Sad powszechny, IV W 304/16

Sygn. akt IV W 304/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie w IV Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Iwona Gierula Protokolant: Renata Kocot w obecności oskarżyciela publicznego: nie stawił się, o terminie zawiadomiony prawidłowo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy K. M. córki B. i G. z domu F. , ur. (...) w W. obwinionej o to, że: w dniu 25 listopada 2015r. ok. godz. 18:00-18:30 w W. na drodze publicznej na ul. (...) naruszyła zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 3 P. w ten sposób, że kierując samochodem marki F. o nr rej (...) , nie zachowała szczególnej ostrożności podczas cofania wskutek czego uderzyła w samochód osobowy marki T. o nr rej. (...) , uszkadzając go; tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zmianami) orzeka: I. obwinioną K. M. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawie art. 97 k.w. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zmianami) skazuje ją, a na podstawie art. 97 k.w. wymierza jej karę grzywny w wysokości 100 (sto) złotych; II. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. zwalnia obwinioną od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty. Sygn. akt IV W 304/16 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 25 listopada 2015 r. M. J. około godz. 18:00 poruszała się samochodem marki T. (...) o nr rej. (...) . Jadąc od ulicy (...) wjechała w ul. (...) w W. , a następnie zaparkowała samochód po lewej stronie ulicy na znajdującym się przy posesji parkingu na wysokości nr 1 ul. (...) . Około godz. 18.00 – 18.30 K. M. , wyjeżdżając samochodem marki F. o nr rej. (...) z miejsca parkingowego znajdującego się przy bloku mieszkalnym na ul. (...) w W. , nie zachowując szczególnej ostrożności, uderzyła w samochód marki T. (...) o nr rej. (...) , uszkadzając w nim tylny zderzak z prawej strony. Pomimo zwrócenia uwagi K. M. przez przypadkowego przechodnia, że uderzyła w zaparkowany pojazd, obwiniona odjechała z miejsca zdarzenia. Przechodzień pozostawił za szybą pojazdu marki T. (...) o nr rej. (...) kartkę zawierającą numer rejestracyjny pojazdu kierowanego przez obwinioną i wskazał, że uderzyła ona w „prawy tył” pojazdu kierowanego przez pokrzywdzoną. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie : częściowo wyjaśnień obwinionej (k. 18, 54-55), zeznań M. J. (k. 2, 6, 55-56), protokołu oględzin (k. 9), wydruku z bazy (...) (k. 20-21), informacji z (...) (k. 41), kartki (k. 7). W trakcie postępowania wyjaśniającego obwiniona K. M. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że w dniu 25 listopada 2015 r. około godz. 18.00-18.30 przy ul. (...) w W. kierowała samochodem marki F. o nr rej. (...) i wykonywała manewr cofania od strony posesji nr (...) w kierunku ul. (...) . Następnie zahamowała, żeby ruszyć do przodu, wówczas usłyszała uderzenie. Wysiadła z samochodu i podeszła do tyłu sprawdzić, co było przyczyną hałasu. Zauważyła, że przesunęły się opony w bagażniku i uderzyły w pokrywę bagażnika (k. 18) W trakcie rozprawy głównej obwiniona K. M. ponownie nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że nie mogła uderzyć w inny samochód, jej samochód wyposażony jest w czujniki cofania. Zatrzymała się i wyszła, bo usłyszała puknięcie. Wysiadła z samochodu, żeby upewnić się, czy nie doszło do zderzenia i nie ma uszkodzeń. Nie było żadnych uszkodzeń, nie oglądała zderzaka pod reflektorem, bo nawet gdyby uderzyła w samochód pokrzywdzonej, nie uderzyłaby w to miejsce. Podszedł przechodzień, który zaczął na nią krzyczeć, wystraszyła się i odjechała. Mężczyzna mówił, żeby zostawiła kartkę za szybą, według obwinionej twierdził, że nie ma widocznych szkód. Obwiniona wyjaśniła, że nie mogła dokonać uszkodzeń na samochodzie M. J. , bowiem ustawienie samochodów było inne (k. 54-55). Sąd zważył, co następuje: Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej w części, w jakiej przyznała, że w dniu 25 listopada 2015 r. na ul. (...) w W. kierowała pojazdem marki F. o nr rej. (...) i wyjeżdżała z miejsca parkingowego przy bloku mieszkalnym, jak również, że wyszła z pojazdu po usłyszeniu dźwięku, który mógł świadczyć o uderzeniu w inny pojazd. Za prawdziwe Sąd uznał również twierdzenie obwinionej, że przechodzień domagał się od niej pozostawienia kartki z danymi, co potwierdza okoliczność pozostawienia kartki przez nieustaloną osobę za wycieraczką pojazdu, którym poruszała się pokrzywdzona. Brak jest podstaw do przyjęcia, że wyjaśnienia w tym zakresie są nieprawdziwe, bowiem odpowiadają zgromadzonemu materiałowi dowodowemu. