Sad powszechny, II K 680/15

(1)urodzonego (...) w Ś. , syna B. i K. z domu K. oskarżonego o to, że: I. w dniu 10 maja 2012 roku w Ś. , woj. (...) , znieważył funkcjonariusza Policji st. sierż. R. N. słowami uznanymi powszechnie za obraźliwe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków polegających na udziale w czynności procesowej konfrontacji pomiędzy R. K.

(1)a S. W.

(1)w postępowaniu 1 Ds. 541/12, dotyczącym składania fałszywych zeznań na szkodę R. K.

(1), tj. o czyn z art. 226 § 1 k.k. ; II. w dniu 10 maja 2012 roku w Ś. , woj. (...) , kierował groźby karalne pozbawienia życia i zdrowia wobec funkcjonariusza Policji st. sierż. R. N. w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci udziału w czynności procesowej konfrontacji pomiędzy R. K.

(1)a S. W.

(1)w postępowaniu 1 Ds. 541/12 dotyczącym składania fałszywych zeznań na szkodę R. K.

(1), przy czym był już uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 2 października 2009 roku (II K 841/07) za czyn z art. 280 § 1 k.k. i art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 13 stycznia 2011 roku do 25 maja 2012 roku, na poczet której zaliczono okresy pozbawienia wolności od 30 czerwca 2005 roku do 18 lipca 2006 roku i od 18 października 2010 roku do 18 listopada 2010 roku, tj. o czyn z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. ; III. w dniu 10 maja 2012 roku w Ś. , woj. (...) , usiłował zniszczyć dokument, którym nie miał prawa rozporządzać w postaci protokołu konfrontacji pomiędzy R. K.

(1)i S. W.

(1)w postępowaniu 1 Ds. 541/12, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencje funkcjonariuszy policji, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 276 k.k. ; I. w granicach czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku oskarżonego R. K.

(1)uznaje za winnego tego, że w dniu 10 maja 2012 roku w Ś. , woj. (...) , znieważył funkcjonariusza Policji R. N. słowami uznanymi powszechnie za obraźliwe, tj. występku z art. 216 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania w trakcie odbywania kary nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie; II. oskarżonego R. K.

(1)uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , kosztami postępowania w tej części obciążając rachunek Skarbu Państwa; III. oskarżonego R. K.

(1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. III części wstępnej wyroku, przyjmując jednak, że oskarżony usiłował uszkodzić przedmiotowy dokument, tj. występku z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 276 k.k. i za to na podstawie art. 276 k.k. w zw. z art. 14 § 1 k.k. wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary orzeczone wobec oskarżonego w pkt. I i III części rozstrzygającej wyroku i wymierza oskarżonemu karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M. kwotę 826,56 zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu; VI. na podstawie art. 624 § 1 k.pk. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w całości, zaliczając wydatki poniesione w toku postępowania na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Po przeprowadzeniu rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wskutek zawiadomienia złożonego przez R. K.

(1)w dniu 10 stycznia 2011 roku toczyło się w Prokuraturze Rejonowej w Świdnicy pod sygn. 1 Ds. 541/12 śledztwo dotyczące podejrzenia popełnienia przez S. W.

(1)występków z art. 238 k.k. i art. 233 § 1 k.k. W ramach tego postępowania w dniu 10 maja 2012 roku w Komendzie Powiatowej Policji w Ś. przeprowadzano czynność konfrontacji pomiędzy zawiadamiającym R. K.

(1)a jego konkubiną S. W.

(1). Czynność przeprowadzał funkcjonariusz M. W. , R. K.

(1)został doprowadzony na tę czynność przez konwojentów M. Ł. i Ł. T. z Zakładu Karnego w K. . Osoby konfrontowane umieszczono na czas konfrontacji w dwóch pokojach leżących po przeciwnych stronach korytarza. W pokoju z S. W.

(2)przebywał prowadzący czynność M. W. , natomiast w pokoju naprzeciwko znajdował się R. K.

(1), siedzący na krześle obok drzwi wejściowych oraz dwaj konwojenci. W tym samym pokoju – pokoju techników kryminalistycznych - był także technik kryminalistyki R. N. , który użyczył swego pokoju do przeprowadzenia przedmiotowej czynności. Zajmował się podczas konfrontacji naprawą kabiny sygnalitycznej i nie brał udziału w czynności. Dowody: - zeznania świadków: R. N. – k. 2 - 3, 23 - 24, 122 - 123, 342 - 343, 58 - 59 akt Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, sygn. 3 Ds. 158/12, M. W. – k. 10 - 11, 27 - 28, 123 - 124, 343 - 343v., 63 – 64 akt Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, sygn. 3 Ds. 158/12, S. W.

