Sad powszechny, VIII C 1397/15

Sygn. akt VIII C 1397/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: S.S.R. Bartek Męcina Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 roku w Łodzi na rozprawie z powództwa Ł. B. przeciwko A. P. o zapłatę

1. oddala powództwo,
2. zasądza od powoda Ł. B. na rzecz pozwanej A. P. kwotę 3.600 zł. (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt VIII C 1397/15 UZASADNIENIE W dniu 29 stycznia 2015 roku powód Ł. B. wytoczył przeciwko pozwanej A. P. powództwo o zapłatę kwoty 63.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot po 3.000 zł. od dnia wskazanego w pozwie do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu powód podniósł, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł z pozwaną umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) . A. P. zobowiązała się do zapłaty co miesiąc czynszu najmu w kwocie 3.000 zł., jednak powyższego zobowiązania nie spełniła. Ł. B. co miesiąc wystawiał faktury VAT. ( pozew k. 2- 7) Nakazem zapłaty z dnia 12 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 63.000 zł. z ustawowymi odsetkami zgodnie z żądaniem pozwu oraz kwotę 3.692 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. (nakaz zapłaty k. 40) Powyższy nakaz zaskarżyła w całości A. P. , reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym. Pozwana podniosła zarzut nieistnienia stosunku prawnego pomiędzy stronami oraz wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu A. P. zaprzeczyła, aby zawarła z powodem umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) . Pozwana zakwestionowała autentyczność podpisu złożonego w miejscu przeznaczonym dla najemcy na umowie z dnia 2 stycznia 2012 r. W okresie czasu objętym powództwem z powyższego lokalu mieszkalnego korzystał ojczym pozwanej, J. M. . Natomiast A. P. przebywała w tym lokalu sporadycznie, mieszkając na stałe w Ł. przy ul. (...) , gdzie była także zameldowana. W tamtym czasie pozwana uczyła się, pozostając na utrzymaniu swojej matki, zatem nie byłaby w stanie płacić co miesiąc kwoty 3.000 zł. tytułem czynszu najmu. (sprzeciw k. 48- 50) W piśmie z dnia 18 maja 2015 r. powód podtrzymał żądanie pozwu w całości. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w sprzeciwie od nakazu zapłaty, Ł. B. wskazał, że pozwana posiadała majątek pozwalający jej zaciągnąć zobowiązanie, gdyż od 2011 r. była (...) spółka z o.o. , w której posiadała udziały o wartości 170.000 zł. Poza tym pozwana przyjmowała wynagrodzenie za wykonane przez J. M. prace na rzecz powoda. Ponadto powód wskazał, że pozwana jako osoba pełnoletnia, stale zamieszkująca w lokalu powoda jest zobowiązana solidarnie z J. M. za zapłatę czynszu najmu. (pismo procesowe k. 65- 67) Na rozprawie w dniu 16 listopada 2015 r. i 19 maja 2016 r. strony poparły swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. (protokół rozprawy k. 82- 84 i k. 113- 117 ) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ł. B. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) ’s (...) Ł. B. . (bezsporne, informacja z Centralnej Ewidencji i Informacja o Działalności Gospodarczej k. 11) W dniu 2 stycznia 2012 r. Ł. B. zawarł z umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) . Najemca zobowiązał się do zapłaty co miesiąc czynszu najmu w kwocie 3.000 zł., na podstawie faktury VAT. Jako najemcę lokalu mieszkalnego w umowie wpisano A. P. . Podpis pozwanej pod powyższą umową najmu lokalu mieszkalnego nie został przez nią złożony. Umowa została sporządzona przez (...) , a następnie przekazana J. M. w celu podpisania przez pozwaną. (bezsporne, umowa najmu lokalu k. 12- 13, zeznania pozwanej k. 116, zeznania świadka K. Z. k. 82 v.) W okresie od 16 stycznia 2012 r. do 8 września 2013 r. Ł. B. wystawiał faktury VAT tytułem wynajmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) , w których jako nabywca widniała A. P. . Zgodnie z fakturami pozwana była zobowiązana do zapłaty kwot po 3.000 zł. w terminie 14 dni. (faktury VAT k. 14- 34) Pismem z dnia 17 lutego 2014 r. Ł. B. wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 66.000 zł. tytułem czynszu najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) . (wezwanie do zapłaty k. 35) A. P. zgodnie ze stanem z dnia 14 maja 2015 r., była wspólnikiem (...) spółka z o.o. w Ł. , w której posiadała 340 udziałów o łącznej wartości 170.000 zł. (informacja z KRS k. 70- 71) W dniu 31 maja 2011 r. Ł. B. dokonał przelewu kwoty 20.800 zł. na rachunek bankowy należący do A. P. . (potwierdzenie wykonania przelewu krajowego k. 72) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny, bądź na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwości ani rzetelności nie kwestionowała żadna ze stron procesu, a także na podstawie zeznań A. P. , M. R. i J. R. , a częściowo także na podstawie zeznań K. Z. . Sąd zważył co następuje: Powództwo nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Powód dochodził zapłaty kwoty 63.000 zł. tytułem czynszu najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) . Pozwana wskazała, iż nie była stroną umowy najmu oraz nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu w okresie objętym powództwem. Na wstępie należy zgodzić się ze stroną pozwaną, że A. P. nie była najemcą lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) . Co prawda pod umową najmu