Sad powszechny, I C 522/15

Sygn. akt I C upr 522/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2016 r. Sąd Rejonowy w Miliczu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Grażyna Wójcik Protokolant: Justyna Kądzioła po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. w Miliczu na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.A. we W. przeciwko R. F. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża stronę powodową w zakresie przez nią poniesionym. (...) :

1. (...)
2. (...)
3. (...) M. , (...) Sygn. akt I C upr 522/15 UZASADNIENIE Strona powodowa (...) S.A. we W. , działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w dniu 25 sierpnia 2015 r. skierowała do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym i wniosła o orzeczenie nakazem zapłaty, by pozwana R. F. zapłaciła stronie powodowej kwotę 100,84 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 24 sierpnia 2015 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów sądowych w kwocie 30,00 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 180,00 zł, a także zwrotu innych kosztów w wysokości 0,30 zł. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 28 maja 2015 r. zawarła umowę cesji wierzytelności z (...) S.A. V. (...) , na mocy której wstąpiła w istniejący stosunek prawny, który wynika z zawartej przez pozwanego z cedentem umowy OC posiadaczy pojazdów mechanicznych nr KM- (...)- (...) -A z dnia 22 marca 2013 r. Przedmiotem umowy była odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym N. (...) o nr rej. (...) w okresie trwania umowy ubezpieczenia, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. W ramach zawartej umowy pozwany zobowiązał się zapłacić cedentowi składkę w terminach i wysokości wskazanej w polisie ubezpieczeniowej. Pozwany nie wywiązał się z obowiązku uiszczenia składki ubezpieczeniowej i nie zareagował na pisemne wezwanie w tym zakresie. Strona powodowa podała również, że na kwotę żądania składa się zaległa rata składki w wysokości 79,00 zł oraz odsetki ustawowe od tej raty w kwocie 21,84 zł, liczone od dnia 6 kwietnia 2013 r., tj. dnia następnego po terminie płatności składki, do dnia 23 sierpnia 2015 r., tj. dnia poprzedzającego wniesienie powództwa. Żądanie odsetkowe powód uzasadnił przepisami art. 481 i 482 k.c. Wskazał też, że roszczenie stało się wymagalne w dniu 6 kwietnia 2013 r. W dniu 10 września 2015 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny uwzględnił żądanie strony powodowej i wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Pozwana R. F. złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym podniosła, że otrzymała w dniu 9 września 2015 r. wezwanie do zapłaty bez wskazania czego dotyczy, dlatego odesłała je stronie powodowej. Postanowieniem z dnia 12 października 2015 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie, wobec skuteczne wniesionego sprzeciwu i utraty mocy nakazu zapłaty w całości, przekazał rozpoznanie sprawy tutejszemu Sądowi. Strona powodowa na wezwanie Sądu w dniu 23 grudnia 2015 r. uzupełniła braki formalne pozwu oraz dołączyła dokumenty, na które powoływała się w uzasadnieniu pozwu. Pozwana w dniu 7 stycznia 2016 r. uzupełniła brak formalny sprzeciwu od nakazu zapłaty, składając go na urzędowym formularzu. Dodatkowo zarzuciła, że nie istnieje nieuregulowana wierzytelność oznaczona w pozwie. Na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. pozwana podtrzymała dotychczasowe stanowisko. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwana R. F. w 2013 r. była właścicielem samochodu marki N. (...) . W tym samym roku auto zostało sprzedane. (dowód: przesłuchanie pozwanej k. 77) Strona powodowa w dniu 28 maja 2015 r. zawarła z (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. umowę sprzedaży wierzytelności, której przedmiotem była m.in. wierzytelność w stosunku do pozwanej w wysokości 79,00 zł z tytułu ubezpieczenia OC dotyczącego samochodu marki N. (...) o nr rej. (...) , płatna do dnia 5 kwietnia 2013 r. ( polisa (...) ). (dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z 28.05.201
