Sad powszechny, IX W 574/16

(1). Stał on w pozycji równoległej do osi jezdni, przodem w kierunku (...) . W samochodzie nie było kierowcy ani pasażerów. K. R.

(2)zaparkował pojazd około godziny 7.20-7.30 , po czym udał się na (...) po paczki. Obwiniona skręcając w prawo podczas wyjazdu z posesji uderzyła tylną częścią prawego boku swojego samochodu w narożnik lewy tylny zaparkowanego samochodu C. (...) . Manewr wykonywany przez obwinioną obserwowany był przez kierowcę V. (...) - K. G.

(1), który stał w tym czasie na ul (...) przed wyjazdem z posesji (...) zamierzając wjechać na teren należący do zakładu (...) (...) . A. B. odjechała z miejsca zdarzenia nie zatrzymując pojazdu. Po wyjściu z (...) K. R.

(1)zauważył uszkodzenie pojazdu. Od K. G.

(1)uzyskał informacje , iż sprawcą była kobieta poruszająca się samochodem V. mieszkająca w pobliżu. Zdarzenie zostało zgłoszone na Policję. Na miejsce przybył patrol (...) K. O. w składzie (...) . R. B. oraz (...) . R. W. . Funkcjonariusze policji dokonali oględzin pojazdu m-ki C. o nr rej. (...) . W samochodzie tym stwierdzili: wyrwany z zamocowania zderzak tylny, rozbitą obudowę lampy tylnej lewej, zarysowane tylne drzwi pod lampą tylną lewą. Oględziny pojazdu m-ki V. (...) o nr rej. (...) zostały dokonane po około dwóch tygodniach od zdarzenia tj. 3.12.2015 roku. Patrol w osobach (...) A. S. , (...) . M. B. oraz (...) . D. O. z polecenia operatora dyżurnego K. w O. udał się na parking (...) przy ul. (...) . W pojeździe m-ki V. (...) ujawnili uszkodzenia błotnika tylnego prawego. Był on wgnieciony na wysokości 63 cm i szerokości 4 cm oddalony od listwy ozdobnej drzwi prawych tylnych na 13 cm, wyciągnięte wgniecenie na wysokości 44-55 cm i szerokości 63 cm, 10 cm od prawego końca drzwi prawych tylnych. Ulica (...) w rejonie zdarzenia tj. wyjazdu z posesji nr (...) jest ulicą jednojezdniową, dwukierunkowa, po jednym pasie ruchu dla każdego kierunku. Warunki drogowe w dniu zdarzenia były dobre, widoczność dobra, światło dzienne, zachmurzenie, nawierzchnia asfaltowa sucha, odcinek prosty, teren zabudowany, prędkość administracyjnie dozwolona to 50 km/h. (dowody: wyjaśnienia obwinionego k. 41 – 41v, zeznania świadka K. G.

(1)k. 41v-42, 17, zeznania świadka R. B. k. 42, zeznania świadka R. W. k. 42, zeznania świadka K. R.

(1)k. 42 – 42v, notatka urzędowa k. 2, protokół oględzin pojazdu m-ki C. (...) k. 3, szkic miejsca kolizji k. 4, notatka urzędowa k. 11, protokół oględzin pojazdu m-ki V. (...) k. 12, wydruk z (...) k. 21, płyta Cd ze zdjęciami k. 22, notatka informacyjna o zdarzeniu drogowym k. 23, notatka informacyjna k. 24, k. 25, k, 27, szkic kolizji k. 40, opinia biegłego k. 46 – 59, notatki informacyjne k. 63, 65). Obwiniona A. B. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu . Wyjaśniła , że wyjeżdżała wraz z dzieckiem z posesji nr (...) na ul. (...) , lecz miało to miejsce około godziny 7.00. Zawsze wyjeżdża o tej porze. Jechała zawieźć dziecko do przedszkola, Zaprzeczyła, by uszkodziła pojazd pokrzywdzonego. Oświadczyła, iż nie wie skąd pochodzi wgniecenie w jej pojeździe na tylnych prawych drzwiach . Wskazywała, że lewy błotnik z przodu jej pojazdu był uszkodzony rok wcześniej w wyniku kolizji z autobusem. Wyjaśniła, iż jej samochód jest ciemnozielony, lecz błotnik lewy jest innego koloru-jest siwy –jasno szary. Samochodu (...) nie widziała, ale wie, że zawsze parkuje w tym miejscu i blokuje wyjazd. Potwierdziła, iż po wyjeździe z posesji skręciła w prawo w kierunku (...) . W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionej zasługują na wiarę jedynie w części dotyczącej kierunku jej poruszania się po wyjeździe z posesji. W tym zakresie znajdują one potwierdzenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Sąd nie dał natomiast wiary wyjaśnieniom obwinionej w pozostałej części uznając, iż zmierzają one do uniknięcia przez nią odpowiedzialności za zarzucane jej wykroczenie, są sprzeczne z zeznaniami świadków, w szczególności K. G.

