Sad powszechny, III AUa 1946/15

(1), A. B. , A. P. , M. K.

(2)i Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o podstawę wymiaru składek na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt VI U 2740/13 zmienia zaskarżony wyrok i oddala odwołanie. SSO del. Renata Żywicka SSA Michał Bober SSA Grażyna Horbulewicz UZASADNIENIE (...) sp. z o. o. w B. odwołał się od decyzji organu rentowego orzekających, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne zainteresowanych: M. K.

(3), D. S. , M. K.

(1), A. B. i A. P. z tytułu zatrudnienia u wnioskodawcy jako płatnika składek w okresach objętych tymi decyzjami stanowią podane w niej kwoty. Organ rentowy uznał, że w ramach umów cywilnoprawnych zawartych z (...) sp. z o. o. w B. zainteresowane świadczyły pracę na rzecz swojego pracodawcy, tj. Centrum Medycznego (...) sp. z o. o. w B. , a zatem zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.) traktowane są dla celów ubezpieczeń jak pracownicy i pracodawca w podstawie wymiaru składek na ich ubezpieczenia ma obowiązek uwzględnienia również przychodów uzyskanych z tytułu wykonywania przez nie pracy na podstawie umów cywilnoprawnych. Pozwany wniósł o oddalenie odwołań. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy zmienił decyzje organu rentowego poprzez stwierdzenie, że podstawę wymiaru składek w okresach objętych zaskarżonymi decyzjami w odniesieniu do zainteresowanych stanowią kwoty zadeklarowane przez płatnika składek Centrum Medyczne (...) sp. z o. o. w B. . Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu I instancji: Centrum Medyczne (...) sp. z o. o. w B. prowadzi szpital, poradnie wielospecjalistyczne, opiekę nad pacjentami przewlekle chorymi. W okresie objętym zaskarżoną decyzją spółka nie wykonywała świadczeń lekarskich w zakresie ginekologii i położnictwa. Centrum Medyczne (...) zawarła umowę ze spółką (...) na wykonywanie świadczeń lekarskich z zakresu ginekologii i położnictwa. Świadczenia lekarskie w powyższym zakresie miały polegać na samodzielnym sprawowaniu opieki lekarskiej, koordynowanej przez M. L. i A. M. (zarząd spółki N. ), obejmującej w szczególności badanie stanu zdrowia pacjentów, wykonywania operacji ginekologicznych, rozpoznawanie chorób i zapobieganie im, leczenie i rehabilitację chorych, udzielanie porad lekarskich, opiekę nad pacjentami, konsultacje pacjentów. Do osobistego wykonywania świadczeń lekarskich z zakresu ginekologii (...) . wyznaczył m.in. lekarzy M. L. , A. M. . Centrum Medyczne (...) spółka z o. o. dzięki zawartej umowy o współpracy podpisało umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia na realizację usług medycznych również w zakresie ginekologii i położnictwa. Zainteresowane: D. K. (poprzednie nazwisko S. ), M. K.

(1), A. B. , A. P. , M. K.

(4)w okresach objętych zaskarżonymi decyzjami były zatrudnione w Centrum Medycznym (...) spółka z o. o. w B. na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nie określony. Zainteresowana A. B. w okresie objętym zaskarżoną decyzją była zatrudniona jako pielęgniarka koordynator na Oddziale (...) . Do jej obowiązków należało: układanie grafików dyżurów, koordynacja pracy na Oddziale (...) . Podlegała bezpośrednio Prezesowi J. G.

(1)Miała również podpisaną umowę zlecenia z (...) . spółką z o. o. w B. . Na podstawie tej umowy wykonywała prace pielęgniarskie w zakresie ginekologii. Jej przełożonymi byli M. L. i A. M. . Zainteresowana M. K.