(1)– k. 13 - 14, 124 - 124v. , 365v. , 104 - 104 akt Prokuratury Rejonowej w W. , sygn. 3 Ds. 158/12, R. K.

(2)– k. 8 - 9, 124v. - 125, 364 - 364v., M. Ł. – k. 145v. - 146v., 341 - 341v., 61 - 62 akt Prokuratury Rejonowej w W. , 3 Ds. 158/12; Ł. T. – k. 144 - 145v., 341v. - 342, 72 - 73 akt Prokuratury Rejonowej w W. , 3 Ds. 158/12; - akta Prokuratury Rejonowej w Świdnicy, 1 Ds. 541/12. Oskarżony od początku konfrontacji zachowywał się nerwowo i agresywnie. Krzyczał, że odmawia udziału w czynności, zarzucał, że nie został o niej wcześniej zawiadomiony. Zarzucał prowadzącemu konfrontację popełnienie przestępstwa i nieudolność, przerywał czynności podejmowane przez policjanta, nie dopuścił do odczytania uprzednio złożonych zeznań S. W.

(1)i swoich własnych. Na zachowanie R. K.

(1)nie reagował pokrzywdzony R. N. , siedzący w tym samym pokoju i zajęty naprawianiem kabiny sygnalitycznej. Podczas czynności oskarżony zwrócił się do R. N. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe: „co się tak gapisz, baranie? Wy wszyscy jesteście nieroby, powinniście pracować do 67 roku życia, wszyscy jesteście ku…sy”. Powiedział także do R. N. , że „jeszcze go znajdzie”, stwierdzając, że ten jest już znany w Ś. z tego, że prowokuje. Oświadczył R. N. , że jego wyraz twarzy jest prowokujący i zażądał okazania mu legitymacji służbowej i numeru służbowego, co też funkcjonariusz uczynił. Funkcjonariusz nie obawiał się słów, że oskarżony „jeszcze go znajdzie”. Po przerwaniu czynności z powodu zachowania oskarżonego, oskarżony, któremu wręczono protokół do podpisania zaczął zamieszczać na nim adnotację o treści: „jestem zastraszany i wyzywany przez…”, po czym odmówił podpisania protokołu, gniotąc go i usiłując uszkodzić, jednak dokument ten został mu odebrany. Dowody: - zeznania świadków: R. N. – k. 2 - 3, 23 - 24, 122 - 123, 342 - 343, 58 - 59 akt Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, sygn. 3 Ds. 158/12, M. W. – k. 10 - 11, 27 - 28, 123 - 124, 343 - 343v., 63 – 64 akt Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu, sygn. 3 Ds. 158/12, S. W.

(1)– k. 13 - 14, 124 - 124v. , 365v. , 104 - 104 akt Prokuratury Rejonowej w W. , sygn. 3 Ds. 158/12, R. K.

(2)– k. 8 - 9, 124v. - 125, 364 - 364v., M. Ł. – k. 145v. - 146v., 341 - 341v., 61 - 62 akt Prokuratury Rejonowej w W. , 3 Ds. 158/12; Ł. T. – k. 144 - 145v., 341v. - 342, 72 - 73 akt Prokuratury Rejonowej w W. , 3 Ds. 158/12; - akta Prokuratury Rejonowej w Świdnicy, 1 Ds. 541/12. R. K.

(1)nie cierpi na chorobę psychiczną w znaczeniu psychozy, upośledzenie umysłowe lub inne krótkotrwałe zaburzenia czynności psychicznych o charakterze psychotycznym. Stwierdzono u niego cechy osobowości nieprawidłowej. W czasie przedmiotowego zdarzenia oskarżony miał w pełni zachowaną zdolność do rozumienia znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Dowód: opinia sądowo – psychiatryczna, k. 329-331. Oskarżony, urodzony (...) , posiada na utrzymaniu dziecko w wieku 7 lat i pracuje obecnie jako roznoszący ulotki reklamowe na podstawie umowy zlecenia. Jest skonfliktowany z konkubiną S. W.

(1), sprawiał też problemy podczas sprawowanego nad nim przez kuratora dozoru. Z powodu nadużywania alkoholu podjął obecnie terapię. R. K.

