Sad powszechny, IV Ka 301/16

(1)pozbawieniem życia, która to groźba wzbudziła u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu ponad 6 miesięcy kary pozbawienia wolności na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt IV K 293/10, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 22 października 2012 r., sygn. akt IV Ka 886/12, którą odbył w okresie od 29 stycznia 2010 r. do 23 sierpnia 2010 r. m.in. za czyn z art. 191 § 1 k.k. , tj. występku z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z 25 listopada 2015 r. (sygn. akt XI K 492/15) orzekł, że: 1. uznał oskarżonego za winnego czynu zarzucanego mu w pkt. 1. aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że prowadził ww. samochód w ruchu lądowym, tj. czynu z art. 178a § 1 k.k. i za to, na podstawie cyt. przepisu ustawy, wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; 2. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat; 3. na podstawie art. 49 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeczono względem oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 1.500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; 2 4. oskarżony został uznany za winnego czynu opisanego w pkt. 2. aktu oskarżenia, tj. czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 190 § 1 k.k. , wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; 5. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono na poczet orzeczonej w pkt. 1 wyroku kary pozbawienia wolności okres faktycznego zatrzymania w sprawie 11 lutego 2015 r., przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; 6. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych w pkt. 1 i 4 . kar jednostkowych pozbawienia wolności wymierzono oskarżonemu karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Niniejszy wyrok zawiera nadto rozstrzygnięcie odnośnie kosztów sądowych w sprawie. Powyższy wyrok został zaskarżony, w trybie apelacji, przez obrońcę oskarżonego, który zaskarżył ów wyrok w całości podnosząc zarzuty: 1. naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie:

1. a)art. 7 i art. 424 § 1 k.p.k. poprzez niepoddanie ocenie całości zeznań śwd. K. Ś. , nieuwzględnienie przy ocenie dowodów wyjaśnień oskarżonego, a nadto zeznań świadków: M. P. , M. W. , K. W. i M. K. ;
2. b)art. 377 § 4 k.p.k. poprzez uznanie za wystarczające odczytanie wyjaśnień oskarżonego z postępowania przygotowawczego pomimo występowania w nich sprzeczności, także w zestawieniu z zeznaniami śwd. M. Ś. ;
3. c)art. 392 § 1 k.p.k. w zw. z art. 394 § 2 k.p.k. przez ujawnienie bez odczytywania na rozprawie protokole zeznań wymienionych niżej świadków, w sytuacji gdy są to zasadnicze dowody oskarżeni a dotyczą bezpośrednio faktu głównego;
4. d)art.art.: 7, 92, 410 w zw. z 393 § 1 i 394 § 1 i 2 k.p.k. poprzez ujawnienie bez odczytywania protokołów przeprowadzonych w postępowaniu przygotowawczym oględzin płyt DVD i CD obejmujących nagranie z monitoringu stacji benzynowej i nagranie video wykonane przez M. Ś. , obejmujących stenogramy z tych nagrań;
5. e)art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez uwzględnienie w podstawie rozstrzygnięcia wydruków z fotografii z k. 53 0 55 pomimo, że nie zostały one ujawnione w toku rozprawy głównej;
6. f)art. 5 § 2 k.p.k. i art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. przez wskazanie w opisie przypisanego oskarżonemu czynu, jakoby stężenie alkoholu we krwi oskarżonego o godz. 23:30 - 23: 40 wyniosło od 1,58 do 1,63 promila, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia; 3 2. błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przyjęciu, że krytycznego dnia oskarżony prowadził pojazd na drodze publicznej, podczas gdy brak jest po temu dowodów, a także błędnego przyjęcia, że oskarżony wystosował wobec pokrzywdzonej słowa mogące wzbudzić w niej uzasadnioną obawę ich realizacji, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia. W uzasadnieniu apelacji sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Niniejsza apelacja była zasadna o tyle, o ile wywołując postępowanie odwoławcze implikowała konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Równocześnie Sąd Okręgowy pragnie skonstatować, że mając na uwadze treść opisanych wyżej zarzutów odwoławczych zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego, rozstrzygnięcie takie podyktowane było regulacją przewidzianą treścią przepisów art. 427 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k. Wreszcie, stosownie do treści przepisu art. 436 k.p.k. , rozpoznanie rzeczonego środka odwoławczego zostało ograniczone wyłącznie do uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu i w konsekwencji