(4)w okresie objętym zaskarżoną decyzją była zatrudniona w Centrum Medycznym (...) w Poradni jako pielęgniarka. Do jej obowiązków należała organizacja pracy Poradni. Podlegała bezpośrednio Prezesowi J. G. . W ramach umowy zawartej z (...) zainteresowana wykonywała pracę w gabinecie ginekologii, przygotowywała pacjentki ciężarne do badania, pacjentki do zabiegów. Z treści jej zeznań wynika, że N. zajmował się ginekologią, dlatego można było rozróżnić pacjentki (...) od pacjentek Centrum Medycznego (...) . Zainteresowana A. P. w okresie objętym zaskarżoną decyzją była zatrudniona jako pielęgniarka na oddziale dziennym Psychiatrii. Pracowała w systemie jednozmianowym 8 godzin dziennie Po południu świadczyła pracę w ramach umowy zlecenia zawartej ze spółką (...) . Wykonywała czynności związane z przygotowaniem pacjentki do badania ginekologicznego, przygotowaniem dokumentacji. W Centrum Medycznym (...) jej przełożonym był Prezes J. G. , w (...) . lekarze A. M. i M. L. . Zainteresowana D. K. (poprzednie nazwisko S. ) w okresie objętym zaskarżoną decyzją była zatrudniona na stanowisku rejestratorki w wymiarze czasu pracy ¾ oraz ratownika medycznego w wymiarze czasu pracy ¼. W spółce (...) świadczyła opiekę wyłącznie nad pacjentkami ginekologicznymi. Wykonywała zupełnie inne czynności. W Centrum Medycznym podlegała służbowo prezesowi J. G. , w (...) jej przełożonym był M. L. . Zainteresowana M. K.

