Sad powszechny, IV U 476/12

Sygn. akt IV U 476/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie : Przewodniczący: SSR Teresa Maślukiewicz Protokolant : Katarzyna Zych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 roku w Ś. sprawy z odwołania I. K. od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. z dnia 27 września 2012 roku, znak: (...) . (...) o ustalenie stopnia niepełnosprawności oddala odwołanie. UZASADNIENIE Ubezpieczona I. K. wniosła odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. z dnia 27 września 2012 roku znak (...) . (...) wskazując, iż jest ono dla niej krzywdzące. Ubezpieczona podniosła, że od kilku lat choruje – występują u niej objawy schizofrenii jej stan zdrowia ciągle pogarsza się i poważnie utrudnia samodzielne funkcjonowanie, żądając zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez ustalenie, że jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. W odpowiedzi na odwołanie Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. – dalej (...) wniósł o oddalenie odwołania wskazując, iż stopień naruszenia sprawności organizmu ubezpieczonej nie daje podstaw do zaliczenia jej do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 24 maja 2012 roku (...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ś. decyzją nr (...) . (...) (...) zaliczył I. K. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie wydano do dnia 31 maja 2015 r. Od powyższego orzeczenia, ubezpieczona odwołała się podnosząc, że choroba psychiczna na która cierpi postępuje z roku na rok oraz przyczynia się do tego, iż nie potrafi samodzielnie radzić sobie z codziennymi czynnościami, wymaga opieki co uzasadnia zaliczenie jej do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. , orzeczeniem z dnia 27 września 2012 roku, znak (...) . (...) , utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie (...) do Orzekania do spraw Niepełnosprawności w Ś. uznając je w świetle dokonanej oceny stanu zdrowia ubezpieczonej oraz w oparciu o dokumentacje medyczną za uzasadnione w zakresie przyjętej kwalifikacji stopnia niepełnosprawności. Od orzeczenia (...) z dnia 27 września 2012 roku ubezpieczona odwołała się. dowód: orzeczenie (...) w Ś. z 24.05.2012 r. i (...) z 27.09.2012 r. w aktach (...) w załączeniu. Biegli lekarze psycholog i psychiatra rozpoznali u ubezpieczonej chorobę afektywną dwubiegunową- epizod umiarkowanej depresji. Stwierdzili ponadto, że powódka jest całkowicie niezdolna do pracy w normalnych warunkach zatrudnienia i wymaga częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych z powodu utrzymujących się zaburzeń nastroju w przebiegu stwierdzonej choroby, jednakże ich nasilenie nie powoduje u badanej niezdolności do samodzielnej egzystencji. Ubezpieczona wymaga wsparcia jednak według dostępnych informacji obecnie choroba nie powoduje takiego ograniczenia w jej funkcjonowaniu, aby wymagała ona z tego powodu stałej , długotrwałej pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w zakresie samoobsługi, poruszania się czy komunikacji. Orzeczenie (...) we W. biegli uważają za prawidłowe. dowód: opinia psychiatryczno-psychologiczna k 19-20 Sąd zważył, co następuje: Odwołanie należało oddalić. Przepis art. 4 Ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity – Dz. U. z 2008 roku, Nr 14, poz. 92 z późn. zm.) stanowi, że: 1) ust. 1 - do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji; 2) ust. 2 - do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych; 3) ust. 3 - do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne. W niniejszej sprawie w zasadzie bezspornym było, że ubezpieczona od wielu lat leczy się psychiatrycznie. Sporne pozostawało czy choroba, na którą cierpi ubezpieczona uzasadnia zaliczenie jej do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności co wymagało wiadomości specjalnych. Wszyscy lekarze badający powódkę ( w (...) , (...) i dwaj biegli sądowi) zgodnie orzekli, że brak podstaw do zaliczenia ubezpieczonej do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Mimo pouczenia, powódka w zakreślonym 14 dniowym terminie nie wniosła zastrzeżeń do opinii. Sad przyjął więc, że zgadza się z ustaleniami i wnioskami końcowymi opinii. Sąd opinie wskazanych biegłych uznał za logiczne i wyczerpujące. Sporządzone one zostały przez osoby o bardzo wysokich kwalifikacjach, posiadające fachową wiedzę. Biegli dokładnie wskazali i wyjaśnili w uzasadnieniu swoich opinii przesłanki, które doprowadziły ich do przedstawionych konkluzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie przepisu art. 477 14 §2 k.p.c. orzekł jak w wyroku.