Sygn. akt VIIIU 3322/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 października 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił J. S. przeliczenia emerytury. Decyzja została wydana na podstawie ar

§4kodeksu postępowania cywilnego ( k.p.c.

), który nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu. Sąd pierwszej instancji, wydając rozstrzygnięcie merytoryczne, może albo uwzględnić odwołanie ( art.

§2i 3 k.p.c.

), albo je oddalić ( art.

§1k.p.c.

). Uwzględniając odwołanie, sąd może zmienić zaskarżoną decyzję w całości lub w części (oddalając odwołanie w pozostałym zakresie), orzekając zarazem co do istoty sprawy albo - w przypadku niewydania decyzji przez organ rentowy zobowiązać organ do wydania decyzji w określonym terminie, zawiadamiając o tym organ nadrzędny, albo też samodzielnie rozstrzygnąć sprawę, orzekając co do istoty sprawy. Dla ubezpieczonej J. S. , urodzonej w dniu (...) , wiek emerytalny, zgodnie z treścią art.24 ust.1a punkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz.U. z 2015 roku, poz.748 ze zm.) wynosi 60 lat. Osiągnięcie powszechnego wieku emerytalnego przez osobę ubezpieczoną urodzoną po dniu 31 grudnia 1948 roku oznacza, że prawo do emerytury nabywane jest w systemie zdefiniowanej składki, bez konieczności wykazywania długości stażu, a realizacja nabytego prawa wymaga rozwiązania stosunku pracy. Zasady obliczenia emerytury zostały określone w art.25 i art.26 ww. ustawy o emeryturach i rentach. Zgodnie z treścią art.25 ust.1 ustawy podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art.24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art.173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art.40a ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych , z zastrzeżeniem ust.1a i 1b oraz art.185 . Jeżeli ubezpieczony pobrał emeryturę na podstawie przepisów art.26b, 46, 50, 50a, 50e, 184 lub art.88 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 roku - Karta Nauczyciela, podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art.24, ustaloną zgodnie z ust.1, pomniejsza się o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne (art.25 ust.1b ww. ustawy) Natomiast zgodnie z treścią art.26 ust.1-3 ww. ustawy emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art.25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust.5 i art.

