Sad powszechny, VIII C 2506/15

Sygn. akt VIII C 2506/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 23 maja 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w VIII Wydziale Cywilnym w składzie: przewodniczący: SSR Bartek Męcina protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 roku w Łodzi sprawy z powództwa Miasta Ł. - Zarządu Lokali Miejskich w Ł. przeciwko R. B. o zapłatę

1. oddala powództwo,
2. zasądza od powoda Miasta Ł. - Zarządu Lokali Miejskich w Ł. na rzecz pozwanego R. B. kwotę 2.417 zł. (dwa tysiące czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt VIII C 2506/15 UZASADNIENIE W dniu 14 kwietnia 2014 roku powód Gmina Ł. - Administracja Zasobów Komunalnych Ł. wytoczył przeciwko pozwanym A. K. i R. B. powództwo o zapłatę solidarnie kwoty 12.057,55 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód podniósł, że pozwani byli najemcami lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w Ł. . Pomimo ciążącego obowiązku płacenia czynszu na rzecz powoda do 10 dnia każdego miesiąca, pozwani nie wywiązywali się z tego zobowiązania. Dochodzona przez powoda kwota 12.057,55 zł. stanowi zadłużenie pozwanych na koniec stycznia 2012 r., w jej skład wchodzi kwota 10.656,72 zł. tytułem należności głównej oraz 1.400,83 zł. tytułem odsetek. (pozew 2- 5) W dniu 29 maja 2014 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał w przedmiotowej sprawie przeciwko pozwanym nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniający powództwo w całości. (nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym k. 26) Od powyższego nakazu R. B. , reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł sprzeciw, zaskarżając nakaz w całości. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. W uzasadnieniu R. B. wskazał, iż nie był stroną umowy najmu przedmiotowego lokalu, która została zawarta przez jego matkę, S. B. , która zmarła 30 października 2008 r. Od 2005 r. pozwany mieszka w domu jednorodzinnym położonym w B. przy ul. (...) . Co do zarzutu przedawnienia pozwany wskazał, że z uwagi na trzyletni okres przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe, część dochodzonego przez powoda roszczenia uległa przedawnieniu. (sprzeciw k. 104- 106) W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał żądanie pozwu oraz wskazał, że przedstawione przez pozwanego dokumenty wskazują na posiadanie przez niego tytułu do innej nieruchomości. (pismo procesowe k. 119) Na rozprawie w dniu 23 maja 2016 roku strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Ponadto pełnomocnik powoda wskazał, że początkowa data roszczenia objętego pozwem to 1 grudnia 2009 r. (protokół rozprawy k. 141- 144 ) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 27 kwietnia 1995 r. Gmina Ł. - Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Ł. zawarła ze S. B. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w Ł. . Zgodnie z pkt. 4 umowy najemca zobowiązał się do płacenia na rzecz powoda czynszu do 10 dnia każdego miesiąca. (umowa najmu k. 14- 15) Stan zadłużenia z tytułu korzystania z powyższego lokalu mieszkalnego na dzień 31 stycznia 2012 r. wynosił 12.057,55 zł. (karta lokalu k. 10- 13) R. B. od 2003 r. mieszka w B. przy ul. (...) . Od 2005 r. z pozwanym zamieszkała B. B. , z którą w 2007 r. zawarł związek małżeński w urzędzie stanu cywilnego w A. . (zeznania pozwanego k. 143, zeznania świadka A. Ś. k. 131 v., zeznania świadka B. B. k. 132) R. B. był zameldowany w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w Ł. . (zeznania pozwanego k. 143, zeznania świadka B. B. k. 132) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny bądź na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów z dokumentów, których prawdziwości i rzetelność ich sporządzenia nie kwestionowała żadna ze stron procesu, a nadto w oparciu o wiarygodne w całości, logiczne i spójne zeznania pozwanego oraz świadków A. Ś. i B. B. . Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo nie było zasadne i nie zasługiwało na uwzględnienie w stosunku do pozwanego R. B. . Powód dochodził zapłaty kwoty 12.057,55 zł. tytułem opłat związanych z korzystaniem z lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w Ł. za okres od 1 grudnia 2009 do 31 stycznia 2012 r. Pozwany wskazał, iż nie był stroną umowy najmu oraz nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w okresie objętym powództwem. Na wstępie należy zgodzić się ze stroną pozwaną, że R. B. nie był najemcą lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w Ł. . Z przedstawionej przez powoda umowy z dnia 27 kwietnia 1995 r. jasno wynika, że Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Ł. zawarł umowę najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego wyłącznie z matką pozwanego, S. B. . Zatem podstawą prawną odpowiedzialności pozwanego może być wyłącznie art. 688 § 1 kc , zgodnie z którym za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie. Natomiast art. 688 § 1 kc ogranicza odpowiedzialność tych osób do wysokości czynszu i innych opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania. Jak wynika z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego w okresie, za który powód żąda w niniejszym postępowaniu zapłaty, czyli od 1 grudnia 2009 r. do końca 31 stycznia 2012 r. R. B. nie mieszkał w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w Ł. . Z zeznań A. Ś. i B. B. popartych zeznaniami samego pozwanego jasno wynika, że R. B. od 2003 r. mieszka w B. przy ul. (...) , a od 2005 r. z pozwanym zamieszkała B. B. , z którą w 2007 r. zawarł związek małżeński w urzędzie stanu cywilnego w A. . A. Ś. zeznała, że widywała pozwanego na jego nieruchomości od kiedy zamieszkała w B. , czyli od 2006 r. Fakt zamieszkiwania przez R. B. w B. przy ul. (...) potwierdzają również dokumenty przedstawione przez pozwanego w postaci rachunków za energię elektryczną, upomnienia i decyzji w sprawie podatku od nieruchomości, czy też harmonogramów opłat za wywóz odpadów komunalnych. Ponadto pozwany wyjaśnił dlaczego pomimo zamieszkiwania w B. , był zameldowany w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w Ł. . R. B. wskazał, że było to podyktowane problemami z doręczaniem przesyłek pocztowych na terenie B. . Z tych przyczyn powództwo w przedmiotowej sprawie przeciwko pozwanemu musiało podlegać oddaleniu, jako niezasadne. Również podniesiony zarzut przedawnienia części roszczenia zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 117 § 2 kc po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Nie ulega wątpliwości, że roszczenie powoda dotyczy świadczeń okresowych. W myśl przepisu art. 118 kc , który stanowi, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej- trzy lata. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że termin przedawnienia roszczeń dochodzonych przez powoda wynosi 3 lata. W myśl art. 120 § 1 kc zdanie pierwsze bieg przedawnienia zaczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Powód wskazał, że wnosi o zapłatę za okres od 1 grudnia 2009 r. do 31 stycznia 2012 r. Tymczasem powództwo w przedmiotowej sprawie zostało wytoczone w dniu 14 kwietnia 2014 r. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, roszczenie powoda za okres od dnia 1 grudnia 2009 r. do kwietnia 2011 r. przedawniło się. W związku z przedawnieniem należności głównej za powyższy okres, nie ulega wątpliwości, że przedawnieniu uległo również roszczenie o odsetki od należności głównej w tym zakresie. O obowiązku zwrotu kosztów procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik sprawy, na podstawie art. 98 k.p.c. Ponieważ żądanie powoda zostało oddalone w całości to pozwanemu należy się zwrot niezbędnych kosztów poniesionych w celu obrony ich słusznych praw ( art. 98 § 3 k.p.c. ). Koszty poniesione przez pozwanego wyniosły łącznie 2.417 zł i obejmowały koszty zastępstwa adwokata w kwocie 2.400 zł. ( § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu) oraz 17 zł. tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.