Sad powszechny, I C 121/16

Sygn. akt I C 121/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Elżbieta Tramowska Protokolant: st. sekr. sądowy Karolina Świderska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 roku w Starogardzie Gdańskim na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Skarbu Państwa- Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. przeciwko J. W. o zapłatę zasądza od pozwanego J. W. na rzecz powoda Skarbu Państwa- Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. kwotę 1.616,85 złotych (tysiąc sześćset szesnaście złotych 85/100) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 16 czerwca 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku, a od 1 stycznia 2016 roku z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia zapłaty; odstępuje od obciążania pozwanego J. W. kosztami procesu w całości. Sygn. akt I C 121/16 UZASADNIENIE Powód Skarb Państwa- Komendant Wojewódzki Policji w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego J. W. kwoty 1.616,85 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 16 czerwca 2015 roku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany został zatrzymany i osadzony w Komendzie Powiatowej Policji w S. w dniu 4 listopada 2012 roku, gdzie umyślnie dokonał zniszczenia krat w celach nr 3, 4 i

1. Koszt naprawy szkody wyrządzonej przez pozwanego wyniósł 1.616,85 zł. Mimo dobrowolnego wezwania do zapłaty J. W. , żądanej kwoty nie uiścił. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 16 lipca 2015 roku tut. Sąd uwzględnił żądanie powoda w całości. Sprzeciwem od nakazu zapłaty, wniesionym w ustawowo przepisanym terminie, pozwany zaskarżył nakaz w całości, podnosząc zarzut zawyżenia przez powoda żądanej kwoty. J. W. podniósł, że nie dokonał aż tak znacznych uszkodzeń. Wysokość szkody została ustalona w opinii biegłego powołanego w toczącej się w tut. Sądzie sprawie karnej. W odpowiedzi na sprzeciw powód podniósł, że wysokość żądanej kwoty jest adekwatna do faktycznie podniesionej szkody, a odpowiedzialność pozwanego nie budzi wątpliwości. Powód musiał naprawić zniszczone cele, posługując się osobą zawodowo wykonującą takie czynności, a koszt tej naprawy wynika z przedłożonej faktury VAT. Ostatecznie na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 roku (k. 62-63) pozwany oświadczył, że nie kwestionuje wysokości dochodzonego roszczenia i przedłożonej przez powoda faktury VAT. Wniósł o odstąpienie od obciążania go kosztami postępowania, ponieważ przebywa w zakładzie karnym od 3,5 roku. Nie jest to jego pierwsza kara pozbawienia wolności, którą odbywa. Przedtem nie pracował. Nie posiada żadnego majątku i jest bezdomny. Sąd ustalił, co następuje: Poza sporem jest, że w dniu 4 listopada 2012 roku pozwany J. W. został zatrzymany i osadzony w Komendzie Powiatowej Policji w S. . W trakcie osadzenia pozwany kopał i wypchnął kratki zabezpieczające szybę w celi nr 3, 4 i 5, dokonując tym samym ich uszkodzenia. Bezsporne między stronami jest również, że powód zlecił naprawę uszkodzeń wyrządzonych przez pozwanego O. G. , prowadzącemu przedsiębiorstwo pod firmą PPHU (...) . Koszt naprawy wyniósł 1.616,85 złotych. /okoliczności bezsporne/ Powód wezwał pozwanego do zapłaty wyżej wymienionej kwoty pismem z dnia 1 czerwca 2015 roku w terminie 7 dni. Pismo zostało J. W. doręczone w dniu 8 czerwca 2015 roku. Pozwany nie zapłacił powodowi żądanej kwoty. /okoliczności bezsporne/ Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 24 marca 2016 roku tut. Sądu J. W. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. polegającego na uszkodzeniu cel nr 3,4 i 5 w budynku Komendy Powiatowej Policji, dokonując szkód w wysokości 1.034,22 złotych. Sąd orzekł wobec J. W. środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego Komendy Powiatowej Policji w G. kwoty 1.034,22 zł. W sprawie złożony został wniosek o uzasadnienie. /dowód: nieprawomocny wyrok k. 67/ Sąd zważył, co następuje: Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy były między stronami bezsporne. Pozwany przyznał, że uszkodził mienie należące do powoda i ostatecznie nie kwestionował wysokości poniesionej przez niego szkody. Ponadto powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w dokumentach prywatnych przedłożonych do akt sprawy- notatkach urzędowych, protokole oględzin, sprawozdaniu, wezwaniu do zapłaty i fakturze VAT, której ostatecznie J. W. nie kwestionował. Sąd dokonał ustaleń ponadto w oparciu o dokument urzędowy w postaci nieprawomocnego wyroku karnego. Powództwo zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art.