(1)(poprzednie nazwisko P. ) w okresie objętym zaskarżoną decyzją była zatrudniona na stanowisku pielęgniarki w poradni specjalistycznej ortopedycznej i alergologicznej W spółce (...) . zajmowała się opieką nad pacjentkami ciężarnymi, pobieraniem krwi, ważeniem itp. W Centrum Medycznym podlegała służbowo prezesowi J. G. , w (...) jej przełożonym był M. L. . Pacjentki, na rzecz których (...) wykonywał usługi medyczne z zakresu ginekologii i położnictwa nie były pacjentkami Centrum Medycznego (...) . Dokumentacja medyczna była prowadzona przez lekarzy N. Prezes CM J. G. z uwagi na tajemnicę lekarską nie miał do nie dostępu. Na zabiegi ginekologiczne wykonywane w pomieszczeniach Centrum Medycznego (...) były kierowane pacjentki z rożnych poradni prowadzonych przez (...) . Sąd Okręgowy uznał omówione wyżej dowody za wiarygodne stwierdzając, że nie zawierają sprzeczności, wzajemnie się uzupełniają, tworzą spójną, logiczną całość, ich wiarygodność nie została podważona przez organ rentowy. Przepis art. 8 ust. 2 lit. a ustawy systemowej stanowi, że za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło, jeżeli taką, umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy z którym pozostaje w stosunku pracy. Sąd I instancji podkreślił, że na tle art. 8 ust. 2 lit. a ustawy systemowej pojęcie pracownika w zakresie ubezpieczenia społecznego nie pokrywa się ściśle z takim pojęciem, jakim posługuje się prawo pracy, a odczytywanie tego przepisu w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy systemowej prowadzi do oczywistego wniosku, iż rzeczywisty stosunek prawny regulowany wymienionymi w nim umowami cywilnymi, który niepodważalnie istnieje na gruncie prawa cywilnego, nie wywołuje skutków w zakresie prawa ubezpieczeń społecznych. Sąd Najwyższy przyjmuje również, że użyty w art. 4 pkt 2 lit. a ustawy systemowej termin „pracodawca” należy pojmować w znaczeniu, jakie nadaje mu art. 3 k.p. , uznający za pracodawcę osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną, nawet nieposiadającą osobowości prawnej, jeżeli zatrudnia ona pracowników. Tak zdefiniowany pracodawca jest z mocy art. 4 pkt 2 lit. a ustawy systemowej płatnikiem składek dla wszystkich pracowników w rozumieniu tego aktu, a zatem także tych, o których stanowi art. 8 ust. 2 lit. a tej ustawy, w tym dla pracowników pozostających z nim w stosunku pracy i jednocześnie wykonujących na jego rzecz pracę w ramach umów cywilnoprawnych zawartych z osobą trzecią. Umowy cywilnoprawne wymienione w art. 8 ust. 2 lit. a ustawy systemowej nie stanowią bowiem samodzielnych tytułów obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym pracownika ani nie powodują powstania zbiegu tytułów ubezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 9 tej ustawy. Norma art. 8 ust. 2 lit. a umowy systemowej - poprzez wykreowanie szerokiego pojęcia „pracownika” - stworzyła szeroką definicję pracowniczego tytułu obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Tytułem tym jest łączący pracodawcę z pracownikiem stosunek pracy oraz dodatkowo umowa cywilnoprawna zawarta przez pracownika z pracodawcą lub zawarta z osobą trzecią, ale wykonywana na rzecz pracodawcy. Określone hipotezą normy art. 8 ust. 2 lit. a ustawy systemowej dwie sytuacje faktyczne, w jakich może się znaleźć osoba, do której przepis ten jest adresowany (pracownik wykonujący pracę na podstawie wymienionych umów cywilnoprawnych zawartych z pracodawcą oraz umów cywilnoprawnych zawartych wprawdzie z osobą trzecią, ale gdy praca jest świadczona na rzecz pracodawcy) mają równorzędny charakter z punktu widzenia skutków opisanych dyspozycją omawianej normy prawnej. Konsekwencje prawne na gruncie ustawy systemowej, wynikające z realizacji takich umów, muszą być takie same, co oznacza, że dla celów ubezpieczeń społecznych zarówno wykonywanie pracy na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych z pracodawcą, jak i zawartych wprawdzie z osobą trzecią, ale gdy praca wykonywana jest na rzecz pracodawcy, jest traktowane tak jak świadczenie pracy w ramach klasycznego stosunku pracy łączącego jedynie pracownika z pracodawcą. U źródeł regulacji art. 8 ust. 