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionej K. M. co do okoliczności przedmiotowo istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a więc odnośnie jej twierdzenia, że nie uderzyła w samochód marki T. (...) o nr rej. (...) i nie uszkodziła ww. pojazdu. Wyjaśnienia te są nieprzekonujące oraz sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami świadka M. J. oraz protokołem oględzin samochodu marki T. . Ponadto w ocenie Sądu za nielogiczne i niezgodne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego uznać należy twierdzenie obwinionej, że przyczyną hałasu, jaki usłyszała w momencie cofania, było uderzenie opon o klapę bagażnika. Trudno bowiem przyjąć, że wówczas obwiniona wysiadłaby z samochodu i sprawdzała tył samochodu. Jedyną przyczyną, przez którą obwiniona zachowała się w taki sposób, mogło być uderzenie w inny samochód i sprawdzenie przez obwinioną, czy spowodowała swoim zachowaniem uszkodzenia pojazdów. Na okoliczność zaistnienia kolizji wskazuje również zachowanie przypadkowego przechodnia, który zwrócił uwagę obwinionej, że uderzyła w tył samochodu marki T. , na co wskazują również uszkodzenia pojazdu, a następnie zostawił informację o kolizji za wycieraczką samochodu pokrzywdzonej. Jeżeli takie zdarzenie nie miałoby miejsca, z pewnością obca osoba nie wykazałaby zainteresowania zaistniałą sytuacją, nie pozostawiałaby również informacji dla pokrzywdzonej o zdarzeniu, które nie miało miejsca. Za niewiarygodne należy uznać również twierdzenie obwinionej, że przechodzień twierdził, iż uszkodzeń nie ma. Gdyby bowiem tak było, nie domagałby się od obwinionej pozostawienia kartki, jak i sam by tego nie zrobił. Przeciwne twierdzenia obwinionej w wyżej opisanym zakresie nie odpowiadają logice i doświadczeniu życiowemu. Z wszystkich wyżej podanych powodów, wyjaśnienia obwinionej Sąd potraktował jako przyjętą na potrzeby niniejszego postępowania linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności za zarzucane jej wykroczenie. Sąd ocenił jako w pełni wiarygodne zeznania świadka M. J. , albowiem w treści złożonych zeznań świadek w sposób przekonujący przedstawiła okoliczności związane z ujawnieniem wykroczenia drogowego popełnionego przez obwinioną. Świadek potwierdziła, że za wycieraczką samochodu znajdowała się kartka z informacją, że kierująca samochodem o nr rej. (...) uderzyła w należący do niej pojazd. Zeznania świadka były wyważone, nienacechowane emocjonalnie, logiczne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym. Odnośnie pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie zaliczonych w poczet materiału dowodowego na podstawie art. 76 § 1 k.p.w. , Sąd uwzględnił je przy ustalaniu stanu faktycznego, nie znajdując podstaw do zakwestionowania ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał, iż wina obwinionej K. M. odnośnie zarzucanego jej czynu nie budzi żadnych wątpliwości, a polega na tym, iż w dniu 25 listopada 2015 r. ok. godz. 18:00-18:30 w W. na drodze publicznej na ul. (...) naruszyła zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 3 P. w ten sposób, że kierując samochodem marki F. o nr rej (...) , nie zachowała szczególnej ostrożności podczas cofania, wskutek czego uderzyła w samochód osobowy marki T. o nr rej. (...) , uszkadzając go, tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zmianami). Na podstawie art. 97 k.w. odpowiada ten, kto wykracza przeciwko innym przepisom o bezpieczeństwie lub o porządku ruchu na drogach publicznych. Takim przepisem jest między innymi art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. „ Prawo o ruchu drogowym ”, który nakłada na kierującego obowiązek ustąpienia pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachowania szczególnej ostrożności przy cofaniu, a w szczególności sprawdzenia, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia oraz upewnienia się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda. W razie trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby. Przy wymiarze kary jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował niekaralność obwinionej za wykroczenia drogowe (informacja z (...) k. 41), a także stosunkowo nieduże rozmiary szkody wyrządzonej wykroczeniem, nie dopatrując się okoliczności obciążających w realiach przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd wymierzył obwinionej karę 100 złotych grzywny, uznając ją za adekwatną zarówno do stopnia winy, jak również realizującą swoje cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na osobę obwinionej, ponadto za sprawiedliwą w odczuciu społecznym. W ocenie Sądu orzeczona grzywna uwzględnia treść art. 24 § 3 k.w., tj. dochody oraz sytuację majątkową, rodzinną, osobistą obwinionej oraz, co ważne, uświadomi obwinionej wagę i znaczenie naruszonych przez nią przepisów oraz konieczność ich przestrzegania w przyszłości. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do dyspozycji art. 624 § l k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. , uznając, że, wobec nieznacznych dochodów osiąganych przez obwinioną, istnieją okoliczności, które uzasadniają zwolnienie obwinionej od obowiązku ich uiszczenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.