2. § 1 i 2 k.c. ). Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej ( art. 363 § 1k .c.). Wobec ustaleń dokonanych przez Sąd nie ulega wątpliwości, że pozwany wyrządził powodowi szkodę w postaci uszkodzenia krat zabezpieczających okna w celach 3, 4 i 5, których koszt naprawy wyniósł kwotę 1.616,85 złotych. Między zachowaniem pozwanego a szkodą istnieje adekwatny związek przyczynowy. Zniszczenie krat i konieczność ich naprawienia jest normalnym następstwem działania pozwanego- kopania i wypychania ich. Należy wskazać, że Sąd nie był związany w myśl przepisu art. 11 k.p.c. wysokością szkody ustaloną przez Sąd w sprawie karnej, albowiem wyrok skazujący, który zapadł w dniu 24 marca 2016 roku nie jest prawomocny. Sąd był zatem władny dokonać własnych ustaleń w tym zakresie. Uwzględnieniu powództwa nie stoi również na przeszkodzie orzeczony nieprawomocnie wobec pozwanego środek kompensacyjny z art. 46 § 1 k.k. W niniejszej sprawie nie zachodziła bowiem przeszkoda stanu sprawy w toku, czy też powagi rzeczy osądzonej ze względu na prowadzenie postępowania karnego i możliwości orzeczenia w tym postępowaniu odszkodowania na rzecz powoda. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 415 k.p.k. to właśnie dochodzenie przez pokrzywdzonego w drodze procesu cywilnego odszkodowania czyni bezprzedmiotowym orzekanie o naprawieniu szkody w postępowaniu karnym. Dopiero z chwilą prawomocnego zasądzenia z urzędu odszkodowania w postępowaniu karnym w zakresie objętym wyrokiem powstaje stan rzeczy osądzonej, wobec czego dalsze postępowanie w sprawie cywilnej w przytoczonym zakresie staje się z tą chwilą niedopuszczalne (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 1975 roku, III CRN 38/74, Lex nr 7684). W niniejszej sprawie Sąd ustalił, że wyrok karny jest nieprawomocny- złożony został wniosek o uzasadnienie. W tej sytuacji nie istnieje żadna przeszkoda do wydania rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem pozwu. Ponadto należy wskazać, że w wyżej wymienionym wyroku orzeczono obowiązek naprawienia szkody mylnie na rzecz Komendy Powiatowej Policji w G. , zamiast na rzecz Wojewódzkiej Komendy Policji w G. . Mając powyższe na względzie, Sąd na postawie art. 415 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.616,85 złotych. Jednocześnie, w celu zapobieżenia powstaniu dwóch tytułów egzekucyjnych przeciwko pozwanemu, Sąd poinformował Prokuraturę Rejonową w Starogardzie Gdańskim o rozstrzygnięciu niniejszej sprawy i zwrócił się o rozważenie potrzeby wywiedzenia apelacji od wyroku karnego w kierunku art. 415 k.p.k. , zgodnie z którym obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania- jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Powyższą informację Sąd przesłał również stronom oraz II Wydziałowi Karnemu tut. Sądu. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. (w obecnym brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw - Dz. U.2015.1830; oraz w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2016 roku) i art. 455 k.c. Wezwanie do zapłaty w terminie 7 dni zostało pozwanemu doręczone w dniu 8 czerwca 2015 roku. Nie ulega wątpliwości, że już w dniu 16 czerwca 2015 roku pozwany pozostawał w zwłoce. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z treścią przepisu art. 102 k.p.c. uznając, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, przemawiający za odstąpieniem od obciążania pozwanego w całości kosztami procesu. Pozwany przegrał proces w całości. Jednakże jego sytuacja życiowa i majątkowa jest wyjątkowo trudna. Pozwany przebywa w zakładzie karnym. Nie posiada żadnego majątku i jest osobą bezdomną. Nie ulega wątpliwości, że obciążenie go kosztami procesu niosłoby za sobą wysoce uciążliwe dla niego skutki.