Sad powszechny, V U 454/13

Sygn. akt V U 454/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Kielcach V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Ryszard Sadlik Protokolant: st. sekr. sądowy Edyta Boszczyk po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2013 r. na rozprawie odwołania M. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z dnia 18 lutego 2013 roku nr (...) w sprawie M. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. o emeryturę oddala odwołanie. Sygn. akt V U 454/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 18 lutego 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. odmówił M. K. prawa do emerytury. Ubezpieczony złożył odwołanie od powyższej decyzji. Zakwestionował w jego treści nie uwzględnienie przez organ rentowy jako okresu pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia od 8 września 1980 roku do 14 grudnia 1996 roku w Centrali (...) SA Oddział w K. na stacji paliw nr 366 w miejscowości K. potwierdzonego świadectwem pracy z dnia 14 grudnia 1997 roku. Ponadto skarżący podniósł, iż wykonywał pracę zestawiacza mieszanek i roztworów, operatora pomp i sprężarek, robotnika transportowego oraz robotnika magazynowego a zatem stanowiska wymienione w Dziale IV poz. 19 pkt. 2, 7, 13 i 14 zarządzenia nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7.07.1987 r. w sprawie prac wykonywanych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego (Dz. Urz. M.G. 1987/4/7). (k. 2-4) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu podniesiono, że ubezpieczony udowodnił na dzień 1 stycznia 1999 roku ogółem 27 lat, 5 miesięcy i 1 dzień okresów składkowych i nieskładkowych, w tym żadnego okresu pracy w warunkach szczególnych. Ponadto organ rentowy podniósł, iż z przedłożonego przez ubezpieczonego świadectwa pracy wynika, że M. K. był zatrudniony w Centrali (...) SA Oddział w K. w oparciu o umowę agencyjną. Nadto wskazał, że okres wykonywania czynności na podstawie umowy agencyjnej mimo, że objęty ubezpieczeniem, nie jest wliczony do okresu pracy w szczególnych warunkach. (k. 7-7v) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: M. K. urodził się w dniu (...) roku. W okresie od dnia 8 września 1980 roku do 14 grudnia 1996 roku M. K. na podstawie umowy agencyjnej zawartej z Centralą (...) SA Oddział w K. realizował zadania w charakterze agenta stacji paliw nr (...) w miejscowości K. . W dniu 14 lutego 1997 roku Centrala (...) SA Oddział w K. wystawiła ubezpieczonemu świadectwo pracy poświadczając, iż w oparciu o umowę agencyjną w spornym okresie w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę agenta stacji paliw oraz że od wynagrodzenia były odprowadzane składki ubezpieczeniowe w pełnej wysokości. W tym okresie ubezpieczony sprzedał paliwa i oleje, wydawał paliwa z dystrybutorów, sporządzał mieszankę etyliny z olejem silnikowym przeznaczoną do motorowerów, samochodów marki S. oraz T. , sprzątał teren wewnątrz stacji paliw oraz na zewnątrz. Ponadto rozładowywał z beczek oleje dostarczane na stacje a także bezpośrednio z beczek za pomocą pompy sprzedawał olej na litry. Na terenie stacji paliw pracowało 6 osób. (...) była czynna 24 godziny i ubezpieczony pracował na zmiany wspólnie z innym pracownikiem, wykonując pracę w pełnym wymiarze. Wykonywał pomiary zbiorników paliwa i w tym celu mierzył ilość paliwa za pomocą rury pomiarowej i dodatkowo pobrał próbki z dystrybutora i zbiornika celem sprawdzenia czy zbiornik nie jest zawodniony. Pełnił także funkcję kierownika i w tym czasie zajmował się prowadzeniem dokumentacji dotyczącej działalności związanej z bieżącym funkcjonowaniem stacji paliw, wypisywał codzienne raporty ze sprzedaży paliwa oraz raporty dotyczące olejów przepracowanych i sprzedanych oraz raporty oleju przepracowanego, który stacja skupowała. Po zakończeniu zmiany dokonywał rozliczenia oraz inwentaryzacji. Ubezpieczony korzystał z urlopu, zaś jego obowiązki przejmował w tym czasie inny współpracownik o czym informowana była Dyrekcjia (...) . Wynagrodzenie wraz z premią uzależnioną od wielkości sprzedaży było wypłacane miesięcznie. Stacja paliw podlegała pod D. (...) w K. , zaś nadzorowana była bezpośrednio przez kierownika bazy paliw, która kontrolowała jakość produktów sprzedawanych przez stację paliw. W dniu 11 lutego 2013 roku ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę. Ubezpieczony nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Ogólny staż pracy przypadający przed dniem 1 stycznia 1999 roku wynosi 27 lat, 5 miesięcy i 1 dzień okresów składkowych i nieskładkowych. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadka Z. M. k. 18-18v, zeznań świadka E. W. k. 18v-19, zeznań świadka W. G. k. 29-30, zeznań ubezpieczonego k. 30-31 oraz dokumentów z akt Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. . pisma (...) SA w P. z dnia 11 czerwca 2013 roku k. 21, akt osobowych ubezpieczonego z okresu zatrudnienia w (...) SA w P. , Sąd zważył, co następuje: Odwołanie jest niezasadne. Zgodnie z treścią art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U. 2009 r. Nr 153 poz. 1227.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. 1 stycznia 1999 roku osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura ta przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem (art. 184 ust. 2 ). Natomiast w myśl art. 32 ust. 1 cytowanej ustawy, ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 . Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. 1983 r. Nr 8 poz. 43 ze zm.), według których okresami pracy uzasadniającymi prawo do wcześniejszej emerytury są okresy, w jakich praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. W toku procesu ubezpieczony wywodził, że w spornym okresie świadczył pracę na warunkach umowy o pracę powołując szereg faktów świadczących o traktowaniu go tak jak pracownika: korzystanie z urlopu, odprowadzanie składek ubezpieczeniowych oraz okoliczności właściwe dla umowy o pracę co do sposobu świadczenia pracy: podpisywanie listy obecności, nadzór oraz kontrole prowadzone przez Centralę (...) SA Oddział w K. , oraz że czynności swe wykonywał w trudnych i obciążających zdrowie warunkach. Organ rentowy natomiast twierdził, iż praca wykonywana na rzecz Centrali (...) SA Oddział w K. nie była świadczona w oparciu o umową o pracę, gdyż w spornym okresie ubezpieczony był zatrudniony na podstawie umowy agencyjnej. Dokonując ustaleń w zakresie charakteru zatrudnienia ubezpieczonego w spornym okresie wskazać należy, iż ubezpieczonemu wydane zostało w dniu 14 lutego 1997 roku przez Centralę (...) SA Oddział w K. świadectwie pracy w którym podano, iż M. K. był zatrudniony w stacji paliw nr (...) w K. w oparciu o umowę agencyjną oraz że w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę agenta stacji paliw. Ponadto w aktach osobowych znajduje się pismo Centrali (...) SA Oddział w K. z dnia 25 września 1996 roku adresowane do M. K. agenta stacji paliw nr (...) w K. informujące go, iż w związku z wprowadzeniem tekstu umowy na prowadzenie stacji paliw (...) SA z dniem 31 pazdziernika 1996 roku wypowiedzeniu zawartej z nim umowy agencyjnej z zachowaniem 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia oraz że rozwiązanie umowy agencyjnej nastąpi w dniu 30 listopada 1996 roku. Dodatkowo pismem z dnia 28 listopada 1996 roku poinformowano ubezpieczonego, iż przesunięto termin rozwiązania obecnej umowy agencyjnej (pismo z dnia 25 wrzesnia 1996 roku) do dnia przeprowadzenia wymaganej inwentaryzacji zdawczo-odbiorczej. W związku z rozbieżnościami co do formy zatrudnienia ubezpieczonego Sąd zwrócił się do (...) SA w P. (następcy prawnego Centrali (...) SA w P. ) o udzielenie informacji, czy ubezpieczony był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, czy też łączyła go umowa agencyjna. W odpowiedzi na powyższe PKN (...) pismem z dnia 11 czerwca 2013 roku zaświadczył, iż M. K. w okresie od dnia 8 września 1980 roku do 14 grudnia 1996 roku realizował zadania na podstawie umowy agencyjnej, w charakterze agenta stacji paliw nr (...) w K. . Uwzględniając powyższe przyjąć zatem należało, iż ubezpieczony świadczył pracę na podstawie umowy agencyjnej, która nie daje prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Podkreślić bowiem należy, iż świadczenie będące przedmiotem sporu jest świadczeniem szczególnym, odmiennym od emerytury przyznawanej na ogólnych zasadach a prawo do niej zostało uregulowane w art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z przepisem art. 32 ustawy. W tym miejscu wskazać należy, iż ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie zawiera definicji pracownika ani stosunku pracy. Ustawowe objaśnienie pojęcia pracownika na potrzeby regulacji prawnych z zakresu ubezpieczeń społecznych zawiera art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 z późn. zm.). Określa on, że pracownikiem jest osoba pozostająca w stosunku pracy oraz osoba wykonująca pracę na podstawie określonej umowy