(1)był wielokrotnie karany. Dowód: - dane osobo - poznawcze, k. 321, - wywiad środowiskowy, k. 367-371, - dane o karalności, k. 310-312. W trakcie postępowania przygotowawczego oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu występków i odmówił składania wyjaśnień. W postępowaniu sądowym oskarżony również nie złożył wyjaśnień. W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne Sąd zważył nadto, co następuje: Dowody przeprowadzone w toku rozprawy głównej jednoznacznie wskazały na sprawstwo i winę oskarżonego R. K.

(1)odnośnie dwóch przypisanych mu przez Sąd występków z art. 216 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 276 k.k. , nie mogły jednak stanowić podstawy do uznania oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Stan faktyczny ustalono w oparciu o zeznania pokrzywdzonego R. N. oraz wszystkich pozostałych świadków zdarzenia: M. W. , R. K.

(2), M. Ł. , Ł. T. i S. W.

(1)– konkubiny oskarżonego. Należy podkreślić, że przesłuchano w sposób szczegółowy i wyczerpujący wszystkich funkcjonariuszy Policji, którzy byli obecni przy przeprowadzaniu czynności konfrontacji, zarówno funkcjonariusza prowadzącego czynność – M. W. , jak również konwojentów M. Ł. i Ł. T. czy też obecnego w pokoju, w którym przebywał oskarżony, pokrzywdzonego R. N. i przechodzącego korytarzem funkcjonariusza R. K.

(2). Świadkowie ci zeznawali konsekwentnie i logicznie, a ich obszerne zeznania, składane kilkakrotnie w toku postępowania wzajemnie się uzupełniają i są całkowicie spójne. Zeznania te nie pozostawiają cienia wątpliwości co do przebiegu opisywanych w nich zdarzeń i w ocenie Sądu są w pełni wiarygodne. Zeznania funkcjonariuszy Policji znajdują potwierdzenie w zeznaniach uczestniczącej wówczas w konfrontacji konkubiny oskarżonego – S. W.

(1), która z obawy przed oskarżonym prosiła o przebywanie podczas konfrontacji w innym pokoju niż R. K.

(1). Z powodu obaw S. W.

(1)oskarżonego na czas konfrontacji umieszczono w pokoju techników kryminalistyki, w którym pokrzywdzony R. N. zajmował się naprawą kabiny sygnalitycznej, nie uczestnicząc w przeprowadzaniu konfrontacji. Dla ustalenia, czy zachowanie oskarżonego wyczerpało ustawowe znamiona czynów opisanych w pkt I i II aktu oskarżenia, kluczowe było stwierdzenie, czy R. N. był osobą przybraną do przeprowadzenia konfrontacji, a jeżeli tak – czy oskarżony był o tym poinformowany. Przepisy kodeksu karnego nie zawierają definicji pojęcia „osoby przybranej do wykonania czynności”. Zgodnie natomiast z utrwalonym poglądami doktryny i orzecznictwa przyjmuje się, że status taki ma nie każda osoba, która - chociażby z własnej inicjatywy - zechce świadczyć funkcjonariuszowi pomoc i w takiej intencji podejmie jakieś czynności ale niezbędne jest, aby funkcjonariusz publiczny zaakceptował - nawet w sposób dorozumiany - udzielaną mu przez taką osobę pomoc [zob. E. P. (w:) Kodeks karny . Komentarz, red. O. G. , W. 2004, s. 675; A. B. - O. (w:) Kodeks karny . Część szczególna. Komentarz, t. 2, Komentarz do art. 117-277 k.k. , red. A. Z. , W. 2013, s. (...) ], co w istocie oznacza nawiązanie porozumienia w kwestii współdziałania przy wykonywaniu konkretnej czynności służbowej (Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, pod red. J. Giezka, komentarz do art. 222 k.k.). W niniejszej sprawie w oparciu o zeznania wszystkich funkcjonariuszy ustalono, że pokrzywdzony nie tylko nie był osobą przybraną do przeprowadzenia przedmiotowej czynności ale też nie uczestniczył w niej w żaden sposób. Przesłuchani przed Sądem ponownie rozpoznającym sprawę funkcjonariusze konwojujący oskarżonego M. Ł. , Ł. T. zeznali, że nie pamiętają, czy jakikolwiek funkcjonariusz pełnił funkcję osoby przybranej do przeprowadzenia konfrontacji oraz czy oskarżony był o tym poinformowany przed lub podczas czynności. Podobnie zeznał sam R. N. oraz prowadzący czynności M. W. , który stwierdził, że R. N. po prostu użyczył swojego pokoju do przeprowadzenia czynności i nie brał w niej udziału. Wobec powyższego ustalono, że zniewagi, jakie oskarżony kierował do R. N. , wyczerpały ustawowe znamiona występku z art. 216 § 1 k.k. , nie zaś, jak przyjęto w akcie oskarżenia art. 226 § 1 k.k. W zakresie czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku Sąd rozważał natomiast, czy słowa skierowane przez oskarżonego do R. N. stanowiły groźbę w rozumieniu przepisu art. 190 § 1 k.k. , a jeżeli tak, czy pokrzywdzony obawiał się jej spełnienia. W ocenie Sądu słowa użyte przez R. K.

