Sad powszechny, VII Kzw 212/16

Sygn. akt VII Kzw 212/16 POSTANOWIENIE Dnia 31 maja 2016r. Sąd Okręgowy w Częstochowie - VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Jerzy Pukas Protokolant : Renata Kozieł przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej: Dariusz Bereza po rozpoznaniu w sprawie przeciwko T. G. ( G. ) c. S. i I. z domu W. , urodz. (...) w C. skazanej za czyn z art.286 §1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazaną w dniu 25 lutego 2016r. na postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 23 lutego 2016r., sygn. akt III K 572/11 (Ko 6014/15) w przedmiocie odmowy warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 §1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Częstochowie na podstawie art.152 k.k.w. a contrario odmówił warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec skazanej T. G. , orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie w sprawie sygn. akt III K 572/11 z dnia 09.08.2011 roku. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skazana T. G. , która powołała się na zły stan zdrowia uniemożliwiający jej odbywanie kary pozbawienia wolności. Z treści zażalenia wynika, ze skarżąca domaga się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec niej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Zażalenie skazanej nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż te, które przytoczył Sąd Rejonowy. Sąd Rejonowy uzasadnienie braku podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanej ograniczył do przytoczenia tezy uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2009r., I KZP 32/08 (mającej moc zasady prawnej) oraz wskazania, że T. G. wniosek o kolejne odroczenie kary złożyła po upływie wcześniej udzielonego okresu odroczenia. Jednak wyłożony przez Sąd Najwyższy sposób obliczania łącznego okresu odroczenia, stwarzającego możliwość ubiegania się o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności nie ma jednak zastosowania do realiów niniejszej sprawy. Dotyczy on bowiem łącznego okresu odroczenia określonego w treści art. 151 § 3 k.k.w. , tj. fakultatywnego odroczenia przewidzianego przez ustawodawcę w art.151 §1 k.k.w. W niniejszej sprawie wobec T. G. postanowieniem z dnia 8 maja 2014 roku Sąd Rejonowy odroczył wykonanie kary pozbawienia wolności w sprawie III K 572/11 na okres 6 miesięcy, tj. do dnia 8 listopada 2014 roku na podstawie fakultatywnej, tj. art.151 §1 k.k.w. Natomiast po rozpoznaniu wniosku skazanej z dnia 16 grudnia 2014 roku o odroczenie wykonania kary, Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 28 maja 2015r. odroczył wobec skazanej wykonanie kary pozbawienia wolności na okres do dnia 8 listopada 2015 roku, jako podstawę prawną wskazując art.150 §1 k.k.w. (obligatoryjne odroczenie), czyli w oparciu o istnienie ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary. Art.150 §1 k.k.w. nie przewiduje żadnej granicy czasowej odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności z powodu ciężkiej choroby. Jest nią ustanie przeszkody, które należy utożsamiać nie z wyzdrowieniem (ustaniem choroby), ale ze złagodzeniem ostrości jej objawów i przebiegu do stanu, który nie uzasadnia już uznawania tej choroby za ciężką. Odraczając wykonanie kary na podstawie art. 150 k.k.w. , sąd wskazuje termin, do którego to odroczenie następuje. Jeżeli po upływie okresu odroczenia orzeczonego przez sąd kolejne orzeczenie lekarskie nadal będzie stwierdzało istnienie u skazanego ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonanie kary, nastąpi odroczenie jej wykonania na dalszy, określony czas lub zawieszenie postępowania wykonawczego. W myśl art.152 §1 k.k.w. jeżeli odroczenie wykonania kary nieprzekraczającej roku pozbawienia wolności trwało przez okres co najmniej jednego roku – sąd może warunkowo zawiesić wykonanie tej kary na zasadach określonych w art.69-75 k.k. Reguła ta ma zastosowanie zarówno do przypadków odroczenia wykonania kary na podstawie art.150 jak i 151 k.k.w. Natomiast wyłożony przez Sąd Najwyższy sposób obliczania rocznego okresu odroczenia stwarzającego możliwość ubiegania się o warunkowe zawieszenie wykonania kary ma zastosowanie do kilku odroczeń, do których, stosuje się ograniczenie czasowe przewidziane w art.151 §3 k.k.w. Zgodnie z art. 151 § 3 k. k. w. , odroczenie wykonania kary może co prawda być udzielone kilkakrotnie, jednak łączny okres tego odroczenia nie może, co do zasady, przekroczyć roku, a okres odroczenia biegnie od dnia wydania postanowienia w tym przedmiocie ( art. 151 § 2 k.k.w. ). Zarówno w treści art. 151 § 2 i § 3 k.k.w. mowa jest o okresie odroczenia. Skoro więc w § 2 tego przepisu mowa jest, że okres odroczenia biegnie od daty wydania postanowienia w tym przedmiocie, to łączny okres odroczenia wskazany w § 3 winien być liczony od daty wydania pierwszego postanowienia w przedmiocie odroczenia wykonania kary. Za taką interpretacją przemawia również literalne brzmienie przepisu art. 151 § 2 k.k.w. , gdzie mowa jest o rozpoczęciu biegu okresu odroczenia od daty wydania postanowienia w tym przedmiocie. Zawsze więc pierwsze postanowienie o odroczeniu wykonania skazanemu kary pozbawienia wolności będzie inicjować początek biegu okresu odroczenia, w tym również łącznego okresu odroczenia, o którym mowa w art. 151 § 3 k.k.w. Implikuje to wniosek, że data końcowa udzielanych, również kilkakrotnie, odroczeń nie może wykroczyć poza okres roku kalendarzowego, liczony od dnia wydania pierwszego postanowienia o odroczeniu. Orzekając zatem w realiach niniejszej sprawy o odroczeniu wobec skazanej kary pozbawienia wolności wyłącznie w oparciu o przepis art. 151 § 1 k.k.w. , tj. na podstawie fakultatywnej, skoro pierwsze postanowienie wydał 8 maja 2014 roku, to wydając drugie postanowienie w dniu 28 maja 2015 roku mógłby odroczyć wykonanie kary wobec skazanej T. G. jedynie do dnia 8 maja 2015 roku, bowiem data końcowa udzielanych odroczeń nie może wykroczyć poza okres roku kalendarzowego, liczony od dnia wydania pierwszego postanowienia o odroczeniu, a okres pomiędzy datą zakończenia wcześniej udzielonego odroczenia, a datą kolejnego postanowienia o odroczeniu, wlicza się tylko wówczas, gdy wniosek o kolejne odroczenie został złożony przed zakończeniem wcześniej udzielonego okresu odroczenia. W sprawie niniejszej wniosek o kolejne odroczenie skazana złożyła już po upływie pierwszego okresu odroczenia, a zatem zgodnie z przytoczoną wyżej argumentacją nie mogłaby się skutecznie ubiegać o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 152 k.k. w, gdyż łączny okres odroczenia w oparciu o przepis art. 151 § 1 k.k.w. trwał jedynie sześć miesięcy. Natomiast umknęło Sądowi Rejonowemu, że drugie odroczenie uzyskała skazana na podstawie art. 150 § 1 k.k.w. , a zatem na podstawie obligatoryjnej i wówczas nie ma wymogu, aby drugi wniosek o odroczenie złożony został przed upływem pierwszego okresu odroczenia, byleby suma odroczeń wynikająca z postanowień wynosiła co najmniej jeden rok. W sprawie niniejszej wynosi ona 11 miesięcy i 10 dni. Natomiast jeżeli skazanej uda się uzyskać kolejne odroczenie w oparciu o przepis art. 150 § 1 k.k. i suma odroczeń wyniesie rok, spełnione zostaną warunki do ubiegania się przez nią o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności w trybie art. 152 § 1 k.k.w. Sumując – Sąd Okręgowy w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że wyłożony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 25 lutego 2009 roku, sygn. I KZP 32/08, której nadano moc zasady prawnej, sposób obliczania rocznego okresu odroczenia, zgodnie z którym: Do łącznego okresu odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, określonego w treści art. 151 § 3 k.k.w. , stwarzającego możliwość ubiegania się o warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 152 k.k.w. , okres pomiędzy datą zakończenia wcześniej udzielonego odroczenia a datą kolejnego postanowienia o odroczeniu, wlicza się tylko wówczas, gdy wniosek o kolejne odroczenie został złożony przed zakończeniem wcześniej udzielonego okresu odroczenia, przy czym łączny okres udzielonego kilkakrotnie odroczenia nie może, w żadnej sytuacji, przekroczyć roku od dnia wydania pierwszego postanowienia o odroczeniu, chyba że chodzi o kobietę ciężarną lub w okresie 3 lat po urodzeniu dziecka lub sprawowania nad nim opieki nie będzie miał zastosowania wówczas, kiedy skazanemu/ej udzielono co najmniej dwóch odroczeń, których suma wynikająca z okresów wskazanych w poszczególnych postanowieniach wynosi co najmniej jeden rok, o ile odroczeń tych udzielono na różnych podstawach prawnych, tj. fakultatywnej z art. 151 § 1 k.k.w. i obligatoryjnej z art. 150 § 1 k.k.w. i nie ma tu znaczenia, czy wniosek o kolejne odroczenie wpłynął przed upływem pierwszego odroczenia, o ile – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – pierwsze odroczenie udzielone zostało na podstawie fakultatywnej z art. 151 § 1 k.k.w. , a drugie na podstawie obligatoryjnej z art. 150 § 1 k.k.w. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł, jak na wstępie.