cywilnoprawnej, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Stosunek pracy, wobec braku odrębnego unormowania w ustawie, powinien być rozumiany według przepisów ogólnych, to jest zgodnie z art. 22 § 1 k.p. Jednocześnie, z uwagi na sformułowania użyte w art. 32 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r stwierdzenie: „ ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym (…)”, czy też w rozporządzeniu w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze np. w § 1 ust. 1 „ rozporządzenie stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia ” jasno wynika, że przewidziana możliwość przejścia na emeryturę w wieku obniżonym w związku z pracą w szczególnych warunkach przysługuje tylko i wyłącznie pracownikom, tj. osobom definiowanym zgodnie z art. 2 kodeksu pracy jako osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Powołane przepisy nie budzą zatem wątpliwości, że prawo do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym powstaje tylko wówczas, jeżeli praca w warunkach szczególnych była świadczona na podstawie umowy o pracę. Za Sądem Najwyższym powtórzyć w tym miejscu wypada, że zachowało swą moc, a więc pozostaje w porządku prawnym, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze , wydane z upoważnienia i w ramach delegacji ustawowej, zawartej w art. 55 nieobowiązującej już ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin , gdzie w słowniku zawartym w art. 5 pkt 1 i 2 tej ustawy, zdefiniowano pracownika jako osobę pozostającą w stosunku pracy w myśl Kodeksu pracy , a zatrudnienie jako wykonywanie pracy w ramach stosunku pracy. W tym kontekście należy odczytywać postanowienia powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Fakt, że ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin i o rewaloryzacji emerytur i rent, zostały uchylone, nie może oznaczać, iż w obecnym stanie prawnym pojęcia te (pracownik oraz zatrudnienie) - niezdefiniowane w ustawie o emeryturach i rentach z FUS - mogą być interpretowane w oderwaniu od przepisów Kodeksu pracy , do którego zresztą wprost nawiązywał art. 5 powołanej wyżej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin . W ocenie Sądu Najwyższego, pojęcia: pracownik, stosunek pracy czy zatrudnienie, nie mogą być interpretowane na użytek prawa ubezpieczeń społecznych inaczej niż interpretuje je akt prawny określający prawa i obowiązki pracowników i pracodawców - Kodeks pracy . Pogląd ten umacnia treść art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.). Przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 stanowi, że obowiązkowemu ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są: pracownikami (...) zaś za pracownika uważa się osobę pozostającą w stosunku pracy ( art. 8 ust. 1 ). Sformułowania te oznaczają odpowiednio pracownika i stosunek pracy według wskazań Kodeksu pracy . Należy też dodać, że z samego tytułu omawianego rozporządzenia - (...) "pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze" - wynika, iż jego regulacja dotyczy takich właśnie pracowników, a więc pozostających w zatrudnieniu w ramach stosunku pracy. (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2004r. sygn. II UK 246/03, OSNP 2004/20/358 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2003r. sygn. III UZP 10/03, OSNP 2004/5/87, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652). Sąd Okręgowy w nienjszej sprawie podziela w pełni wielokrotnie wyrażony przez Sąd Najwyższy pogląd, że zawarte w art. 32 ustawy o FUS ograniczenie prawa do wcześniejszej emerytury jedynie do wypadków świadczenia pracy w charakterze pracownika nie jest niezgodne z konstytucyjną zasadą równego traktowania ( art. 32 Konstytucji RP ) (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2004r. sygn. II UK 142/04, LEX nr 187170; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2005r. sygn. I UK 142/04, OSNP 2005/17/272; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2005r. sygn. I UK 300/04, OSNP 2006/5-6/94) Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych określa w sposób jednoznaczny zakres podmiotowy uprawnienia do emerytury w wieku niższym niż powszechny wiek emerytalny z uwagi na zatrudnienie w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Zalicza do niego tylko osoby, które były pracownikami i jednocześnie wykonywały określone rozporządzeniem prace. Ustawa nie przewiduje natomiast odpowiedniego stosowania zasad przyznawania przedmiotowego świadczenia do osób zatrudnionych na innej podstawie niż umowa o pracę, nawet jeśli charakter ich czynności niczym nie różni się od obowiązków wykonywanych w ramach stosunku pracy. Wskazać w tym miejscu należy, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe, wbrew twerdzeniom skarżącego, nie dało podstaw do przyjęcia, że w istocie stosunek łączący odwołującego z ówczesną Centralą (...) SA Oddział w K. wykazywał wszelkie cechy stosunku pracy definiowanego w art. 22 kp , co jest tym bardziej istotne, że udowodnienie, iż w istocie był on pracownikiem spoczywało na ubezpieczonym czego jednak ten w nienijszej sprawie nie uczynił. W tej sytuacji argumenty przedstawione przez odwołującego się w toku postępowania potwierdzone dodatkowo przez zawnioskowanych świadków zmierzające do wykazania, że świadczył on pracę na warunkach umowy o pracę, nie mogą prowadzić do uwzględnienia odwołania a to wobec faktu, że M. K. zawarł umowę agencyjną. W tym kontekście wydane ubezpieczonemu przez Centrale (...) SA Oddział w K. świadectwo pracy należało uznać za wadliwe. Podzielić zatem należy stanowisko organu rentowego, że okres pracy na podstawie umowy agencyjnej, a nawet fakt podlegania ubezpieczeniu społecznemu z innego tytułu, w tym przypadku umowy agencyjnej, nie uprawniają do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, albowiem umowa taka pozostaje poza stosunkiem pracy regulowanym przepisami kodeksu pracy . Ubezpieczony nie zawarł bowiem umowy o pracę a więc nie miał statusu pracownika w rozumieniu przepisu art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Wiązała go z ówczesną Centralą (...) SA Oddział w K. jedynie umowa agencyjna, która nie rodzi prawa do spornej emerytury. Na marginesie wskazać należy, iż sytuację prawną osób świadczących pracę na podstawie umów agencyjnych w zakresie ubezpieczeń społecznych regulowała ustawa z dnia 19 grudnia 1975 roku o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia (Dz.U. z 1975, Nr 45, poz. 232 ze zm.). Z przepisu art. 6 ust.1 pkt 4 ustawy wynikało, dla osób objętych ubezpieczeniem, prawo do emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej. Jednocześnie w przepisie art. 15 ustawy zostały określone warunki jakie musi spełnić ubezpieczony, aby uzyskać prawo do emerytury. Jednakże, powołana ustawa nie regulowała prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Z dniem 1 stycznia 1999 roku znowelizowano powołaną ustawę poprzez skreślenie między innymi przepisów art. 6 i 15, jak również pozostałych przepisów regulujących prawo do świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Ta nowelizacja była związana z wejściem w życie nowej ustawy emerytalno- rentowej – z dnia 17 grudnia 1998 roku, którą ujednolicono system emerytalno – rentowy pracowników podlegających ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy agencyjnej i umowy zlecenia. Dodatkowo wskazać należy, iż nawet w przypadku przyjęcia pracowniczego charakteru zatrudnienia ubezpieczonego w spornym okresie nie można tego okresu uznać za pracę w szczególnych warunkach, gdyż ubezpieczony pracy wymienionej w Dziale IV poz. 19 załącznika do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku ujętej jako przetwórstwo, magazynowanie, przepompowywanie, przeładunek, transport oraz dystrybucja ropy naftowej i jej produktów nie wykonywał stale i w pełnym ośmiogodzinnym wymiarze czasu pracy. Jak bowiem wynika z zeznań samego ubezpieczonego oraz dokumentacji pracowniczej znajdującej się w aktach osobowych w spornym okresie pełnił on także funkcje kierownika stacji paliw. W tym czasie zajmował się prowadzeniem dokumentacji dotyczącej działalności związanej z bieżącym funkcjonowaniem stacji paliw, wypisywał codzienne raporty ze sprzedaży paliwa, raporty dotyczące olejów przepracowanych i sprzedanych oraz raporty oleju przepracowanego, który stacja skupowała. Nadto dokonywał rozliczenia oraz inwentaryzacji po zakończeniu zmiany. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że M. K. nie wykazał, że w spornym okresie zatrudnienia wykonywał on prace zakwalifikowane przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze do prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. Wobec braku wymaganego prawem wykazania przez ubezpieczonego 15 lat pracy wykonywanej w szczególnych warunkach należało uznać, że M. K. nie spełnia warunków nabycia prawa do świadczenia emerytalnego w świetle regulacji art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd - na podstawie art. 477 14 § 1 kpc – oddalił odwołanie M. K. jako bezzasadne.