Sad powszechny, VIII C 320/14

Sygn. akt VIII C 320/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 13 stycznia 2016 Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu w VIII. Wydziale Cywilnym w składzie następującym: Przewodniczący SSR Agata Cieśla Protokolant Aleksandra Klepacz po rozpoznaniu na rozprawie 13 stycznia 2016 we W. sprawy z powództwa Gminy W. przeciwko M. Ł. , A. Ł. i P. O. o eksmisję I. nakazuje pozwanym A. Ł. i P. O. , aby opuścili, opróżnili i wydali stronie powodowej Gminie W. lokal mieszkalny numer (...) położony we W. przy ulicy (...) ; II. oddala powództwo co do pozwanego M. Ł. ; III. orzeka o braku uprawnienia pozwanych A. Ł. i P. O. do otrzymania lokalu socjalnego; IV. zasądza od pozwanych A. Ł. i P. O. na rzecz strony powodowej kwotę 320 zł tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego; V. zasądza od strony powodowej Gminy W. na rzecz pozwanego M. Ł. kwotę 147,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu. Sygn. akt VIII C 320/14 UZASADNIENIE Gmina W. wniosła przeciwko M. Ł. pozew o nakazanie opuszczenia lokalu mieszkalnego numer (...) położonego we W. przy ulicy (...) i wydanie go stronie powodowej, wnosząc także o zasądzenie na rzecz strony powodowej kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 180 zł. W uzasadnieniu strona powodowa podniosła, że głównymi najemcami przedmiotowego lokalu socjalnego byli A. Ł. i M. Ł. , którzy zajmowali przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego od 01 lipca 2010 r., kiedy wygasła umowa najmu. A. Ł. wyprowadziła się z mieszkania w 2011 r., pozostawiając w lokalu M. Ł. , który doprowadził do powstania zadłużenia w wysokości 7.500 zł. Pozwany był wzywany do dobrowolnego opuszczenia mieszkania, co jednak nie nastąpiło. Pozwany nie spłacił również zadłużenia. Postanowieniem z 07 sierpnia 2014 r. Sąd ustanowił dla pozwanego M. Ł. adwokata z urzędu (k. 37). Pismem procesowym z 02 września 2014 r. (k. 42) strona powodowa rozszerzyła powództwo, wnosząc o wezwanie po stronie pozwanej A. Ł. jako głównej najemczyni lokalu. Postanowieniem z 25 września 2014 r. Sąd wezwał A. Ł. do udziału w sprawie w charakterze pozwanej (k. 47). Na rozprawie 25 września 2014 r. pozwany M. Ł. wniósł o oddalenie powództwa (k. 48). Postanowieniem ogłoszonym na rozprawie 04 listopada 2015 r. Sąd, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.2014.150 j.t.), wezwał P. O. do udziału w sprawie w charakterze pozwanego (k. 138). Na rozprawie 13 stycznia 2016 r. pozwani A. Ł. i P. O. wnieśli o oddalenie powództwa, wskazując, iż uiszczają aktualne opłaty, chcą spłacić zadłużenie i starać się o ponowne przyznanie prawa do przedmiotowego lokalu. Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia: Strona powodowa 27 czerwca 2007 r. zawarła z pozwanymi A. Ł. oraz M. Ł. umowę najmu lokalu mieszkalnego socjalnego numer (...) położonego we W. przy ulicy (...) . Umowa została zawarta na czas oznaczony od 27 czerwca 2007 r. do 30 czerwca 2010 r. (§ 14 umowy). [ dowód umowa najmu z 27 czerwca 2007 r. k. 7 – 8] Po zakończeniu umowy 30 czerwca 2010 r. pozwani, mimo obowiązku opróżnienia lokalu (§ 10 umowy), nie opuścili przedmiotowego lokalu i nie wydali go stronie powodowej. Strona powodowa kilkukrotnie pisemnie wzywała pozwanych do wydania przedmiotowego lokalu w związku z zajmowaniem go bez tytułu prawnego, uchylaniem się od wnoszenia bieżących opłat za użytkowanie lokalu oraz nie regulowaniem zadłużenia. [ dowody: pismo strony powodowej z 17.06.2011 z potwierdzeniem nadania k. 9-11, pismo strony powodowej z 13.10.2010 z potwierdzeniem nadania k. 12-13, pismo strony powodowej z 12.08.2011 k. 14, notatka służbowa z 12.08.2011 k. 15, pismo strony powodowej z 28.09.2010 z notatką służbową k. 16-17] Od 2011 r. w lokalu mieszkalnym numer (...) położonym we W. przy ulicy (...) zamieszkują pozwana A. Ł. wraz z partnerem P. O. . Pozwany M. Ł. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od 4 - 5 lat, nie posiada do niego dostępu, ani kluczy. W lokalu nie znajdują się żadne rzeczy osobiste pozwanego M. Ł. . [ dowody: przesłuchanie pozwanego M. Ł. , protokół elektroniczny rozprawy z 13.01.2016 r., przesłuchanie pozwanej A. Ł. , protokół elektroniczny rozprawy z 13.01.2016 r., przesłuchanie pozwanego P. O. , protokół elektroniczny rozprawy z 13.01.2016 r.] Pozwany M. Ł. jest zatrudniony na umowę o pracę na stanowisku magazyniera za średnim miesięcznym wynagrodzeniem 1.600 – 1.800 zł netto. Pozwana A. Ł. jest zatrudniona na umowę o pracę w firmie (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. na czas nieokreślony za średnim miesięcznym wynagrodzeniem 1.800 – 2.000 zł netto. Pozwany P. O. nie posiada statusu osoby bezrobotnej. Wykonuje prace dorywcze jako monter scen, uzyskując z tego tytułu dochód w wysokości ok. 1.500 zł netto. [ dowody: pisma z MOPS k. 30, k. 57, k. 111, k. 149, k. 150, pisma z ZUS k. 32, k. 59, k. 117, k. 155, k. 157, pisma PUP we W. k. 28, k. 61, k. 113, k. 152, k. 153, przesłuchanie pozwanego M. Ł. , protokół elektroniczny rozprawy z 13.01.2016 r., przesłuchanie pozwanej A. Ł. , protokół elektroniczny rozprawy z 13.01.2016 r., przesłuchanie pozwanego P. O. , protokół elektroniczny rozprawy z 13.01.2016 r.] Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlegało uwzględnieniu co do pozwanych A. Ł. i P. O. , natomiast oddaleniu co do pozwanego M. Ł. . Jak stanowi art. 222 § 1 k.c. właściciel może żądać od osoby, która faktycznie włada jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Zgodnie zaś z treścią art. 690 k.c. do ochrony praw najemcy do używania lokalu stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności. Analogiczne określenie zakresu ochrony prawa każdego lokatora do używania lokalu zawiera art. 19 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego ( Dz. U. z 2014, poz. 150 j.t.) , który stanowi, że do ochrony praw lokatora do używania lokalu stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności. Zatem właścicielowi lokalu mieszkalnego przysługuje roszczenie windykacyjne oparte na treści art. 222 § 1 k.c. , na podstawie którego może on żądać wydania przez osobę trzecią przedmiotu najmu. Warunkiem jednak skutecznego dochodzenia na drodze sądowej eksmisji z lokalu mieszkalnego jest wykazanie przez właściciela, że najemcy nie przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do zajmowania tego lokalu. Dla oceny zasadności roszczeń w oparciu o wskazaną regulację prawną konieczne jest więc ustalenie czy podmiot, który faktycznie rzeczą włada, dysponuje skutecznym względem właściciela uprawnieniem do wykonywania powyższego, co w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny czy pozwanym przysługuje tytuł prawny do zajmowanego lokalu, stanowiącego własność strony powodowej, a nadto czy władają oni faktycznie sporną rzeczą. Dokonując ustaleń stanu faktycznego istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Sąd oparł się na dowodach z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową na poparcie jej twierdzeń, a w oparciu o które strona powodowa domagała się eksmisji pozwanych. Natomiast ustalenia w zakresie władania przez pozwanych przedmiotowym lokalem mieszkalnym Sąd oparł na dowodzie z przesłuchania pozwanych. Sąd dał w pełni wiarę tym dowodom, przy czym żadna ze stron nie kwestionowała ich wiarygodności ani rzetelności. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że strona powodowa zawarła z pozwanymi M. Ł. i A. Ł. umowę najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego na czas oznaczony od 27 czerwca 2007 r. do 30 czerwca 2010 r. Poza sporem jest, iż umowa ta wygasła 30 czerwca 2010 r., a pozwani, mimo obowiązku opróżnienia lokalu (§ 10 umowy), nie opuścili przedmiotowego lokalu i nie wydali go stronie powodowej. W świetle powyższego, spełniona została pierwsza przesłanka z art. art. 222 § 1 k.c. w postaci braku tytułu prawnego do zajmowania przedmiotowego lokalu. Stosunek najmu pomiędzy stronami postępowania rozwiązał się bowiem z mocy prawa wskutek upływu terminu, na który umowa została zawarta, a który został określony w § 14 umowy na 30 czerwca 2010 r. Pozostaje zatem do rozważenia czy pozwani M. Ł. , A. Ł. oraz P. O. istotnie zajmują przedmiotowy lokal mieszkalny. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci przesłuchania pozwanych, których prawdziwość nie była przez stronę powodową kwestionowana, pozwany M. Ł. wyprowadził się z przedmiotowego lokalu mieszkalnego w 2011 r. Od tego czasu zajmuje je A. Ł. wraz ze swoim partnerem P. O. , zatem wyłącznie w stosunku do tychże pozwanych ziściła się przesłanka faktycznego władania nieruchomością. Jak wynika ze zgodnych w tym zakresie przesłuchań pozwanych, M. Ł. nie posiada do dostępu, ani kluczy do przedmiotowego lokalu. W lokalu nie znajdują się także żadne rzeczy osobiste pozwanego M. Ł. . Powództwo oparte na art. 222 § 1 k.c. w stosunku do pozwanego M. Ł. jest zatem bezzasadne, natomiast wobec pozwanych A. Ł. oraz P. O. zachodzą przesłanki uzasadniające nakazanie im opróżnienia i wydania stronie powodowej przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I. wyroku, oddalając w punkcie II. wyroku powództwo wobec pozwanego M. Ł. . Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 14 ust 1 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.2014.150 j.t.) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Sąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1 , biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną (ust. 3). Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec kobiety w ciąży; małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów ustawy z 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą; obłożnie chorych; emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej; osoby posiadającej status bezrobotnego oraz osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały, chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany ( art. 14 ust. 4 ). W świetle powołanych wyżej ustawowych przesłanek, pozwanym A. Ł. i P. O. nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy, nie są oni osobami obłożnie chorymi, nie posiadają statusu bezrobotnego, wykonują pracę zawodową, nie zachodzą również inne okoliczności uzasadniające orzeczenie o uprawnieniu pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego. Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie III. sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punktach IV. i V. sentencji wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. , który stanowi, iż strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony ( koszty procesu) i zasądził w punkcie IV. sentencji wyroku od pozwanych A. Ł. i P. O. na rzecz strony powodowej kwotę 320 zł, na którą składa się kwota 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego ustalonych zgodnie z § 9 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 i 2 r ozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.) oraz kwota 200 zł opłaty od pozwu. Natomiast w punkcie V. sentencji wyroku Sąd zasądził od strony powodowej jako przegrywającej sprawę w stosunku do pozwanego M. Ł. na jego rzecz kwotę 147,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej temu pozwanemu z urzędu, ustaloną w oparciu o art. § 10 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461) na kwotę 120 zł, powiększoną o należny podatek VAT.