Sad powszechny, II Ka 137/16

Sygn. akt II Ka 137/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSO Anna Łaszczych Sędziowie SO Ryszard Warda SO Magdalena Dąbrowska (spr.) Protokolant Anna Nierubiec w obecności Prokuratora Tomasza Mierzejewskiego po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. sprawy przeciwko D. P. oskarżonemu o przestępstwo z art. 177§1 k.k. w zw. z art. 178§1 k.k. z powodu apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 26 listopada 2015r. w sprawie IIK 642/14 orzeka: I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 470 (czterysta siedemdziesiąt) złotych, w tym 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za II instancję; Sygn. akt II Ka 137/16 UZASADNIENIE Prokuratura Rejonowa w Ostrołęce oskarżyła D. P. o to, że: I. w dniu 13 lipca 2014 roku około godz. 0:35 na trasie (...) w miejscowości S. gmina Ł. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości tj. I- 0,75 mg/l, II- 0,67 mg/l , III 0,65 mg/l; IV- 0,55 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, kierując samochodem marki S. (...) o nr rej. (...) po drodze publicznej, nie dostosowując prędkości do panujących na drodze warunków na łuku drogi w prawo stracił panowanie nad pojazdem w skutek czego zjechał do przydrożnego rowu. W wyniku zdarzenia pasażer pojazdu S. C. doznał obrażeń ciała w postaci złamania obojczyka prawego, stłuczenia wątroby, powierzchownego urazu głowy oraz otarcia naskórka na obu podudziach, co spowodowało naruszenie czynności narządów na okres powyżej 7 dni w myśl art. 157 § 1 k.k. tj. o czyn z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. II. w okresie czasu od 12 lipca 2014 roku do 13 lipca 2014 roku godz. 0:35 na trasie D. – Z. – S. kierował samochodem marki S. (...) po drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości tj. I – 0,75 mg/l, II- 0,67 mg/l , III- 0,65 mg/l , IV- 0,55 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 roku w sprawie II K 642/14 orzekł: I. oskarżonego D. P. w ramach zarzucanego mu w pkt. 1 aktu oskarżenia czynu uznał za winnego tego że: w nocy 13 lipca 2014 roku w miejscowości S. gmina Ł. , kierując samochodem osobowym marki S. (...) o nr rej. (...) , poruszając się drogą wojewódzką nr (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierował wyżej wymienionym pojazdem w stanie nietrzeźwości, w wyniku czego spowodował nieumyślnie wypadek drogowy polegający na tym, że na łuku drogi stracił panowanie nad pojazdem i zjechał do przydrożnego rowu, w efekcie czego pasażer kierowanego przez niego pojazdu S. C. doznał obrażeń ciała w postaci złamania obojczyka prawego, stłuczenia wątroby, powierzchownego urazu głowy i otarcia naskórka na obu podudziach, które spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na czas powyżej dni 7 w rozumieniu art. 157 § 1 k.k. tj. czynu z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i za to z mocy art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. II. na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych określając czas jego trwania na okres 3 (trzech) lat; III. oskarżonego D. P. w ramach zarzucanego mu w pkt. 2 aktu oskarżenia czynu uznał za winnego tego że: w nocy z 12 na 13 lipca 2014 roku na trasie D. – Z. – S. prowadził samochód osobowy marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości ( wyniki badań: I : 0,75 mg/l, II – 0,67 mg/l, III – 0,65 mg/l, III – 0,65 mg/l, IV – 0,55 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu tj. czynu z art. 178 a § 1 k.k. i za czyn ten z mocy art. 178 a § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych określając czas jego trwania na okres 2 (dwóch) lat; V. na mocy art. 85 k.k. , art. 86 § 1 k.k. wymierzone D. P. kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 (jednego ) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; VI. na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby wynoszący 4 (cztery ) lata; VII. na mocy art. 71 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnastu) złotych; VIII. na mocy art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 85 k.k. i art. 86 k.k. wymierzone oskarżonemu środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych połączył i wymierzył łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych określając czas jego trwania na okres 4 (czerech) lat i na mocy art. 63 § 2 k.k. na poczet orzeczonego zakazu zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 13 lipca 2014 roku; IX. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet kary grzywny zaliczył okres zatrzymania oskarżonego w wymiarze 2 dni tj. od 13 lipca 2014 roku godzina 01:00 do 14 lipca 2014 roku godzina 15:00, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny; X. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 450 złotych oraz kwotę 243 złote tytułem pozostałych kosztów postępowania; Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości, wyrokowi zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony D. P. dopuścił się czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z zeznań świadków: A. P. , S. C. , T. Ż. , G. K. jak i wyjaśnień oskarżonego. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego jest bezzasadna w stopniu oczywistym i nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do sformułowanych w apelacji zarzutów zauważyć należy, że prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy zależy od należytego wywiązania się przez sąd I instancji z nałożonych przepisami postępowania karnego obowiązków. Do podstawowych, a zarazem najważniejszych obowiązków zaliczyć w szczególności wypada przeprowadzenie wszelkich dowodów pozwalających na ustalenie prawdy materialnej oraz potrzebnych do wyjaśnienia istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia o winie osoby oskarżonej. Kolejny z obowiązków sprowadza się do prawidłowej oceny całokształtu powyższych okoliczności, gdyż podstawę wyroku może stanowić jedynie całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, przy czym w uzasadnieniu wyroku sąd ma obowiązek wskazać, jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Na sądzie orzekającym ciąży również obowiązek badania i uwzględniania w toku procesu okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, a korzystając z prawa swobodnej oceny dowodów, przekonanie co do winy w zakresie przypisanych czynów, powinien logicznie i przekonywująco uzasadnić. Sąd Rejonowy nie uchybił żadnemu ze wskazanych obowiązków związanych z postępowaniem dowodowym i oceną dowodów. Stwierdzić bowiem należy, iż sąd orzekający po prawidłowym przeprowadzeniu przewodu sądowego, poddał zgromadzony materiał dowodowy wnikliwej analizie, a tok rozumowania związany z jego oceną zaprezentował w klarownym, wyczerpującym i przekonywującym uzasadnieniu. Obrońca jako zarzut odnośnie rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego podnosi błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy uznał zarzut błędu w ustaleniach faktycznych za niezasadny. Przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zasługuje na uwzględnienie jedynie, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. W realiach przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że do sytuacji takiej nie doszło. Przedstawione w uzasadnieniu sądu rozumowanie jest prawidłowe, logiczne, zgodne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. W oparciu o całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nie jego fragmenty. Z kolei uzasadnienie apelacji w tym zakresie stanowi tylko i wyłącznie polemikę z ustaleniami sądu. Obrońca uzasadniając wywiedziony zarzut wskazuje, że oskarżony, który w pierwszych wyjaśnieniach przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu odwołał te wyjaśnienia stwierdzając, że złożył je w sytuacji przymusu psychicznego. Dalej obrońca podaje, że świadek P. zeznał, że widział jak 12 lipca 2014 roku samochodem kierował S. C. . Z kolei S. C. odwołał swoje wcześniejsze zeznania, w których wskazywał, że samochodem kierował D. P. . Podał, że to on kierował samochodem. Nadto jak twierdzi obrońca żaden ze świadków, którzy przyjechali na miejsce zdarzenia nie rozpoznał oskarżonego jako kierującego. Do wszystkich wyżej wskazanych okoliczności odniósł się sąd oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sąd dał wiarę pierwszym wyjaśnieniom oskarżonego i pierwszym zeznaniom świadka S. C. . Wówczas były spójne, jasne i logiczne, nie budziły żadnych wątpliwości. Później zarówno oskarżony jak i świadek zmienili treść swoich zeznań. Sąd starał się wyjaśnić dlaczego. Sąd przesłuchał świadka K. K. , która przesłuchiwała oskarżonego. Świadek zaprzeczyła wyjaśnieniom oskarżonego. Świadek podała, że myślała przed przesłuchaniem, że oskarżony się nie przyzna, ale przyznał się, z własnej inicjatywy dał do siebie numer telefonu jakby potrzebne było kolejne przesłuchanie. Świadek kategorycznie zaprzeczyła, aby oskarżony był do czegokolwiek zmuszany. Sąd dokonał również drobiazgowej oceny zeznań świadka S. C. i słusznie uznał je za niewiarygodne w części w jakiej stwierdził, że to on kierował samochodem. Słusznie sąd wskazał, że zeznania te są nielogiczne. Chociażby w kontekście zeznań świadka G. K. , który powiedział jasno, że wyciągał pasażera z samochodu, opisał jego obrażenia, które są zbieżne z obrażeniami doznanym przez świadka S. C. . Świadek G. K. dokładnie opisał okoliczności zdarzenia jakie zastał na miejscu zdarzenia. Podał, że osoba stojąca na zewnątrz mówiła do niego aby załatwił trzeciego kierowcę, świadczy to jednoczenie o chęci zatajenia informacji w zakresie kto prowadził pojazd. Wprawdzie świadek G. K. nie wskazał jednoznacznie oskarżonego jako kierującego, ale z opisu konkretnych osób i okoliczności zdarzenia, wątpliwości odnośnie kierującego nie ma. Z kolei świadek T. Ż. nie widział kto prowadził pojazd, bo opuścił ognisko przed wyjazdem oskarżonego i pokrzywdzonego. Mówił o tym, że S. C. coś w szpitalu bredził, co jest niespójne z zeznaniami policjanta, który w tym samym dniu i czasie był w szpitalu i przesłuchiwał S. C. . Słusznie w tych okolicznościach sąd ocenił zeznania świadka A. P. jako niewiarygodne. W ocenie Sądu Okręgowego sąd I instancji dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego i w oparciu o taki materiał dowodowy poczynił jednoznaczne, nie budzące żadnych wątpliwości ustalenia faktyczne. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 636 k.p.k.