(1)oraz opinią biegłego. A. B. stwierdziła, że uszkodzenia jej pojazdu są wynikiem kolizji z autobusem sprzed roku. Tymczasem ubezpieczyciel (...) wskazany przez obwinioną, w piśmie z 14 kwietnia 2016 roku (k.63) podał, że w jego systemie informatycznym nie została odnaleziona żadna szkoda z udziałem jej pojazdu tj. pojazdu V. (...) o nr rej. (...) . K. G.

(1)zeznał, iż obserwował przedmiotowe zdarzenie z niewielkiej odległości. Stał na ul (...) przed wjazdem na posesję (...) czekając na możliwość wjazdu . Widział samochód marki V. ciemnego koloru z charakterystycznym siwym lewym błotnikiem wyjeżdżający z tej posesji i skręcający w prawo w kierunku (...) . Kierowała nim kobieta. Według oceny świadka kierująca V. „zrobiła za mały łuk” wjeżdżając na ul (...) i zahaczyła o samochód (...) , od którego odpadł tylny zderzak. Zeznał, iż uderzenie było silne, słyszał je wyraźnie. Miało to miejsce około godziny 7.30. Następnie kierująca V. cofnęła i odjechała nie zatrzymując pojazdu. Samochód ten widuje często przy ul (...) , jest on charakterystyczny z uwagi na błotnik innego koloru. Z relacji świadka wynika, iż uderzenie musiało być silne i odczuwalne . Sąd dał wiarę zeznaniom w/w świadka jako logicznym, rzeczowym, bezstronnym. Obserwował on bezpośrednio przedmiotowe zajście i miał możliwość oceny manewrów podejmowanych przez obwinioną i przyczyn zderzenia . Jego relację cechuje bezstronność i obiektywna ocena. Nie jest on zainteresowany rozstrzygnięciem w sprawie, nie jest związany z uczestnikami postępowania. Z relacją K. G.

(1)koresponduje opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego oraz ujawnione uszkodzenia w pojazdach. Podobnie, jako wiarygodne, logiczne i spójne, Sąd ocenił zeznania pozostałych świadków. K. R.

(1), użytkownik pojazdu m-ki C. (...) , zeznał, iż zaparkował pojazd C. (...) na chodniku ulicy (...) przodem w kierunku (...) za wjazdem na posesję nr (...) około godziny 7.20-7.30 i wszedł do budynku (...) pobrać paczki. Po 10 minutach wrócił do pojazdu i od K. G. dowiedział się, że kobieta kierująca samochodem V. otarła się swoim pojazdem o jego pojazd powodując jego uszkodzenie. Świadek twierdził, iż kojarzy w/w kobietę jako mieszkającą w sąsiedztwie. Funkcjonariusze Policji R. B. oraz R. W. zeznali, iż na miejscu zdarzenia zastali tylko pojazd m-ki C. (...) , wykonali szkic miejsca zdarzenia oraz oględziny pojazdu. W toku postępowania dopuszczony został dowód z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego E. R. . Z opinii wynika, iż bezpośrednią przyczyną kolizji było wykonanie przez obwinioną manewru omijania stojącego samochodu C. (...) bez zachowania szczególnej ostrożności i bezpiecznego odstępu bocznego. Biegły wskazał , iż, że przed zdarzeniem samochód C. (...) stał na chodniku przy krawędzi drogi wyjazdowej z posesji nr (...) , a kierująca samochodem V. (...) wykonując manewr wyjazdu z posesji z zamiarem skrętu w prawo tj. wjazdu na ul. (...) i jazdy w kierunku (...) , poruszała się z ograniczoną prędkością tj. prędkością ok. 20 km/h. Wyjazd samochodu obwinionej m-ki V. (...) z posesji na ul. (...) odbywał się po torze ruchu o znacznej krzywiźnie w prawo. Podczas takiego przemieszczania następowała stopniowa likwidacja bezpiecznej bocznej odległości między pojazdami. Całkowita likwidacja bocznej odległości nastąpiła w chwili gdy tylna część samochodu V. (...) znalazła się na wysokości narożnika tylnego lewego stojącego samochodu C. (...) . Skutkowało to powstaniem bezpośredniego kontaktu błotnika tylnego prawego samochodu V. (...) ze zderzakiem tylnym jego częścią narożną samochodu C. (...) . Ten kontakt doprowadził do zerwania zderzaka C. z zamocowania i powstaniem uszkodzeń o ujawnionym rozmiarze. Biegły wskazał, iż rozmiar i charakter uszkodzeń samochodów został ustalony na podstawie protokołów oględzin (k.3, k.12), notatki urzędowej (k.2) oraz dokumentacji zdjęciowej z płyty CD (k.22). Podkreślił, iż przy ujawnionym rozmiarze uszkodzeń w obu pojazdach kontakt samochodu V. (...) z samochodem C. (...) musiał być odczuwalny przez obwinioną. Ujawnione uszkodzenia w obu pojazdach korespondują ze sobą co do rozmiaru i usytuowania . Z materiału dowodowego wynika również, że w trakcie zdarzenia warunku atmosferyczne były dobre i nie powodowały ograniczeń widoczności i wzajemnego postrzegania przez kierujących pojazdów i przeszkód. Sąd podzielił ustalenia i wnioski wskazane w opinii biegłego . Uznał ją za rzeczową, logiczną i spójną. Biegły odpowiedział na zadane pytania, a swoje stanowisko uzasadnił w przekonywujący sposób. Biegły na podstawie materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy, w tym analizy charakteru, rozmiaru i umiejscowienia uszkodzeń w pojazdach uczestniczących w zdarzeniu oraz miejsca zdarzenia, podał wersję zdarzenia najbardziej prawdopodobną. Wersją tą jest wersja przedstawiona przez naocznego świadka kierującego samochodem V. (...) - K. G.

