Sad powszechny, IX Ka 498/16

Sygn. akt IX Ka 498/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie IX Wydział Karny - Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Dagmara Pusz- Florkiewicz Sędziowie: SO Grzegorz Fidrysiak SO Piotr Kluz (spr) Protokolant: st. sekretarz sądowy Iwona Dzięcioł przy udziale Prokuratora Bogumiły Fudalewicz - Fusiek po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 r. sprawy M. F. syna A. i K. , urodz. (...) w N. oskarżonego o czyny z art. 288 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy –Żoliborza w Warszawie z dnia 29 stycznia 2016 r., sygnatura akt IIIK 557/15 orzeka

1. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. U. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych, powiększoną o stawkę podatku Vat, tytułem opłaty za obronę z urzędu oskarżonego w instancji odwoławczej;
3. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa. Sygnatura akt IX Ka 498/16 UZASADNIENIE M. F. został oskarżony o to, że: I. w dniu 20 stycznia 2014 roku w D. przy ul. (...) w wyniku uderzenia drewnianym przedmiotem dokonał uszkodzenia przedniej szyby pojazdu marki V. (...) o nr rej. (...) powodując wartość strat 580 złotych na szkodę L. C. , tj. o czyn z art. 288 §1 kk II. w dniu 20 stycznia 2014 roku w D. przy ul. (...) poprzez uderzanie rękoma po twarzy i głowie dokonał uszkodzenia ciała powodując urazy twarzy w postaci stłuczenia powiek i okolicy oka oraz powierzchownych urazów powłok głowy L. C. , tj. o czyn z art. 157 §2 kk Sąd Rejonowy dla Warszawy-Żoliborza w Warszawie w III Wydziale Karnym wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016r., sygnatura akt III K 557/15, orzekł: I. ustalając, iż czyn zarzucany oskarżonemu M. F. w punkcie 1 polegał na tym, że w dniu 20 stycznia 2014 roku w D. przy ul. (...) w wyniku uderzenia drewnianym przedmiotem oskarżony dokonał umyślnie uszkodzenia przedniej szyby pojazdu marki V. (...) o nr rej. (...) powodując wartość strat 450 złotych na szkodę L. C. , przyjął, iż czyn ten stanowi wykroczenie z art. 124 §1 kw w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z dnia 25 października 2013r.) i na podstawie art. 5 §1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 §1 kw umorzył postępowanie w zakresie tego czynu co do oskarżonego M. F. ; II. uznał oskarżonego M. F. za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie 2 czynu stanowiącego występek z art. 157 §2 kk i za to na podstawie art. 157 §2 kk skazał go i wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym; III. na podstawie art. 63 §1 kk na poczet orzeczonej w punkcie II kary ograniczenia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach od 20.01.2014r. do 22.01.2014r., przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równy dwóm dniom kary ograniczenia wolności i uznał karę ograniczenia wolności za wykonaną w wymiarze 6 dni; IV. na podstawie art. 230 §2 kpk zwrócił oskarżonemu dowody rzeczowe szczegółowo opisane w Wykazie dowodów rzeczowych Nr (...) pod poz. 1-4 i zarejestrowane pod numerami (...) (...) V. na podstawie art. 618 §1 pkt 11 kpk zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. U. kwotę 420 zł podwyższoną o stawkę 23% podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu; VI. na podstawie art. 624 §1 kpk zwolnił w całości oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych, w tym opłaty, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa. Od powyższego orzeczenia apelację wywiodła obrońca oskarżonego, która na podstawie art. 444 i 425 §1, 2, 3 kpk powyższy wyrok zaskarżyła w części dotyczącej pkt II sentencji wyroku, w oparciu o treść art. 427 §2 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 438 pkt 4 kpk orzeczenie kary rażąco niewspółmiernej do stopnia szkodliwości społecznej czynu, która nie jest znaczna, z uwagi na fakt, że czyn jest ścigany w postępowaniu prywatnoskargowym, a obrażenia doznane przez pokrzywdzonego były niewielkie, oskarżony chciał przeprosić pokrzywdzonego tuż po nawiązaniu się kłótni, zaś popełnienia czynu było w przeważającej mierze konsekwencją uzasadnionego silnego wzburzenia oskarżonego powodowanego problemami rodzinnymi oskarżonego. Podnosząc powyższy zarzut, na podstawie art. 427 §1 kpk i 437 §1 i 2 kpk obrońca wniosła o: i. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie w stosunku do skazanego wyroku w dolnych granicach ustawowego zagrożenia; ii. zasądzenie na rzecz obrońcy adw. A. U. kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata i jednocześnie oświadczyła, że ww. koszty nie zostały pokryte w całości ani w części. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Na wstępie rozważań podnieść należy, że dokonane przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, są wynikiem ich wszechstronnej oraz wnikliwej analizy; stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności, które zostały wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uwzględnione w pisemnych motywach wyroku. Skarżący nie neguje dokonanej w sposób prawidłowy przez Sąd Rejonowy oceny dowodów ani nie kwestionuje ustaleń faktycznych. Odnosząc się do podniesionego zarzutu niewspółmierności kary pozbawienia wolności należy podnieść, że według dominującego w orzecznictwie i doktrynie poglądu „rażąca niewspółmierność kary”, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 kpk , oznacza sytuację, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną a karą, która byłaby prawidłowa w świetle dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w dyspozycji art. 53 kk . Za czyn przypisany oskarżonemu w wyroku Sąd Rejonowy wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, a więc mieszczącą się w ustawowych granicach zagrożenia z art. 157 §2 kk , który przewiduje karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat
4. Już sam wybór kary nie izolacyjnej przemawia za stanowiskiem, że nie jest ona rażąco niewspółmierna. Z pewnością o jej niewspółmiernej surowości nie może świadczyć to, iż jej długość zbliża się do maksymalnego okresu wskazanego w art. 34 §1 kk w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2015r., przy czym – co pomija obrońca – obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne (będący jedyną realną dolegliwością dla oskarżonego), został orzeczony w minimalnym wymiarze tj. 20 godzin w stosunku miesięcznym. Nadto wymierzając kwestionowaną przez skarżącego karę, sąd pierwszej instancji uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru, czyli wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego nie zostały przekroczone. Sąd Rejonowy określając wobec oskarżonego wymiar kary ograniczenia wolności, w sposób wolny od błędów ocenił wszystkie okoliczności wskazane w art. 53 §1 i 2 kk (także motywację oskarżonego i wysokość spowodowanej szkody), a stanowisko w tym przedmiocie należycie uzasadnił (k. 376). W rezultacie Sąd Okręgowy akceptuje orzeczony przez Sąd Rejonowy wymiar kary ograniczenia wolności i nie znajduje podstaw do jej złagodzenia. Odnosząc się szczegółowo do argumentacji zawartej w uzasadnieniu apelacji, w pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, iż Sąd Rejonowy nie ustalił, aby po „kłótni” (która polegała na trzymaniu głowy pokrzywdzonego i kilkukrotnym go uderzeniu), M. F. chciał przeprosić kierowcę taksówki – okoliczność ta wynikała jedynie z wyjaśnień oskarżonego. Przy czym jak wynika z ustaleń poczynionych przez sąd orzekający, pokrzywdzony nie tyle nie chciał podejść do oskarżonego (jak to przedstawiał on w swoich wyjaśnieniach), lecz w tym czasie dzwonił na policję, co spowodowało jeszcze większą agresję u napastnika. Nieprzekonujące jest także twierdzenie obrońcy, że w momencie czynu oskarżony był pod wpływem ogromnych emocji. Jakkolwiek sam przebieg rozmowy z członkiem rodziny był burzliwy, to M. F. zaczął się agresywnie zachowywać wobec taksówkarza dopiero po powrocie do D. , kiedy kierowca zażądał dopłaty do kursu. Niewątpliwie L. C. nie miał nic wspólnego z relacjami rodzinnymi oskarżonego, zaś przebieg zdarzenia nie pozostawia żadnych wątpliwości co do przyczyny napaści oskarżonego, stąd bezpodstawnie obrońca próbuje tłumaczyć jego zachowanie problemami osobistymi. Co też istotne, nawet z wersji forsowanej przez oskarżonego nie wynika, ażeby w chwili czynu zrozumiał, że źle się zachowuje i chciał za to przeprosić, skoro po prostu miał on się przestraszyć wezwania policji. Argument, iż czyn z art. 157 §2 kk ścigany jest z oskarżenia prywatnoskargowego nie przesądza jeszcze tego, że zawsze będzie on charakteryzował się nie znacznym stopniem szkodliwości społecznej, przy czym prokurator zarzucony oskarżonemu czyn postanowił objąć ściganiem z urzędu z uwagi na uzasadniony interes społeczny. Tak więc słusznie podkreślił Sąd Rejonowy, że działanie oskarżonego było zuchwałe i nacechowane znacznym stopniem nieakceptowalnej agresji (popełnione pod wpływem alkoholu). Samo spowodowanie naruszenia czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas nieprzekraczający siedmiu dni, przesądzający o kwalifikacji z art. 157 §2 kk , nie może żadną miarą być uznane za okoliczność łagodzącą, gdyż pokrzywdzony w wyniku zachowania M. F. posiadał liczne siniaki na twarzy, krwiak pourazowy zlokalizowany tuż pod powieką dolną lewą, które spowodowały jego niezdolność do pracy na okres aż 5 dni. Reasumując powyższe stwierdzić trzeba, że orzeczona kara nie jest rażąco surowa, a wręcz może być uznana za łagodną w świetle poczynionych ustaleń faktycznych i brak jest jakichkolwiek podstaw do jej dalszego złagodzenia. Na podstawie art. 618 §1 pkt 11 kpk zasądzono wynagrodzenie na rzecz obrońcy oskarżonego z urzędu, określając jego wysokość zgodnie z §17 ust. 2 pkt 4, §4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015r., poz. 1801). W oparciu o treść art. 624 §1 kpk oskarżony został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze – w tym zakresie sąd odwoławczy kierował się tożsamymi przesłankami co sąd pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.