Sad powszechny, XVII AmC 1642/10

XVII AmC 1642/10 UZASADNIENIE Stowarzyszenie (...) z siedzibą w P. wniosło w dniu 28.05.2011 roku pozew o uznanie za niedozwolone i zakazanie wykorzystania w obrocie z konsumentami §4 ust. 5 wzorca umowy o nazwie „Regulamin otwierania i prowadzenia rachunku oszczędnościowego (...) w złotych dla osób fizycznych” wykorzystywanego przez Bank (...) w W. o treści: „Bank zastrzega sobie prawo odmowy otwarcia rachunku oszczędnościowego bez podania przyczyny”. W ocenie powoda wskazane postanowienie stanowi niedozwoloną klauzulę abuzywną, gdyż jest rażąco sprzeczna z dobrymi obyczajami i narusza uzasadniony interes konsumentów. W sposób sprzeczny z prawem cywilnym przewiduje uprawnienie dla bank do odmowy świadczenia usług pomimo zawarcia umowy, a podobny zapis został wpisany do rejestru pod numerem wpisu

1. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, klauzula w tym samym brzmieniu już raz została uznana przez Sąd za klauzulę abuzywną i wpisana do rejestru UOKiK pod numerem
2. Nadto pozwany w dniu doręczenia powództwa dokonał zmiany zakwestionowanego postanowienia regulaminu. Uzasadnia to także nieobciążania pozwanego ewentualnymi kosztami postępowania w oparciu o treść art. 102 i 103 kpc . Obie strony wnosiły o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Sąd ustalił i zważył co następuje: Bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż Bank (...) w W. jest osobą prawną wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego, działającą na podstawie przepisów prawa bankowego i prawa spółdzielczego . (k. 16-19) W ramach prowadzonej działalności pozwany posługuje się wzorcem umowy o nazwie „Regulamin otwierania i prowadzenia rachunku oszczędnościowego (...) w złotych dla osób fizycznych” (k.4 – 5). We wzorcu tym w §4 ust. 5 zawarte jest postanowienie o treści: „Bank zastrzega sobie prawo odmowy otwarcia rachunku oszczędnościowego bez podania przyczyny”. Pozwany nie zarzucił niezgodności treści zakwestionowanego przez powoda postanowienia umownego z tekstem stosowanego przez niego w obrocie wzorca, a także potwierdził, w odpowiedzi na pozew, że treść kwestionowanego wzorca stanowi klauzulę abuzywną. Fakty te sąd uznał za przyznane przez pozwanego na podstawie art. 230 kpc . Nie ma słuszności pozwany, twierdząc, że wpis do rejestru prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony konkurencji i Konsumentów, klauzuli o takiej samej treści, stanowi podstawę do oddalenia powództwa w przedmiotowej sprawie. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7.10.2008 roku wydanej w sprawie III CZP 80/08 (publ. OSNC 2009/9/118) jednoznacznie stwierdził, że rozszerzona prawomocność wyroku uwzględniającego powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone ( art. 479 43 w związku z art. 365 k.p.c. ) nie wyłącza możliwości wytoczenia powództwa przez tego samego lub innego powoda - w tym także przez organizację społeczną działającą na rzecz ochrony interesów konsumentów - przeciwko innemu przedsiębiorcy, niebiorącemu udziału w postępowaniu, w którym zapadł wyrok, stosującemu takie same lub podobne postanowienia wzorca, jak wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. Sąd w pełni podziela tezy zawarte w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego, a zapatrywanie to zostało przyjęte tak przez judykaturę, jak i piśmiennictwo. Wobec przyznania, przez pozwanego w odpowiedzi na pozew, tak faktu stosowania zakwestionowanej klauzuli, jak i przyznania, że jest ona sprzeczna z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy konsumenta, sąd uznał powództwo za w pełni uzasadnione i udowodnione. Pozwany w żaden sposób nie zanegował twierdzeń powoda zawartych w pozwie, że wskazany zapis stanowi klauzulę abuzywną. Z tych względów na podstawie art. 385 1 kc uwzględniono żądanie pozwu i na podstawie art. 479 42 § l kpc orzeczono jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 479 44 kpc zarządzono publikację prawomocnego wyroku. Na podstawie art. 98 kpc orzeczono o kosztach postępowania. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 102 i 103 kpc , gdyż powód wystąpił z pozwem przeciwko pozwanemu, kiedy używał on kwestionowanego zapisu wzorca. Nadto na mocy art. 479 13 kpc wyłączone jest stosowanie art. 479 12 kpc , w tym obowiązku wezwania pozwanego do zaniechania naruszeń. Powodowi nie można w żadnym wypadku zarzucić niesumienności lub niewłaściwego zachowania, albowiem był on w pełni uprawniony do wytoczenia powództwa, a pozwany w żaden sposób nie zanegował, że działał w sposób nieprawidłowy, stosując we wzorcu umownym niezgodne z prawem zapisy.