(1). Wersja ta koresponduje z charakterem i umiejscowieniem uszkodzeń ujawnionych w obu pojazdach. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że obwiniona brała udział w przedmiotowym zdarzeniu poruszając się samochodem marki V. oraz przy zachowaniu należytej ostrożności i bezpiecznego odstępu bocznego była w stanie ominąć stojący i obiektywnie widoczny pojazd m-ki C. bez spowodowania zderzenia. Pojazd obwinionej był charakterystyczny z uwagi na inną barwę lakieru na lewym błotniku. Czas i miejsce zdarzenia , kierunek poruszania się obwinionej, wykonywane przez nią manewry wskazane przez naocznego świadka są co do zasady zbieżne z wyjaśnieniami samej obwinionej. Istniejącą rozbieżność co czasu sprowadza się do 20-30 , nie jest znacząca. Obwiniona wskazała godzinę 7.00 jako czas wyjazdu w posesji wyjaśniając, iż nie mogła wyjeżdżać po 7, gdyż zawsze wjeżdża przed ta godziną. Jednocześnie oświadczyła, iż tylko ona korzysta z opisanego pojazdu marki V. . K. G. jednoznacznie wskazał na kobietę jako na kierującą V. . Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu wina obwinionej nie budzi wątpliwości a polega na tym, że w dniu 16 listopada 2015 r. o godz. 07:40 w O. na ul. (...) kierując samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) nie zachowała bezpiecznego odstępu od omijanego pojazdu marki C. o nr rej. (...) w wyniku czego doprowadziła do zderzenia oraz uszkodzenia pojazdu a następnie oddaliła się z miejsca zdarzenia nie zatrzymując pojazdu. Swoim zachowaniem wyczerpała znamiona wykroczenia z art. 97 kw w zw z art. 23 ust 1 pkt2 oraz 44 ust 1 pkt4 prawa o ruchu drogowym . W podstawie skazania w pkt I wyroku , na skutek omyłki pisarskiej wskazano art. 26 ust 1pkt 2 prawa o ruchu drogowym , nie zaś art. 23 . Omijanie ma miejsce podczas przejeżdżania obok nieporuszającego się uczestnika ruchu , pojazdu lub przeszkody. Omijanie odbywa się względem statycznego punktu odniesienia, którym w przedmiotowej sytuacji był pojazd marki C. . Podczas omijania obwiniona była obowiązana do zachowania bezpiecznego odstępu od omijanego pojazdu- art. 23 ust 1 pkt2 prawa o ruchu drogowym . Bezpieczne wykonanie przedmiotowego manewru zależało od prędkości pojazdu obwinionej, szerokości drogi, warunków atmosferycznych , natężenia ruchu, widoczności, obserwowania sytuacji na drodze przez obwinioną . Obwiniona, przy istniejących warunkach, miała możliwość wykonania manewru w sposób bezkolizyjny. Art 44 ustawy prawa o ruchu drogowym reguluje postępowanie w razie zaistnienia wypadku drogowego, nakładając na osoby uczestniczące w nim określone obowiązki. Kierujący pojazdem uczestniczący w wypadku drogowym, jest obowiązany zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego , na żądanie innej osoby uczestniczącej w wypadku - podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej . Obwiniona bezpośrednio po kolizji oddaliła się z miejsca zdarzenia, nie zatrzymała pojazdu i uniemożliwiła uzyskanie przez pokrzywdzonego danych sprawcy, nr jego polisy , informacji o zakładzie ubezpieczeń. Oddalając się z miejsca zdarzenia obwiniona utrudniła czynności wyjaśniające oraz możliwość uzyskania odszkodowania przez pokrzywdzonego. Z relacji naocznego świadka oraz opinii biegłego wynika jednoznacznie, iż uderzenie w samochód C. musiało być odczuwalne przez kierującą V. (...) . Oddalenie się z miejsca zdarzenia stanowiło zatem działanie celowe . W świetle wskazanych wyżej okoliczności Sąd orzekł wobec obwinionej karę grzywny w wysokości 300 złotych. Orzeczona wobec obwinionej kara, w ocenie Sądu jest współmierna do stopnia zawinienia obwinionej i społecznej szkodliwości zarzucanego jej czynu i nie może być postrzegana jako rażąco surowa. Na podstawie art. 118 § 1 i 3 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciąża obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 zł, opłatą w kwocie 30 zł i wydatkami związanymi z wydaniem opinii przez biegłego.