Sad powszechny, II C 1535/14

sygnatura akt II C 1535/14 UZASADNIENIE W pozwie wniesionym w dniu 25 sierpnia 2014 roku, powód M. O. wniósł o zasądzenie od M. B. kwotę 2.948,31 zł (dwa tysiące dziewięćset czterdzieści osiem złotych trzydzieści jeden groszy) z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2012 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasadzenie zwrotu kosztów procesu. Ostatecznie powód nie zmienił stanowiska zaś pozwany wniósł na koniec o oddalanie powództwa ewentualnie o oddalenie powództwa co do kwoty przekraczającej jednokrotność wynagrodzenia. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód mocą umowy licencyjnej z 13 lutego 2006 r uzyskał uprawnienie do zezwalania osobom trzecim rozpowszechniania fragmentu map metodami poligraficznymi i elektronicznymi. Okres obowiązywania tej umowy była 2 lata, następnie uległy przedłużaniu na kolejne okresy. Pozwany rozpowszechniał fragment mapy, do którego wyłączne prawa nabył z mocy wskazanej wyżej umowy powód, w serwisie internetowym (...) Pismem z dnia 25 sierpnia 2011 roku powód wezwał ozwanego do usunięcia tegoż bezprawnego rozpowszechniania mapy. W odpowiedzi pozwany przeprosił za swoje , jak napisał niedopatrzenie, przyznał że nie miał zgody na umieszczenie mapy oraz podał , że niezwłocznie usunął mapę z serwera ale i ze swoich zasobów dyskowych, podał też, że jego strona (...) , na której umieścił mapę jest stroną niekomercyjną. Powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 2.948,31 zł (dwa tysiące dziewięćset czterdzieści osiem złotych trzydzieści jeden groszy) tytułem zawinionego, bezprawnego rozpowszechniania wskazanej mapy w wysokości 3 krotnego stosownego wynagrodzenia. Pozwany odmówił. Mapa, do której prawa autorskie posiada powód i mapa rozpowszechniana przez pozwanego są tożsame, ,maja bowiem taką samą treść w zakresie dróg, nazw miast i miejscowości, oznaczeń dróg, zgodność konturów terenów i granic podziału administracyjnego. Obie mapy mają te same czcionki oznaczeń miejscowości, pełna zgodność wytłuszczeń, nazw miejscowości, zastosowanie dużych liter, taką samą paletę barw, w zakresie dróg, terenów zielonych, granic administracyjnych i wód, także nietypowe oznaczenie linii kolejowej. Różnica dotyczy jedynie zaznaczenia na mapie pozwanego trasy dojazdu z N. do miejscowości N. . Powyższych ustaleń Sąd dokonał w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci, dowodów z dokumentów jak: - wyciąg z krajowego rejestru domen , k.-6, - pisma powoda k.-7, -pisma pozwanego k.-9, -wezwania do zapłaty k.-10, - ksero map k.-12,13,14, - umowy licencyjnej k. – 15,16,17,18, - wyciąg z ewidencji działalności gospodarczej k.-19, - opinii biegłego z zakresu geodezji k. – 63,64, Dowodom z dokumentów Sąd dał wiarę ponieważ nie budzą one wątpliwości co do okoliczności w nich zawartych, ich autentyczności strony nie kwestionowały. Opinie biegłego Sąd uznał za w pełni wiarygodną, jest ona rzetelna, sporządzona przez fachowca, obcego dla stron. Jej ustalenia są czytelne, przekonywujące, strony nie kwestionowały jej ustaleń. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Powództwo jest uzasadnione co do zasady. Powód udowodnił swoje prawa autorskie do rozpowszechniania tych map, także w drodze ich utrwalania i zwielokrotniania i rozpowszechniania w sieciach teleinformatycznych, które nabył w drodze umowy licencyjnej. Z opinii biegłego wynika, ze mapa, która umieścił w swojej domenie pozwany , jest tożsama z mapą, do której prawa autorskie posiada powód. Także sam pozwany przyznał ten fakt w odpowiedzi na pismo powoda i usunął mapę natychmiast po wezwaniu. Ten fakt znajduje potwierdzenie także w czynnościach procesowych pozwanego, który ewentualnie wnosi o oddalenie powództwa ponad jednokrotność stawki odszkodowania. W tym zakresie ustalenia Sądu nie powinny budzić wątpliwości. Sąd zasądził dwukrotność stawki odszkodowania, stosując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 czerwca 2015 roku opublikowanego w Dzienniku Ustaw z 1 lipca 2015 roku poz. 932, w którym Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 79 ust 1 pkt 3 lit. b ustawy z 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zakresie żądania uprawnionego od osoby naruszającej jej prawa autorskie, w przypadku naruszenia zawinionego trzykrotności stosownego wynagrodzenia, a takiego żądał powód w pozwie. Konsekwencją tegoż orzeczenia jest więc uznanie, że art. 79 ust 1 pkt 3 lit b ustawy o prawie autorskim dają podstawę do zasądzenia dwukrotności stosownego wynagrodzenia co uczynił Sąd w wyroku w oparciu o ten właśnie przepis. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Apelacyjnego w Łodzi. W pozostałej części Sąd powództwo oddalił. O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 100 k.p.c.