile alkoholu w ogóle nie powinien kierować pojazdem, bowiem sam udział w ruchu drogowym przez nietrzeźwego kierującego jest niebezpieczne. Ślady pozostawione przez pojazd obwinionego na jedni oraz częściowo zapis z monitoringu, nie pozostawiając wątpliwości, iż prędkość pojazdu była znaczna, co w połączeniu z ukształtowaniem drogi i stanem kierującego spowodował utratę panowania nad pojazdem. Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu wina obwinionego jest ewidentna i została mu udowadniana. M. S.

(1)w dniu 23 października 2015e. o godz. 23.57 w O. na ul. (...) , kierując samochodem m – ki F. o nr rej. (...) , będąc we stanie nietrzeźwości, nie dostosował prędkości do warunków istniejących na drodze, w wyniku czego utracił panowanie nad kierowanym pojazdem, zjechał do lewej krawędzi jezdni uderzając w krawężnik, a następnie na jednię przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu, zmuszając kierującego jadącego w stronę skrzyżowania z ul. (...) do zatrzymania się celem uniknięcia zdarzenia drogowego, w wyniku czego doprowadził do uszkodzenia pojazdu oraz zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Czyn ten wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 86§2 kw w zw z art. 19 ust 1 Prawa o ruchu drogowym i mocy tego przepisu został skazany i wymierzono mu karę jak w sentencji wyroku. Wymierzając obwinionemu karę, Sąd miał na uwadze dotychczasową karalność obwinionego za wykroczenia i przestępstwo drogowe ( k. 2) i stopień zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym jakie swym zachowaniem spowodował. W ocenie Sądu, kara grzywny w kwocie 500 zł. nie może być postrzegana jako surowa, jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Tak ukształtowana ma szansę wpłyną na obwinionego wychowawczo i zapobiegawczo spełnić swe zadania w zakresie prewencji ogólnej. Wobec skazania obwiniony został obciążony kosztami postępowania i opłatą.