1. Wiek ubezpieczonego w dniu przejścia na emeryturę wyraża się w ukończonych latach i miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się wspólnie dla mężczyzn i kobiet oraz wyraża się w miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się na dzień osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli wniosek o emeryturę został złożony w miesiącu osiągnięcia tego wieku lub przed miesiącem, w którym został osiągnięty wiek emerytalny albo na dzień złożenia wniosku, jeżeli wniosek został złożony w miesiącach następujących po miesiącu, w którym został osiągnięty wiek emerytalny. Zatem kwotę emerytury wylicza się dzieląc podstawę obliczenia emerytury, którą stanowi suma zaewidencjonowanych na koncie indywidualnym składek i zwaloryzowanego kapitału początkowego przez liczbę „n” obrazującą średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę. Dalsza praca emeryta powoduje zwiększenie kwoty emerytury o kwotę będącą ilorazem nowej sumy składek i liczby „n” właściwej dla wieku emeryta w którym zgłoszono wniosek o podwyższenie emerytury. Ubezpieczona złożyła wniosek o emeryturę w dniu 21 sierpnia 2012 roku, a zatem po osiągnięciu wieku emerytalnego. W dniu złożenia wniosku ubezpieczona miała 63 lata i 5 miesięcy. W 2012 roku obowiązywała tablica dalszego trwania życia opublikowana przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Komunikacie z dnia 23 marca 2012 roku w sprawie tablicy średniego dalszego trwania życia kobiet i mężczyzn (MP z 2012 roku, poz.182). Dla osób w wieku 63 lat i 5 miesięcy, które złożyły wniosek o ustalenie świadczenia w okresie od 1 kwietnia 2012 roku do 31 marca 2013 roku, średnie dalsze trwanie życia wynosi 225,20 miesięcy. Taka wartość została przyjęta w decyzji z dnia 12 września 2012 roku. Ubezpieczona nie zaskarżyła tej decyzji W kolejnych decyzjach dotyczących przeliczenia emerytury organ rentowy przyjmował średnie dalsze trwanie życia na dzień złożenia wniosku o przeliczenie. Ustawą z dnia 5 marca 2015 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 552), obowiązującą od dnia 1 maja 2015 roku, do art.26 został dodany ust.6, zgodnie z treścią którego jeżeli jest to korzystniejsze dla ubezpieczonego, do ustalenia wysokości emerytury zgodnie z ust.1 stosuje się tablice trwania życia obowiązujące w dniu, w którym ubezpieczony osiągnął wiek emerytalny, o którym mowa w art.24 ust.1a i 1b oraz w art.27 ust.2 i
2. W toku postępowania ubezpieczona wniosła o przyjęcie średniego dalszego trwania życia określonego w tablicach obowiązujących w latach 2008-
3. W 2009 roku obowiązywała tablica dalszego średniego trwania życia opublikowana przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Komunikacie z dnia 25 marca 2008 roku w sprawie tablicy średniego dalszego trwania życia kobiet i mężczyzn (MP z 2008 roku, nr 26 poz.259), zgodnie z którą dla osób, które złożyły wniosek o emeryturę w wieku 63 lat i 5 miesięcy średnie dalsze trwanie życia wynosi 216 miesięcy. W decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 roku organ rentowy stosownie do treści art.26 ust.6 ww. ustawy przyjął średnie dalsze trwanie życia z tablicy obowiązującej w dniu osiągnięcia przez ubezpieczoną powszechnego wieku emerytalnego (5 marca 2009 roku) wynoszące 216 miesięcy dla osoby, która złożyła wniosek o emeryturę w wieku 63 lat i 5 miesięcy. Tak ustalone średnie dalsze trwanie życia jest dla ubezpieczonej korzystniejsze niż ustalone zgodnie z tabelą obowiązującą w dniu złożenia wniosku o emeryturę (21 sierpnia 2012 roku). Wbrew twierdzeniom ubezpieczonej brak jest podstaw do przyjęcia wartości określonej tabeli obowiązującej w okresie od 1 kwietnia 2008 roku do 31 marca 2009 roku dla osób w wieku 64 lat i 6 miesięcy, bowiem nie jest to wiek w którym ubezpieczona przeszła na emeryturę. Prawo do emerytury zostało ubezpieczonej przyznane decyzją z dnia 12 września 2012 roku, czyli gdy ubezpieczona miała 63 lata i 5 miesięcy. Rozwiązanie przez ubezpieczoną stosunku pracy z dniem 30 września 2013 roku nie oznacza, że ubezpieczona w tym dniu przeszła na emeryturę. Jak wyżej wskazano prawo do emerytury ubezpieczona uzyskała od dnia 1 sierpnia 2012 roku. Dla ubezpieczonej wiek przejścia na emeryturę (wiek w którym złożyła wniosek o emeryturę i w którym emerytura została przyznana) to wiek 63 lat i 5 miesięcy. Wobec powyższego na podstawie art.4771 4 §1 k.p.c. oddalił odwołanie od decyzji z dnia 29 października 2015 roku. Zakresem odwołania złożonego przez ubezpieczoną w dniu 18 listopada 2015 roku została objęta również decyzja z dnia 19 sierpnia 2015 roku i z dnia 10 października 2013 roku. Zgodnie z treścią art.477 9 §1 k.p.c. odwołania od decyzji organów rentowych (…) wnosi się na piśmie do organu (…), który wydał decyzję lub orzeczenie, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ lub zespół, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji lub orzeczenia. Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się ( art.477 9 §3 k.p.c. ). Ubezpieczona wskazała, iż decyzję z dnia 19 sierpnia 2015 roku otrzymała około 2 tygodni po jej wydaniu. Z pisma ubezpieczonej złożonego w Zakładzie w dniu 8 września 2015 roku wynika, iż w tym dniu ubezpieczona znała treść decyzji. W piśmie tym ubezpieczona wyraźnie wskazała, iż nie stanowi ono odwołania od decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 roku. Ubezpieczona znała treść decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 roku, wiedziała, że może złożyć odwołanie i zaniechała dokonania tej czynności, co wynika z treści pisma z dnia 8 września 2015 roku. Fakt, że na złożenia odwołania od decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 roku ubezpieczona zdecydowała się dopiero po otrzymaniu decyzji odmownej z dnia 29 października 2015 roku nie daje możliwości uznania, iż przekroczenie terminu do złożenia odwołania było niezależne od ubezpieczonej. Natomiast odwołanie od decyzji z dnia 10 października 2013 roku zostało złożone przez ubezpieczoną po upływie ponad 2 lat od daty wydania decyzji. W toku postępowania ubezpieczona nie wyjaśniła przyczyn opóźnienia w złożeniu tego odwołania. Wobec powyższego Sąd uznając, iż odwołania od decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 roku i z dnia 10 października 2013 roku zostały złożone po terminie, spóźnienie jest nadmierne i zawinione przez ubezpieczoną, na podstawie art.477 9 §3 k.p.c. odrzucił odwołania. Nowe żądanie ubezpieczonej o wyrównanie świadczenia za okres od 1 września2013 roku do 1 maja 2015 roku na podstawie art.477 10 §2 k.p.c. Sąd przekazał do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych celem wydania decyzji. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć ubezpieczonej, pouczając ją o prawie, terminie i sposobie złożenia apelacji. 8.06.2016 r.