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych legło dążenie do ograniczenia korzystania przez pracodawców z umów cywilnoprawnych celem zatrudnienia własnych pracowników dla realizacji tych samych zadań, które wykonują oni w ramach łączącego strony stosunku pracy, by w ten sposób ominąć ograniczenia wynikające z ochronnych przepisów prawa pracy (między innymi w zakresie reglamentacji czasu pracy) oraz uniknąć obciążeń z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne od tychże umów. Nadto chodziło również o ochronę pracowników przed skutkami fluktuacji podmiotowej po stronie zatrudniających w trakcie procesu świadczenia pracy, polegającej na przekazywaniu pracowników przez macierzystego pracodawcę innym podmiotom ,którzy zatrudniają tychże pracowników w ramach umów cywilnoprawnych w ogóle nieobjętych obowiązkiem ubezpieczeń społecznych (umowa o dzieło) lub zwolnionych z tego obowiązku. Sąd Okręgowy podkreślił, że zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem art. 8 ust. 2 lit. a ustawy systemowej nie dotyczy sytuacji, gdy pracownik zawiera ze swoim pracodawcą (lub podmiotem trzecim) umowę cywilną na dodatkową pracę na jego rzecz, czyli obok lub ponad dotychczasowe pracownicze zatrudnienie, a zakres czynności wynikających z umowy cywilnoprawnej jest różny od tych wskazanych w umowie o pracę. Przechodząc od rozważań natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy Sąd ten stwierdził, że zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż zainteresowane świadczące prace pielęgniarskie związane ze świadczeniami z zakresu ginekologii i położnictwa na rzecz (...) . w istocie świadczyły pracę na rzecz zatrudniającego ich w ramach stosunku pracy pracodawcy Centrum Medyczne (...) spółki z o. o. w B. . Wskazał, że (...) . w okresach objętych zaskarżonymi decyzjami zajmował się wyłącznie świadczeniami w zakresie ginekologii i położnictwa, których nie świadczy Centrum Medyczne (...) . Umowa o współpracy pomiędzy (...) , a Centrum Medyczne (...) sp. z o. o. wynikało wyłącznie z faktu, że Centrum nie świadczyło usług ginekologicznych i położniczych. Charakter pracy zainteresowanych w spółce (...) był odmienny od obowiązków wykonywanych w Centrum Medycznym (...) . Różna była podległość służbowa. Pacjentki, na rzecz których N. wykonywał usługi medyczne, nie były pacjentkami Centrum Medycznego (...) . Dokumentacja była prowadzona przez lekarzy N. ; prezes CM J. G. z uwagi na tajemnicę lekarską nie miał do niej dostępu. Na zabiegi ginekologiczne wykonywane w pomieszczeniach centrum były kierowane pacjentki z rożnych poradni prowadzonych przez (...) . Reasumując Sąd I instancji przyjął, że zainteresowane w ramach łączącego je stosunku pracy nie mogły wykonywać czynności objętych umowami zlecenia z tej przyczyny, iż rodzaj tych czynności związanych z ginekologią i położnictwem wykraczał poza zakres działalności pracodawcy. W ocenie tego Sądu brak podstaw do przyjęcia, że zawarcie umów o współpracy między (...) , a centrum Medyczne (...) oraz zawarcie umów zlecenia z zainteresowanymi miało służyć obejściu przepisów prawa pracy w zakresie czasu pracy i o wynagrodzeniu za pracę wykonywaną w godzinach nadliczbowych. Zdaniem Sądu Okręgowego nie można też twierdzić, aby faktycznym beneficjentem pracy zainteresowanych był ich pracodawca, albowiem faktyczny zysk z czynności wykonywanych przez zainteresowane w ramach umowy zlecenia uzyskiwał zleceniodawca (...) . Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. , Sąd ten orzekł jak w sentencji wyroku. Apelację od powyższego wyroku wywiódł Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając mu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, polegający na przyjęciu, że przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe nie wykazało, iż zasady wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 02 września 2009 r. w sprawie II UZP 6/09 mogą mieć zastosowanie do stanu faktycznego wynikającego z dokonanych ustaleń w niniejszej sprawie, konsekwencją czego jest naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2 lit. a, art.18 ust. 1 lit. a, art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.) w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. z 1998 r. Nr 161, poz. 1106 ze zm.), 2) naruszenie art. 233 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu apelacji organ rentowy dokonał streszczenia postępowań: administracyjnego i sądowego-pierwszoinstancyjnego w niniejszej sprawie oraz zakwestionował przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że w ramach realizacji umów cywilnoprawnych zawartych z (...) sp. z o. o. w B. zainteresowane: D. S. , M. K.

