(odpowiedź na pozew k. 135-148) . Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Nieruchomość położona przy ul. (...) K. C. Nr 2 w W. , dla której była prowadzona księga hipoteczna o nr hip. 273 leżała na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na terenie (...) Warszawy (Dz. U. 1945 nr 50 poz. 279) ( bezsporne ). Nieruchomość położona w W. przy ul. (...) K. C. Nr (...) stanowiła współwłasność W. K. w 1/24 części i J. G. w 23/24 części ( dowód: zaświadczenie z dnia 28.12.1948 r. k. 12; niekwestionowane ). W dniu 29 grudnia 1948 roku H. G. jako następca prawny J. G. złożyła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomość położona w W. przy ul. (...) K. C. Nr (...) . Decyzją Prezydium Rady Narodowej (...) W. z dnia 27 października 1953 roku oraz orzeczeniem uzupełniającym Prezydium Rady Narodowej (...) W. z dnia 23 kwietnia 1956 roku Nr (...) odmówiono dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości (...) położonej przy ul. (...) K. C. (...) - rej hip.273 ( dowód: wniosek o ustanowienie własności czasowej z dnia 29 grudnia 1948 r., wraz z dowodem opłaty k. 14-15; decyzja Prezydium Rady Narodowej (...) W. z dnia 27.10.1953 r. wraz z odpisem zawierającym stwierdzenie prawomocności oraz orzeczeniem uzupełniającym Prezydium Rady Narodowej (...) W. z dnia 23.04.1956 r. Nr (...) k. 16, 18, 20; niekwestionowane ). Decyzją z dnia 20 lipca 2010 roku, wydaną w sprawie (...) na skutek wniosku złożonego przez E. G. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej (...) W. z dnia 27 października 1953 roku oraz orzeczenia uzupełniającego Prezydium Rady Narodowej (...) W. z dnia 23 kwietnia 1956 roku o Nr (...) (dowód: decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20.07.2010 r. k. 37-39) . Decyzją z dnia 24 października 2011 roku po rozpatrzeniu wniosku z dnia 29 grudnia 1948 roku o przyznanie prawa własności czasowej, Prezydent Miasta Stołecznego W. wobec trwałego rozdysponowania nieruchomości gruntowej odmówił E. G. , B. G. oraz W. K. ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości K. C. Nr 2 o łącznej powierzchni 1091 m
, jednak w toku procesu jako podstawę swoich roszczeń wskazały art. 160 k.p.a. . Przy czym zaznaczyć należy, że strony są jedynie zobowiązane do przedstawienia okoliczności faktycznych z których wywodzą swoje roszczenie, natomiast wyboru podstawy prawnej oraz analizy przepisów prawa dokonuje Sąd orzekający w sprawie. W tym miejscu należy ustalić jakie przepisy będą miały zastosowanie do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Stosownie do treści art. 417 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. W myśl art.
1 k .c. jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Natomiast w odniesieniu do szkód spowodowanych wydaniem przed dniem 01 września 2004 roku ostatecznej decyzji administracyjnej, której nieważność w świetle przepisu art. 156 § 1 k.p.a. lub wydanie z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 158 § 2 k.p.a. stwierdzono następnie decyzją nadzorczą, podstawę odpowiedzialności Skarbu Państwa stanowi przepis art. 160 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 sierpnia 2004 roku. Przepis art. 160 k.p.a. został uchylony z dniem 01 września 2004 roku na mocy art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 roku o zmianie ustawy Kodeks cywilny i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. nr 162 poz. 1692). W myśl art. 5 tej ustawy do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed jej wejściem w życie stosuje się przepisy art. 160 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia tej ustawy w życie. W uchwale pełnego składu Izby Cywilnej z dnia 31 marca 2011 roku (III CZP 112/10, Lex numer 751460) Sąd Najwyższy stwierdził, że „ do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej ostateczną decyzja administracyjną wydaną przed dniem 01 września 2004 roku, której nieważność lub wydanie z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzono po tym dniu, ma zastosowanie art. 160 § 1, 2, 3 i 6 k.p.a. ” Wobec powyższego stwierdzić należy, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 160 k.p.a. . Przepis art. 160 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 sierpnia 2004 roku stanowił w § 1 że stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę, chyba że ponosi ona winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Z kolei § 2 tego przepisu stanowił, że do odszkodowania stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego z wyłączeniem art. 418 tego Kodeksu. Wedle § 3 art. 160 k.p.a. odszkodowanie przysługuje od organu, który wydał decyzję z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. , chyba że winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie ponosi inna strona postępowania dotyczącego tej decyzji; w tym ostatnim przypadku roszczenie o odszkodowanie służy w stosunku do strony winnej powstania tych okoliczności. Zgodnie natomiast z § 6 art. 160 k.p.a. roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo decyzja, w której organ stwierdził, w myśl art. 158 § 2 , że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 . Przepis art. 160 k.p.a. nie zawiera żadnej regulacji dotyczącej przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej za szkodę wyrządzoną wadliwą decyzją administracyjną, odsyłając w tym zakresie do przepisów kodeksu cywilnego . Z uwagi na publicznoprawny charakter decyzji administracyjnych i organów je wydających istotne znaczenie dla określenia przesłanek tej odpowiedzialności ma przepis art. 417 k.c. . Ponadto w zakresie określenia rozmiaru szkody i związku przyczynowego między wydaniem wadliwej decyzji administracyjnej, a szkodą zastosowanie znajdują także przepisy art. 361 – 363 k.c. Powyższe determinuje również zakres faktów, które obowiązana jest udowodnić strona domagająca się odszkodowania z tego tytułu. Zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W takiej sytuacji powódki powinny w niniejszej sprawie udowodnić istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy wydaniem wadliwych decyzji z dnia 27 października 1953 roku i 23 kwietnia 1956 roku, a powstaniem szkody w ich majątku. Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że powódki E. G. i B. G. wykazały, że wydanie niezgodnych z prawem decyzji z dnia 27 października 1953 roku i 23 kwietnia 1956 roku spowodowało, iż poniosły szkodę w postaci braku możliwości uzyskania prawa użytkowania wieczystego w udziale wynoszącym 23/24 w nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o powierzchni 1091 m 2 , położoną w W. przy ul. (...) dla której prowadzona była księga hipoteczna K. C. Nr (...) . Przy czym nie można zgodzić się z pozwanym Skarbem Państwa, że decyzje z dnia 27 października 1953 roku i 23 kwietnia 1956 roku nie mogą stanowić źródła szkody powódek, albowiem poprzednik prawny powódek nie mógłby uzyskać prawa własności czasowej (później prawa użytkowania wieczystego) z uwagi na obowiązujący wówczas plan zagospodarowania przestrzennego, który dla spornego gruntu przewidywał tereny przeznaczone do użytku publicznego. Zdaniem Sądu Okręgowego w niniejszym postępowaniu Sąd nie może badać i ustalać, czy odmowa przyznania własności czasowej była uzasadniona. W tym zakresie Sąd orzekający w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2014 roku, sygn. akt I CSK 419/13, LEX nr 1523435) zgodnie z którym „ kwestia badania, czy odmowa przyznania własności czasowej była uzasadniona w świetle uregulowań planu zabudowania obowiązującego w chwili wydania orzeczenia administracyjnego, uznanego następnie za nieważne, należy do drogi postępowania administracyjnego. Nie ma prawnie przewidzianych podstaw do analizowania jej w postępowaniu sądowym. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w kompetencję zastrzeżoną dla drogi postępowania administracyjnego i do pozbawionej ustawowego umocowania kontroli przez sąd powszechny decyzji nadzorczej. Sąd nie może badać i ustalać, czy odmowa przyznania własności czasowej była uzasadniona” . W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zdarzeniem wywołującym szkodę powódki było wydanie wadliwej decyzji Prezydium Rady Narodowej (...) W. z dnia 27 października 1953 roku oraz wadliwego orzeczenia uzupełniającego Prezydium Rady Narodowej (...) W. z dnia 23 kwietnia 1956 roku w których odmówiono dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do spornej nieruchomości. Wadliwość tych decyzji została potwierdzona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2010 roku. Zdaniem Sądu wadliwe decyzje z 1953 roku i 1956 roku doprowadziły do trwałego rozdysponowanie gruntu, którego współwłaścicielami byli poprzednicy prawni powódek, a tym samym na rzecz powódek nie zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego gruntu. Z treści decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 24 października 2011 roku wynika, że przyczyną oddalenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu było jego trwałe rozdysponowanie. Na skutek wydania wadliwych prawnie decyzji doszło bowiem do oddania spornego gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz Spółdzielni, które to prawo później zostało przeniesione na rzecz osób trzecich, co podlegało ochronie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych i przesądziło o braku możliwości odwrócenia skutków prawnych wadliwych decyzji administracyjnych (tak m.in. Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 28 maja 1992 roku, (...) 4/92, (...) z 1992 roku, Nr 12, poz. 211). W takiej sytuacji zostały spełnione przesłanki z art. 361 § 1 k.c. , a więc pomiędzy wadliwymi decyzjami a szkodą powódek zachodzi adekwatny związek przyczynowy. Uszczerbek majątkowy po stronie powódek E. G. i B. G. jest normalnym następstwem niezaspokojenia uprawnienia do przyznania im udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu, którego współwłaścicielami byli poprzednicy prawni powódek. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, że niezasadny również okazał się zarzut przedawnienia podnoszony przez pozwany Skarb Państwa. Pozew w niniejszej sprawie został złożony w dniu 16 kwietnia 2012 roku, a zatem mając na uwadze, że zdarzeniem wywołującym szkodę są decyzje z dnia 27 października 1953 roku i 23 kwietnia 1956 roku, które zostały uznane za nieważne decyzją z dnia 20 lipca 2010 roku, należało stwierdzić, że pozew został wniesiony przed upływem terminu przedawnienia wynikającego z art. 160 § 6 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo decyzja, w której organ stwierdził, w myśl art. 158 § 2 , że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 . W takiej sytuacji bieg terminu przedawnienia należało liczyć dopiero od czasu kiedy decyzja z dnia 20 lipca 2010 roku stałą się ostateczna. Natomiast biegu terminu przedawnienia w okolicznościach niniejszej sprawy nie można było liczyć tak jak by chciała tego strona pozwana tj. od dnia wydania decyzji uzupełniającej z dnia 23 kwietnia 1956 roku gdyż w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie regulacje przepisu 160 k.p.a. , a nie przepisu art.
. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że roszczenie powódek o odszkodowanie jest w pełni uzasadnione wobec spełnienia przesłanek uregulowanych w przepisie art. 160 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 361 § 1 k.c. . Ponadto w ocenie Sądu bezzasadne jest powoływanie się w niniejszej sprawie przez Skarb Państwa na nieuchronność wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości albowiem do wywłaszczenie tej nieruchomości nie doszło na podstawie przepisów wskazanej przez pozwanego ustawy. Skarb Państwa nie może domagać się zmniejszenia odszkodowania za nieruchomość (...) na tej podstawie, że mogło nastąpić jej późniejsze wywłaszczenie (zobacz: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2013 roku, sygn. akt III CZP 73/12). Wysokość należnego powódkom odszkodowania została wyliczona zgodnie z wartością prawa użytkowania wieczystego dawnej nieruchomości położonej przy ul. (...) K. C. Nr 2 w W. , według jego stanu z dnia 27 października 1953 roku, a więc z chwili wydania pierwszej decyzji administracyjnej, która wywołała szkodę w majątku powódek. Jeżeli chodzi o ceny to należało wziąć pod uwagę ceny aktualne zgodnie z treścią art. 363 § 2 k.c. Wobec powyższego Sąd ustalając wysokość odszkodowania oparł się na opinii biegłego J. B.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.