tylko i wyłącznie taki zakres obejmuje uzasadnienie niniejszego dokumentu procesowego. Mając na względzie następujące w ostatnim czasie liczne zmiany stanu prawnego w zakresie obowiązującej procedury karnej, na wstępie dalszych rozważań konieczne było skonstatowanie i takiej oto okoliczności, że akt oskarżenia w niniejszej sprawie wpłynął do sądu 30 czerwca 2015 r., a zatem przed wejściem w życie, w tym zakresie, przepisów ustawy z 27 września 2013 r. (Dz.U. poz. 1247). Mocą zarządzenia upoważnionego sędziego z 7 lipca 2015 r. zdecydowano o wezwaniu oskarżonego na wyznaczony na 9 września 2015 r. termin rozprawy, zarządzając równocześnie o doręczeniu oskarżonemu pouczenia przewidzianego treścią art. 353 § 4 k.p.k. (k. 116). W konsekwencji, udział oskarżonego w rozprawie uznano za obowiązkowy, a ten, jako strona procesowa, winien był zostać wezwany na rozprawie w prawidłowy, przewidziany przepisami sposób, pod wskazany przez siebie adres dla doręczeń - pierwotnie B. ul. 4 (...) (k. 1, 11, 23), a następnie B. ul. (...) (k. 41, 61) - ( art. 450 k.p.k. ). Na rozprawie 9 września 2015 r. Sąd adnotował, że oskarżony nie został w sposób należyty wezwany na rozprawę, albowiem wezwanie to, ze zgoła niejasnych powodów, wysłano, a następnie awizowano pod niewłaściwy adres - B. ul. (...) (k. 125, 128; błąd ten później powielano - vide np. k. 138, 155, 195). Zarządzono zatem wezwanie oskarżonego na kolejny termin rozprawy pod adres „ ul. (...) " (k. 128). Na kolejny termin rozprawy mającej miejsce 13 października 2015 r. oskarżony został więc wezwany pod adres: B. ul. (...) (k. 130), a sędzia przewodnicząca na rozprawie uznała, że oskarżony został wezwany w sposób prawidłowy. Rozprawa jednak nie odbyła się (k. 133). Niezależnie od tego, że Sąd następnie dysponował kolejnym dokumentem, tym razem z systemu (...) datowanym na 22 października 2015 r., z treści którego wynikało, że oskarżony opuszczając 4 lutego 2015 r. jednostkę penitencjarną B. - F. deklarował jako swój adres po zwolnieniu: (...) gm. N. woj. (...) (k. 137), to niechybnie jako aktualny adres dla doręczeń należało traktować ten, jaki ów podał w terminie późniejszym, a mianowicie ul. (...) (k. 41, 61). Na kolejny termin rozprawy mającej miejsce 23 listopada 2015 r. oskarżony został wezwany pod obydwa wskazane wyżej (...) adresy: ul. (...) (niezmiennie wadliwy), a także ul. (...) (k. 195, 196). Na tej to niechybnie podstawie sędzia przewodnicząca uznała, że oskarżony został wezwany w sposób prawidłowy „przez awizo", uznając (jednak) następnie obecność oskarżonego za nieobowiązkową, po czym przeprowadzono postępowanie dowodowe, sprowadzające się do odczytania wyjaśnień oskarżonego z postępowania przygotowawczego oraz ujawnienia protokołów przesłuchania świadków i dokumentów, zawnioskowanych w akcie oskarżenia, by, po odroczeniu publikacji wyroku, wydać orzeczenie 25 listopada 2015 r. (k. 161, 162, 163). Tymczasem, niezależnie od tego, że w świetle powyższych zarzutów odwoławczych obrony, decyzje Sądu o uznaniu obecności oskarżonego na rozprawie za nieobowiązkową i o prowadzeniu rozprawy pod jego nieobecność, jawią się jako wysoce wątpliwe, to niniejsze rozstrzygnięcie determinuje treść informacji, jaką na etapie postępowania odwoławczego uzyskano z systemu (...) . Z treści tejże informacji wynika, że oskarżony T. S. w okresie od 26 października 2015 r. do 26 kwietnia 2016 r. był pozbawiony wolności, będąc osadzonym pierwotnie w Areszcie Śledczym w B. , a następnie w Zakładzie Karnym w K. (k. 228 - 229). To zaś oznacza, że pozostawał on w 5 odosobnieniu zarówno w dniu rozprawy, jak też w czasie awizowania wezwania wysyłanego doń pod adres - B. ul. (...) (k. 196). Konsekwencją tegoż zaś jest oczywista konstatacja, że oskarżony nie został w sposób prawidłowy wezwany na termin rozprawy, na której zapadł skazujący go wyrok. Tym samym w sposób oczywisty był on pozbawiony uprawnień przysługujących mu w trakcie toczącego się wobec niego karnego postępowania sądowego, a w szczególności służącego mu prawa do obrony, zwłaszcza poprzez możność uczestniczenia w procesie, korzystanie z inicjatywy dowodowej, czy korzystanie z pomocy obrońcy. Z tych powodów należało orzec jak w części dyspozytywnej wyroku. Sąd Rejonowy rozpoznając ponownie sprawę przeprowadzi postępowanie dowodowe w całości, umożliwiając oskarżonemu skorzystanie ze wszystkich służących mu uprawnień procesowych, a procedując, a następnie wydając orzeczenie i ewentualnie je uzasadniając (jeśli zaistnieje takowa potrzeba), będzie miał w polu widzenia wszelkie te zarzuty apelacyjne, jakie zostały sformułowane w powyższym środku odwoławczym obrońcy oskarżonego.