Sad powszechny, I C 220/15

Sygn. akt IC 220/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2016r. Sąd Rejonowy w Słupsku I Wydział Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący: SSR Joanna Kończyk Protokolant: A. M. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2016 r. w S. sprawy z powództwa Gminy M. G. - Zarządu (...) w G. przeciwko P. C. ( C. ) o zapłatę I. zasądza od pozwanego P. C. na rzecz powoda Gminy M. G. - Zarządu (...) w G. kwotę 952,13 zł (dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote 13/100) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 16 kwietnia 2014r. do dnia 31 grudnia 2015r. oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty; II. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; III. zasądza od pozwanego P. C. na rzecz powoda Gminy M. G. - Zarządu (...) w G. kwotę 244,80 zł (dwieście czterdzieści cztery złote 80/100) tytułem zwrotu kosztów procesu; IV. przyznaje radcy prawnemu P. K. Radcy Prawnego w U. kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100) tytułem wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora nieznanego z miejsca pobytu pozwanego P. C. ; V. nakazuje ściągnąć od pozwanego P. C. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Słupsku kwotę 71,40 zł (siedemdziesiąt jeden złotych 40/100) tytułem nieuiszczonych wydatków. Sygn. akt I C 220/15 UZASADNIENIE Powód Gmina M. G. -Zarząd (...) G. wniósł o zasądzenie od pozwanego P. C. kwoty 1407,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu (16.04.2014) r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając pozew pełnomocnik powoda wskazał, że pozwany w dniach 18 października 2011 r., 25 października 2011 r., 24 listopada 2013 r., 1 grudnia 2013 r., 4 grudnia 2013 r., 5 grudnia 2013 r. jechał środkiem komunikacji miejskiej bez ważnego biletu. Pozwany odmówił uregulowania bezspornej należności w trakcie kontroli, jak również nie zapłacił powyższych opłat w terminach wskazanych w doręczonych wezwaniach do zapłaty. Wezwania te pozostały bez odpowiedzi. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn., I Nc 2002/14, referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Słupsku orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Doręczenie nakazu zapłaty pozwanemu okazało się nieskuteczne, wobec czego postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Słupsku uchylił nakaz zapłaty z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. I Nc 2002/14, a następnie postanowieniem z dnia 23 lutego 2015 r. zawiesił postępowanie. Na wniosek powoda Sąd Rejonowy w Słupsku postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. podjął postępowanie w sprawie. Zarządzeniem z dnia 15 września 2015 r. ustanowiono dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego P. C. kuratora procesowego w osobie radcy prawnego P. P. . Kurator pozwanego P. C. w odpowiedzi na pozew podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Nadto kurator pozwanego wskazał, że kwestionuje roszczenie powoda co do zasady, jak i wysokości. Zdaniem kuratora pozwanego powód nieprawidłowo naliczył odsetki ustawowe od kwot wynikających z protokołów z dni: 18 października 2011 r., 24 listopada 2013 r. oraz 1 grudnia 2013 r. Powód nie udowodnił również wysokości dochodzonego roszczenia w związku z brakiem dołączenia dokumentów, z których wynikałaby wielkość opłat za przejazd środkami publicznego transportu zbiorowego na terenie Gminy M. G. . Powód nie wykazał również ażeby osoby podpisane pod dołączonymi do pozwu protokołu były osobami uprawnionymi do kontroli biletów. Pismem procesowym z dnia 2 listopada 2015 r. (data nadania w placówce wyznaczonego operatora pocztowego) pełnomocnik powoda cofnął powództwo w części, co do kwoty 455,07 z odsetkami, stanowiących należność za przejazd bez ważnego biletu w dniach 18 października 2011 r., 25 października 2011 r. Pismem procesowym z dnia 9 listopada 2015 r. kurator nieznanego z miejsca pobytu pozwanego P. C. wyraził zgodę na częściowe cofnięcie pozwu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniach 24 listopada 2013 r., 1 grudnia 2013 r., 4 grudnia 2013 r., 5 grudnia 2013 r., P. C. korzystał z komunikacji miejskiej w G. , bez ważnego biletu, co ujawnili kontrolerzy biletów zatrudnieni w Zakładach (...) sp. z o.o. w S. , którym Zarząd (...) w G. zlecił czynności kontroli biletów w środkach komunikacji miejskiej w G. . Wystawili oni P. C. wezwania do zapłaty kwoty 3,60 zł tytułem należności za przewóz oraz kwoty 180 zł tytułem opłaty dodatkowej za przejazd bez odpowiedniego dokumentu przewozu. dowód : protokoły kontroli k. 7,8, umowa nr (...) k. 11-12, zeznania świadka R. K. k. 118-119 Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na dowodach z dokumentów- protokołach kontroli, umowie zawartej pomiędzy Gminą M. G. - Zarządem (...) w G. a Zakładami (...) spółką z o.o. w G. , kopii identyfikatora kontrolera Ł. Ł. . Wiarygodność tych dokumentów nie została zakwestionowana przez kuratora pozwanego, nie budziła ona również wątpliwości Sądu. Sąd przyznał walor wiarygodności również zeznaniom świadka R. K. , który zeznał, że wszyscy kontrolerzy, którzy ujawnili korzystanie przez pozwanego ze środków komunikacji miejskiej w G. bez ważnego biletu, byli uprawnieni do przeprowadzenia kontroli, zgodnie z umową z dnia 28 października 2011r. pomiędzy spółką (...) a Zarządem (...) w G. . Zeznania tego świadka są logiczne, spójne i obiektywne. Podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy dotyczące umowy przewozu ( art. 776-778 k.c. ) oraz przepisy prawa lokalnego- uchwały nr XXXV/ (...) /09 Rady Miasta G. z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ustalenia zasad taryfowych, cen za przejazdy środkami gminnego transportu zbiorowego oraz wysokości opłat dodatkowych i opłat manipulacyjnych. Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XXXV/ (...) /09 opłatę dodatkową nakłada się w przypadku przejazdu bez ważnego biletu w wysokości stanowiącej 50-krotność ceny biletu jednorazowego jednogodzinnego pełnopłatnego na linie zwykłe. Cena biletu jednorazowego jednogodzinnego pełnopłatnego zgodnie z Załącznikiem nr 1 do tej uchwały wynosiła w 2013 r. 3,60 zł. W razie stwierdzenia braku ważnego dokumentu poświadczającego uprawnienie do bezpłatnego albo ulgowego przejazdu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty. Pobrana należność za przewóz i opłata dodatkowa, po uiszczeniu opłaty manipulacyjnej odpowiadającej kosztom poniesionym przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego, podlegają zwrotowi, a w przypadku wezwania do zapłaty - umorzeniu, w przypadku udokumentowania przez podróżnego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia przewozu, uprawnień do bezpłatnego lub ulgowego przejazdu. ( art. 33 a ust. 4 ustawy z dnia 15.11.1984 r. Prawo przewozowe /j.t. Dz.U. 2015.915). Wobec tego, że nie zaistniały przesłanki do umorzenia opłaty dodatkowej, pozwany powinien był zapłacić należności wynikające z wystawionych wezwań niezwłocznie. Roszczenia z umowy przewozu osób przedawniają się z upływem roku od dnia wykonania przewozu, a gdy przewóz nie został wykonany - od dnia, kiedy miał być wykonany ( art. 778 k.c. ) P. w niniejszej sprawie został na rzecz pozwanego wykonany w dniach 24 listopada 2013 r., 1 grudnia 2013 r., 4 grudnia 2013 r., 5 grudnia 2013 r., a pozew został wniesiony w dniu 16 kwietnia 2014 r. (data nadania pisma w placówce wyznaczonego operatora pocztowego). Roszczenie w dniu wniesienia pozwu nie było przedawnione, a zatem podniesiony przez kuratora pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia był niezasadny. Wobec powyższego, Sąd na podstawie przytoczonych wyżej przepisów uwzględnił powództwo w całości. Sąd ustalił, że wysokość skapitalizowanych i doliczonych przez powoda do sumy głównej roszczenia, kwot odsetek ustawowych uwzględnia okoliczność, że dni 8 grudnia 2013 r., 15 grudnia 2013 r. były dniami wolnymi od pracy. O roszczeniu odsetkowym Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. , przy uwzględnieniu zmiany brzmienia tego przepisu obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016 r. W zakresie, w jakim powód cofnął częściowo powództwo, Sąd, uznając, że cofnięcie pozwu nie jest sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego, ani nie zmierza do obejścia prawa, na podstawie art. 355 § 1 kpc w zw. z art. 203 § 1 kpc umorzył postępowanie w sprawie. (punkt II wyroku) Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13.11.2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. 2013.1476) wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych. Wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. Wynagrodzenie kuratora będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o wynagrodzeniu. Uwzględniając te przepisy Sąd przyznał radcy prawnemu P. P. za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego P. C. wynagrodzenie w kwocie 180 zł, podwyższone o stawkę podatku VAT -23%-41,40 zł. (§ 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych …/j.t. Dz.U. 2013.490zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz.U. 2015.1804/) O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 100 kpc i art. 108 § 1 kpc , przy ustaleniu, że powód wygrał proces w 68%, bowiem w zakresie w jakim cofnął częściowo powództwo uznany jest za stronę przegrywającą. Powód poniósł następujące koszty procesu: opłata od pozwu-30 zł, koszty zastępstwa procesowego-180 zł (§ 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych …/j.t. Dz.U. 2013.490zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz.U. 2015.1804/) i poniesione przez powoda koszty zaliczki na ustanowienie dla pozwanego kuratora-150 zł. Powód wygrał proces w 68%, należał mu się więc zwrot poniesionych kosztów procesu w kwocie 244,80 zł (360*68%). (punkt III wyroku) W zakresie w jakim koszty ustanowienia kuratora pozwanego nie znalazły pokrycia w zaliczce uiszczonej przez powoda, uwzględniając jednocześnie wynik procesu, Sąd nakazał ściągnięcie od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Słupsku kwoty 71,40 zł ( art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych -j.t. Dz.U. 2014.1025 ze zm.).