(1), A. B. , A. P. i M. K.

(2)nie wykonywały pracy na rzecz Centrum Medycznego (...) sp. z o. o. w B. , z którą pozostawały w stosunku pracy. W konkluzji apelacji organ ten wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie jego uchylenie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja zasługuje na uwzględnienie w sposób skutkujący zmianą zaskarżonego wyroku i oddaleniem odwołań. Z treści apelacji tej wynika, że skarżący podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną ocenę przeprowadzonych w niniejszej sprawie dowodów, a w konsekwencji dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych ze zgromadzonym w tej sprawie materiałem dowodowym, w istocie zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2 lit. a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 121, nazywanej dalej ustawą systemową) poprzez jego niezastosowanie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga bowiem, że zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. i dokonania ustaleń faktycznych sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym odnosi się do sfery oceny dowodów i ustalania stanu faktycznego, zaś kwestia oceny, czy zachodzą ustawowe przesłanki z art. 8 ust. 2 lit. a ustawy systemowej odnosi się do sfery stosowania prawa, a zatem subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę danej normy prawnej. Sąd II instancji zauważa, że użyty w art. 8 ust. 2 lit. a ustawy systemowej zwrot "działać na rzecz" opisuje sytuację faktyczną, w której należy zastosować konstrukcję uznania za pracownika. Jest nią istnienie trójkąta umów, tj. umowy o pracę, umowy zlecenia między pracownikiem, a osobą trzecią i umowy o podwykonawstwo między pracodawcą i zleceniodawcą. Pracodawca w wyniku umowy o podwykonawstwo przejmuje w ostatecznym rachunku rezultat pracy wykonanej na rzecz zleceniodawcy, przy czym następuje to w wyniku zawarcia umowy zlecenia/świadczenia usług z osobą trzecią oraz zawartej umowy cywilnoprawnej między pracodawcą i zleceniodawcą. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że zainteresowane na podstawie umów cywilnoprawnych w okresach objętych zaskarżonymi decyzjami wykonywały prace pielęgniarskie w zakresie ginekologii na rzecz zainteresowanej (...) sp. z o. o. w B. , którą łączyła z ich pracodawcą, tj. C.M. (...) sp. z o. o. w B. umowa z dnia 01 stycznia 2009 r. na wykonanie świadczeń lekarskich z zakresu ginekologii i położnictwa. Dzięki tej umowie odwołująca realizowała zabiegi ginekologiczne zakontraktowane z Narodowym Funduszem Zdrowia. W oparciu o powyższy stan faktyczny zasadne jest przyjęcie, że w niniejszej sprawie istnieje wskazany wyżej trójkąt umów, tj. umowa o pracę, umowa zlecenia (umowa o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu) między pracownikiem, a osobą trzecią oraz umowa o podwykonawstwo między pracodawcą i zleceniodawcą. Nie budzi również wątpliwości, że to pracodawca zainteresowanych tj. C.M. (...) sp. z o. o. w B. w wyniku wskazanej umowy z dnia 01 stycznia 2009 roku przejmował w ostatecznym rachunku rezultat wykonywanej przez nie w ramach umów cywilnoprawnych pracy. Niezasadnie zatem Sąd Okręgowy przyjął, że zainteresowane w ramach zawartych z (...) sp. z o. o. w B. umów „zlecenia” nie wykonywały „pracy na rzecz pracodawcy” w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a ustawy systemowej. Wbrew stanowisku tego Sądu zachodzą ustawowe przesłanki z art. 8 ust. 2 lit. a ustawy systemowej do potraktowania zainteresowanych w okresach objętych zaskarżonymi decyzjami jak pracowników C.M. (...) sp. z o. o. w B. z tytułu wykonywania w tych okresach pracy na rzecz pracodawcy w ramach umów „zlecenia” zawartych przez nie z (...) sp. z o. o. w B. . Podstawowym skutkiem uznania zainteresowanych za pracowników w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a ustawy systemowej jest objęcie ich w spornych okresach obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi: emerytalnym, rentowymi, chorobowym i wypadkowym tak, jak pracowników (art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy systemowej), a w konsekwencji ubezpieczeniem zdrowotnym ( art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., nazywanej dalej ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej). Pracodawca tych zainteresowanych jest płatnikiem składek na pracownicze ubezpieczenia społeczne z tytułu wykonywania przez nie na jego rzecz pracy w ramach umów cywilnoprawnych zawartych z (...) sp. z o. o. w B. (por. uchwała S.N. z dnia 02 września 2009 r., II UZP 6/09, LEX nr 514221). Do postępowania odrębnego z zakresu ubezpieczeń społecznych, w zakresie postępowania dowodowego, ma zastosowanie - bez żadnych ograniczeń - reguła wynikająca z art. 232 k.p.c. , obowiązuje więc zasada kontradyktoryjności i dowodzenia swoich twierdzeń przez stronę. W przedmiotowej sprawie to na C.M. (...) sp. z o. o. w B. spoczywał obowiązek wykazania, że organ rentowy nieprawidłowo ustalił wysokość podstawy wymiaru składek zainteresowanych w okresach objętych zaskarżonymi decyzjami, ponieważ to skarżąca z powyższego faktu wywodzi skutek prawny w postaci nieprawidłowego ustalenia kwot podstaw wymiaru składek w odniesieniu do tych zainteresowanych. Zdaniem Sądu II instancji odwołująca w oparciu o przeprowadzone w niniejszej sprawie dowody nie podważyła ustalonej przez organ rentowy w postępowaniu administracyjnym wysokości podstawy wymiaru składek na pracownicze ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne zainteresowanych w okresach objętych zaskarżonymi decyzjami. Organ rentowy bowiem prawidłowo, stosownie do art. 18 ust. 1 lit. a i art. 20 ust. 1 ustawy systemowej, w podstawie wymiaru składek na pracownicze ubezpieczenia społeczne tych zainteresowanych: emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe uwzględnił przychody osiągnięte przez nie z tytułu wykonywania zawartych z (...) sp. z o. o. w B. umów „zlecenia”. Prawidłowo również, w myśl art. 81 ust. 1 i 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, organ rentowy za podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne zainteresowanych przyjął tą podstawę wymiaru składek na ich ubezpieczenia emerytalne i rentowe, pomniejszoną o kwoty składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek. Wobec powyższego, uznając apelację organu rentowego za zasadną, na mocy art. 386 § 1 k.p.c. , Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku. SSA Grażyna Horbulewicz SSA Michał Bober (spr.) SSO del. Renata Żywicka