(1)stanowiły groźbę i miały na celu wywołanie obawy u pokrzywdzonego, jednak, jak zeznał sam pokrzywdzony, nie pamięta już, czy słowa oskarżonego wywołany u niego obawę przed ich spełnieniem czy też nie (k. 342 v.). Kwestię tę, zgodnie z przepisem art. 5 § 2 k.p.k. , Sąd rozstrzygnął zatem na korzyść oskarżonego, przyjmując, że u pokrzywdzonego nie zaistniała obawa spełnienia przez oskarżonego groźby. Konsekwencją takiego ustalenia musiało być uniewinnienie R. K.

(1)od popełnienia czynu z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z uwagi na fakt, że zachowanie oskarżonego nie wyczerpało ustawowych znamion przestępstwa z art. 224 § 2 k.k. , a także występku z art. 190 § 1 k.k. Wobec powyższego orzeczono jak w pkt II części rozstrzygającej wyroku, kosztami postępowania w tej części obciążając rachunek Skarbu Państwa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, choć potwierdzał, że oskarżony pogniótł protokół konfrontacji w „kulkę” i konieczne było zabranie mu przez funkcjonariuszy przy użyciu siły, to jednak nie stanowił podstawy do przyjęcia, że R. K.

(1), gniotąc protokół, usiłował go zniszczyć, jak to zarzucono w akcie oskarżenia. Żaden ze świadków nie wskazał bowiem, aby oskarżony wykonał jakiekolwiek inne czynności poza pognieceniem dokumentu, a zatem w ocenie Sądu działanie oskarżonego należało zakwalifikować jako usiłowanie uszkodzenia dokumentu, a zatem występek z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 276 k.k. Za przedmiotowe czyny na podstawie przepisów art. 216 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 14 § 1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu odpowiednio kary: 6 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz 5 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu kary te są współmierne do charakteru popełnionych przestępstw, ich społecznej szkodliwości, spełnią również swoje cele w zakresie prewencji ogólnej oraz szczególnej, stanowić będą też wystarczającą dolegliwość dla sprawcy z uwagi na rodzaj i charakter czynów. Jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę: agresywny sposób zachowania oskarżonego, wyraźne, wręcz ostentacyjne, lekceważenie przez oskarżonego obowiązującego porządku prawnego, organów ścigania i samych funkcjonariuszy Policji oraz uprzednią wielokrotną karalność. Jako okoliczności łagodzące przy wymiarze kary za oba czyny Sąd przyjął stosunkowo młody wiek sprawcy oraz podjętą obecnie próbę wdrożenia się do funkcjonowania w warunkach wolnościowych. Odnośnie wymiaru kary za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 276 k.k. Sąd przyjął, że oskarżony, dotychczas wielokrotnie skazany na kary pozbawienia wolności i następnie pozbawiany wolności, nie zasługuje na zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. W ocenie Sądu postawa oskarżonego wskazuje na to, że kary wolnościowe nie wywrą żadnego wpływu na zachowanie oskarżonego i nie wdrożą go do przestrzegania porządku prawnego. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt I i III części rozstrzygającej wyroku. Z uwagi na konieczność realizacji celów wychowawczych i zapobiegawczych wobec oskarżonego, a także potrzebę w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, Sąd, stosując zasadę asperacji, wymierzył R. K.

(1)karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801), Sąd zasądził na rzecz obrońcy adw. M. M. kwotę 826,56 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. , z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego, zwolniono go od ponoszenia kosztów sądowych w całości.