4. k. 27-35; potwierdzenie wpłaty z 29.05.2015 r. k. 36; wykaz jednostkowych wierzytelności na płycie CD k. 74) W dniu 24 sierpnia 2015 r. strona powodowa sporządziła pismo wzywające pozwaną do zapłaty kwoty 100,96 zł, w tym składki w wysokości 79,00 zł, jednocześnie informując pozwaną o cesji wierzytelności. (dowód: pismo i wezwanie z 24.08.2015 r. k. 23 i 24) Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte w art. 232 k.p.c. oraz w art. 6 k.c. Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik. Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zatem w rozpatrywanej sprawie na stronie powodowej ciążył obowiązek wykazania zasadności powództwa i wysokości dochodzonego roszczenia. Strona powodowa reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego adwokatem i dlatego Sąd przyjął odpowiednio wysoki miernik staranności po stronie powodowej co do konieczności podejmowania czynności procesowych, uwzględniający zawodowe kwalifikacje pełnomocnika. Konstruując stan faktyczny w niniejszej sprawie, Sąd uwzględnił dokumenty zaoferowane przez stronę powodową oraz dowód z przesłuchania pozwanej albowiem brak było jakichkolwiek powodów, by odmówić im przymiotu wiarygodności. Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła m.in. z treści przepisu art. 509 k.c. , który stanowi, że wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nią prawa, a w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Pamiętać należy, że warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Powodowa spółka, formułując żądanie w niniejszej sprawie, miała zatem obowiązek udowodnienia, że przysługuje jej uprawnienie do dochodzenia należności od pozwanej z tytułu związania umową z poprzednikiem prawnym strony powodowej, z tytułu której pozwana miała uiścić dochodzona pozwem kwotę. Umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest umową cywilnoprawną, której zasady zawierania, przedmiot oraz prawa i obowiązki stron, uregulowane są przez przepisy ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) (...) (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. Nr 392), a także przez przepisy kodeksu cywilnego . Przez zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia odszkodowania za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu, zaś posiadacz pojazdu mechanicznego zobowiązuje się do zapłaty składki. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń trwa przez okres wskazany w umowie i kończy się z upływem ostatniego dnia tego okresu. Jeśli nie umówiono się inaczej, składka powinna być zapłacona jednocześnie z zawarciem umowy ubezpieczenia ( art. 813 § 2 k.c. ). Składka ubezpieczeniowa może być opłacana z góry za cały okres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo w ratach, których wysokość i terminy płatności zostały ustalone w umowie. Strona powodowa, formułując żądanie w niniejszej sprawie, zaoferowała jako materiał dowodowy dokumenty w postaci umowy sprzedaży wierzytelności z załącznikiem na płycie CD oraz wezwanie do zapłaty. W ocenie Sądu przedłożone przez stronę powodową dokumenty są niewystarczające dla uwzględnienia żądania, zwłaszcza w świetle stanowiska pozwanej w tej sprawie Strona powodowa nie wykazała bowiem – wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi – istnienia i wysokości zobowiązania, zasad obciążenia pozwanej dochodzoną kwotą przez pierwotnego wierzyciela, daty wymagalności świadczenia, sposobu i okresu wyliczenia odsetek. Wprawdzie powołała się w tym zakresie na polisę potwierdzającą zawarcie umowy ubezpieczenia, ale nie przedłożyła jej Sądowi. Niewątpliwie powód jako nabywca wierzytelności powinien dysponować całą dokumentacją związaną z nabytą wierzytelnością, a jako profesjonalista w swojej dziedzinie powinien wykazać w postępowaniu sądowym, w jaki sposób i w oparciu o jakie dokumenty określił wysokość dochodzonego roszczenia. W mniejszej sprawie strona powodowa nie zdołała udowodnić że wierzytelność w określonym w pozwie zakresie rzeczywiście istnieje, tzn. że doszło do zawarcia przedmiotowej umowy ubezpieczenia na wskazanych warunkach. Wniosek strony powodowej zawarty w piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2016 r. o zobowiązanie pierwotnego wierzyciela do przedłożenia dokumentacji źródłowej, nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie jest bowiem rolą Sądu wyręczanie stron w gromadzeniu materiału dowodowego w sytuacji, gdy brak jest przeszkód do uzyskania przez nie wnioskowanych dokumentów samodzielnie. W tym stanie rzeczy żądanie pozwu jako nieudowodnione podlegało oddaleniu w całości, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w pkt II sentencji wyroku wydano na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c.