z dnia 2 stycznia 2012 r. w miejscu przeznaczonym dla najemcy widnieje podpis o treści (...) . Jednak pozwana zaprzeczyła kategorycznie, aby powyższy podpis został nakreślony przez nią własnoręcznie. Powyższa okoliczność została potwierdzona przez stronę powodową, zatem Sąd przyjął ją jako niesporną. W ocenie Sądu również zeznania świadka K. Z. nie są wystarczające do przyjęcia, że pozwana była stroną umowy najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) . Wymieniony świadek, który jako zarządca przedmiotowej nieruchomości, zajmował się zawarciem umowy najmu lokalu mieszkalnego zeznał, iż A. P. oglądała mieszkanie razem z J. M. , wyraziła chęć zamieszkania w nim w związku z czym przesłała swoje dane osobowe w wiadomości sms w celu wpisania do umowy najmu. Wobec tego, że A. P. zaprzeczyła powyższym okolicznościom, a podpis pod umową z dnia 2 stycznia 2012 r. nie został nakreślony przez nią, zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala przyjąć, że pozwana była stroną umowy najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) . Zatem podstawą prawną odpowiedzialności pozwanej może być wyłącznie art. 688 § 1 kc , zgodnie z którym za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie. Natomiast art. 688 § 1 kc ogranicza odpowiedzialność tych osób do wysokości czynszu i innych opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania. Jak wynika z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego w okresie, za który powód żąda w niniejszym postępowaniu zapłaty, czyli od stycznia 2012 r. do września 2013 r. A. P. nie mieszkała w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w Ł. przy ul. (...) . Z zeznań M. R. i J. R. popartych zeznaniami samej pozwanej jasno wynika, że A. P. od dzieciństwa mieszkała w Ł. przy ul. (...) . Także zeznania świadków zgłoszonych przez stronę powodową nie doprowadziły do ustalenia, że A. P. mieszkała na stałe w przedmiotowym lokalu w okresie od stycznia 2012 r. do września 2013 r. W. K. zeznał najpierw, że w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w Ł. przy ul. (...) mieszkała dziewczyna, która opisem mogła odpowiadać wyglądowi A. P. . Jednak zaraz dodał, że widział tę osobę sporadycznie i nie był w stanie powiedzieć, czy mieszkała ona w tym lokalu. Należy zauważyć, że A. P. przyznała, iż przebywała w przedmiotowym lokalu okazjonalnie, również z uwagi na bliskie położenie swojej szkoły. Zdarzało się również, że pozwana zostawała na noc w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w Ł. przy ul. (...) . W związku z tym K. Z. mogła zastać pozwaną w przedmiotowym lokalu, a W. K. mógł ją widzieć wychodzącą z mieszkania. Poza tym zeznania K. Z. i W. K. w żaden sposób nie pozwalałyby na ustalenie w jakim okresie czasu A. P. na stałe zamieszkiwała w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w Ł. przy ul. (...) . Można jeszcze zwrócić uwagę na ten fragment zeznań Ł. B. , w których powód zeznał, że na temat uiszczenia czynszu najmu rozmawiał wyłącznie z J. M. , nigdy z pozwaną. Także K. Z. zeznała, że to zawsze J. M. zapewniał, iż dokona zapłaty za korzystanie z lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) . Z relacji administratora nieruchomości oraz Ł. B. wynika jasno, że zapłata za zaległy czynsz najmu miała nastąpić z majątku J. M. , który przedstawiał w zamian prawo własności działek, którymi powód był zainteresowany. Z kolei A. P. zaprzeczyła, aby administrator nieruchomości kiedykolwiek zwracał się do niej o zapłatę czynszu najmu. Ponadto z relacji powoda wynika również, że propozycja najmu mieszkania wyszła ze strony J. M. . Administrator nieruchomości podał, że umowę najmu z dnia 2 stycznia 2012 r. przekazał właśnie J. M. , a na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. pozwana wyraźnie stwierdziła, że podpis pod umową najmu w miejscu przeznaczonym dla najemcy złożył J. M. . Powyższe okoliczności muszą prowadzić do wniosku, że to J. M. był zainteresowany w korzystaniu z przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Skoro powód wytoczył przeciwko pozwanej powództwo o zapłatę kwoty 63.000 zł winien wykazać, iż roszczenie to jest zasadne. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 6 k.c. , ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne. Reguła ta znajduje również swój procesowy odpowiednik w treści art. 232 k.p.c. , w świetle którego to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie Sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że powód, jako strona inicjująca proces, jest obowiązany do udowodnienia wszystkich twierdzeń pozwu, w oparciu o które sformułował swe roszczenie. W przedmiotowej sprawie to powód winien zatem udowodnić, że pozwana jemu winna zapłacić należność w wysokości 63.000 zł wraz z odsetkami od dat wskazanych w pozwie. Powinności tej, co podkreślono wyżej, powód jednak nie spełnił. O obowiązku zwrotu kosztów procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik sprawy, na podstawie art. 98 k.p.c. Ponieważ żądanie powoda zostało oddalone w całości to pozwanej należy się zwrot niezbędnych kosztów poniesionych w celu obrony jej słusznych praw ( art. 98 § 3 k.p.c. ). Koszty poniesione przez pozwaną wyniosły 3.600 zł i obejmowały koszty zastępstwa radcy prawnego w kwocie 3.600 zł. (§ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu).