Sygn. akt II C 1637/13 UZASADNIENIE (...) Bank S. A. z siedzibą w W. – reprezentowana przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym (k.67) – pozwem z dnia 27 września 2012 r., złożonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym, uzupełnionym w toku postępowania przed tutejszym Sądem, wniosła o zasądzenie na jej rzecz od A. N. kwoty 21.405 zł 91 gr wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 10.209 zł 15 gr za okres od dnia 27 września 2012 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu (k.1-3, 63, 63v). W uzasadnieniu powództwa strona powodowa podniosła, iż dochodzona pozwem kwota wynika z umowy bankowej – umowy kredytu, zawartej w dniu 29 listopada 2004 r. przez (...) Bank S. A. z pozwanym. Wg twierdzeń powoda, A. N. nie uregulował zobowiązania z tytułu ww. kontraktu w terminie, pomimo pisemnego wezwania do spełnienia tego świadczenia. Do dnia wniesienia pozwu A. N. , zdaniem powódki, nie spłacił należności głównej w kwocie 10.209 zł 15 gr, odsetek naliczonych od dnia 26 września 2012 r. w kwocie 11.189 zł 76 gr oraz kosztów w kwocie 7 zł. Powódka oznajmiła przy tym, iż wierzytelność objęta pozwem została przez nią nabyta w drodze umowy cesji z dnia 13 grudnia 2010 r., zawartej z pierwotnym wierzyciele pozwanego (k.3, 64). W dniu 19 października 2012 r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie, VI Wydziale Cywilnym, wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniający powództwo w całości (k.5). Przedmiotowe orzeczenie straciło moc, wskutek sprzeciwu wniesionego przez pozwanego, w którym zaskarżył on nakaz zapłaty w całości (k.24, 42, 45). A. N. podniósł w treści sprzeciwu zarzut przedawnienia roszczenia. W ocenie pozwanego, trzyletni termin upłynął z dniem 29 listopada 2010 r. (k.24, 25) (...) Bank S. A. z siedzibą w W. , odnosząc się do sprzeciwu od nakazu zapłaty, podtrzymała powództwo w pierwotnym brzmieniu, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Powodowa spółka wyraziła bowiem pogląd, iż doszło do przerwania biegu zasiedzenia (k.100-103). Do dnia zamknięcia rozprawy strony nie zmieniły dotychczas wyrażonych stanowisk (k.128, 139). Sąd ustalił i zważył, co następuje: Stan faktyczny w niniejszej sprawie był w całości poza sporem. W dniu 29 listopada 2004 r. A. N. zawarł z (...) Bank S. A. z siedzibą w K. umowę kredytu konsumpcyjnego o numerze (...) . W ramach tego stosunku zobowiązaniowego, bank udzielił A. N. kredytu w kwocie 10.681 zł 69 gr, zaś kredytobiorca zobowiązał się do spłat kredytu w okresie od dnia 29 listopada 2004 r. do dnia 20 listopada 2009 r. Wobec zaległości w spłacie zadłużenia oraz całkowitego zaprzestania płatności, mimo rygoru postawienia całej należności w stan wymagalności, ww. kontrakt został wypowiedziany. (...) Bank S. A. z siedzibą w K. , wystąpił do Sądu Rejonowego w Legionowie z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu z dnia 3 sierpnia 2006 r., wystawionemu przeciwko A. N. . Wniosek ten został uwzględniony postanowieniem z dnia 13 marca 2007 r., wydanym w sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą I Co 274/
- Następnie, (...) Bank S. A. z siedzibą w W. , będąca sukcesorem prawnym ww. wierzyciela, ponownie wniosła, w dniu 15 marca 2010 r. o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu nr (...) . Sąd, w sprawie I Co 679/10, postanowieniem wydanym w dniu 19 kwietnia 2010 r. również uwzględnił żądanie wierzyciela. (...) Bank S. A. z siedzibą w W. w dniu 22 kwietnia 2009 r. nabyła od (...) Bank S. A. z siedzibą w K. wierzytelność przysługującą jej względem A. N. z tytułu umowy z dnia 29 listopada 2004 r., zaś w dniu 13 grudnia 2010 r. zbyła ją na rzecz (...) Bank S. A. z siedzibą w W. . Na dzień 27 lutego 2012 r. zadłużenie A. N. , wynikające z umowy kredytu konsumenckiego, wyniosło 21.405 zł 91 gr. A. N. , mimo przedsądowych wezwań do zapłaty, do dnia zamknięcia rozprawy nie spłacił tego długu, ani w całości, ani w części ( dowód: k.65 – wyciąg z ksiąg banku, k.69, 70 – kopia wezwania do zapłaty wraz z dowodem nadania i zwrotu awizowanej przesyłki, k.113-116 – kopia umowy kredytu konsumpcyjnego, k.117 – kopia wypowiedzenia umowy, k.118 – kopia wezwania do zapłaty, k.119 – kopia postanowienia w sprawie I Co 274/07, k.120, 120v – kopia bte wraz z klauzulą wykonalności, k.121 – kopia postanowienia w sprawie I Co 679/10, k.122 – kopia wniosku o nadanie klauzuli wykonalności, okoliczności niesporne ). Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o ww. dokumenty lub ich kopie, a także niepodważone twierdzenia stron. Strony postępowania nie sprzeciwiały się tym faktom, toteż Sąd, mając na uwadze wynik rozprawy uznał je za przyznane ( art. 230 k.p.c. ). Jednocześnie należy zauważyć, iż ww. dowody z dokumentów nie były kwestionowane przez strony, co do ich prawdziwości i wiarygodności, a zatem Sąd nie miał podstaw by pominąć je przy dokonywaniu przedmiotowych ustaleń. Powództwo zasługiwało na aprobatę w całości. Dokonując oceny zasadności przedmiotowego roszczenia należało nakreślić reżim prawny regulujący tę materię. Stosownie do unormowania zawartego w art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. Nr 72 z 2002 r. poz. 665 j.t.) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Zgodnie z treścią art. 353 § 1 k.c. zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić, zaś podług art. 494 k.c. strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy; może żądać nie tylko zwrotu tego, co świadczyła, lecz również naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania. Nadto, w myśl art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Mając na uwadze przytoczoną regulację, Sąd winien ustalić w pierwszej kolejności istnienie stosunku zobowiązaniowego i jego charakter, a następnie wystąpienie pomiędzy stronami tego kontraktu ustawowych lub umownych przesłanek, pozwalających jednej ze stron na wypowiedzenie umowy i dochodzenie spełnienia określonego świadczenia, w tym fakt dokonania cesji wierzytelności W toku postępowania bezspornym było, że (...) Bank S. A. z siedzibą w W. jest następcą prawnym podmiotu, którego łączyła z A. N. umowa kredytu konsumenckiego – pozwany nie kwestionował faktu skutecznej cesji wierzytelności przysługującej pierwotnemu wierzycielowi tego kredytobiorcy. Zdaniem powódki, kredytobiorca nie wywiązywał się w terminie ze spłaty zadłużenia, a na pewnym etapie w ogóle przestał uiszczać jakiekolwiek kwoty na rzecz kredytodawcy, czym przyczynił się do wypowiedzenia umowy i postawienia całej niespłaconej kwoty w stan wymagalności. W jej opinii, stanowiło to podstawę do dochodzenia zapłaty kwoty stanowiącej sumę kapitału, odsetek i opłat dodatkowych, znajdujących swe źródło, co do zasady, w treści umowy. Dokonując oceny jedynego zarzutu strony pozwanej – zarzutu przedawnienia – Sąd miał na względzie, iż stosownie do treści art. 117 § 1 k.c. roszczenia majątkowe, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ustawie, ulegają przedawnieniu, zaś podług treści art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej trzy lata. Bieg owego terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne – art. 120 § 1 k.c. Sąd był zdania, iż roszczenie objęte pozwem stało się wymagalne najpóźniej z dniem 3 sierpnia 2006 r., kiedy to pierwotny wierzyciel wystawił bankowy tytuł egzekucyjny. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwolił na przyjęcie wcześniejszej daty. Zatem, kwestią decydującą o skuteczności podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu bądź jej braku jest kwalifikacja charakteru świadczenia. Zdaniem Sądu, roszczenie z tytułu umowy kredytu, udzielanego przez bank, a więc przedsiębiorcę i w związku z prowadzeniem przez tę spółkę działalności gospodarczej, ulega przedawnieniu, jak słusznie zauważył pozwany, z upływem 3 lat. Skoro roszczenie stało się wymagalne z dniem 3 sierpnia 2006 r., to jego przedawnienie, a więc możliwość skutecznego uchylenia się przez dłużnika od jego zaspokojenia ( art. 117 § 2 k.c. ), nastąpiłoby z dniem 3 sierpnia 2009 r. Jednakże, co wynika wprost z dołączonych do akt niniejszej sprawy kopii dokumentów, pierwotny wierzyciel, wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, przerwał bieg tego terminu w rozumieniu art. 123 § 1 pkt 1 k.p.c. Albowiem czynność ta została dokonana przez (...) Bank S. A. z siedzibą w K. najpóźniej w dniu 13 marca 2007 r. (data wydania orzeczenia przez Sąd Rejonowy w Legionowie). Z kolei postępowanie egzekucyjne, prowadzone w oparciu o pozyskany w ten sposób tytuł wykonawczy zostało umorzone w dniu 21 sierpnia 2007 r. Od tego dnia bieg terminu przedawnienia rozpoczął się na nowo, jednak przed jego upływem, kolejny (drugi) wierzyciel A. N. , ponownie przerwał bieg tego terminu, wnosząc o nadanie klauzuli wykonalności bte wnioskiem z dnia 15 marca 2010 r., który został uwzględniony w dniu 19 kwietnia 2010 r. Z kolei powód w niniejszej sprawie skierował do Sądu powództwo w dniu 27 września 2012 r. (k.1). Zważywszy na powyższe, zarzut przedawnienia roszczenia podniesiony przez A. N. należało uznać za chybiony. Mógłby on spotkać się z aprobatą jedynie w sytuacji, gdyby poprzednicy prawni powódki nie przerwali dwukrotnie biegu przedawnienia swymi wnioskami lub gdyby powodowa spółka wniosła pozew o zapłatę po dniu 19 kwietnia 2013 r. Rozstrzygając w przedmiocie odsetek Sąd miał na uwadze, iż stosownie do treści art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Nadto, jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy ( § 2 ). Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie) ( § 2 1 ), zaś jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie ( § 2 2 ). Sąd uznał, iż żądanie zasądzenia odsetek od dnia 27 września 2012 r., tj. od dnia wniesienia pozwu, było w pełni zasadne – oczywistym było bowiem, iż najpóźniej w tym dniu A. N. opóźniał się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego w kwocie 10.209 zł 15 gr na rzecz strony powodowej (niesporne). Co istotne, pozwany nie kwestionował wysokości kwoty objętej pozwem, również co do odsetek. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że rozróżnienie w zakresie zasądzonych odsetek wynika ze zmiany treści art. 481 k.c. z dniem 1 stycznia 2016 r. Dlatego też, Sąd na podstawie art. 353 § 1 k.c. oraz art. 494 k.c. w zw. z art. 481 k.c. zasądził od A. N. na rzecz (...) Banku Spółki Akcyjnej w W. kwotę 21.405 zł 91 gr wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 10.209 zł 15 gr od dnia 27 września 2012 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. (pkt I). Odnosząc się do wniosku powódki o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, Sąd zważył, iż stosownie do regulacji art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), natomiast podług treści art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Tym samym, skoro pozwany przegrał spór w rozumieniu art. 98 k.p.c. , spoczywa na nim obowiązek zwrócenia poniesionych kosztów procesu stronie wygrywającej spór – powódce. Sąd, orzekając o zwrocie kosztów, miał na względzie, iż strona powodowa poniosła koszty w postaci opłaty sądowej od pozwu w kwocie 30 zł (zgodnie z wnioskiem w tym przedmiocie k. 63v.), opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 2.400 zł. Dlatego też, Sąd na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) zasądził od A. N. na rzecz (...) Banku Spółki Akcyjnej w W. kwotę 2.447 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt II). Odnosząc się do orzeczenia w zakresie obowiązku pokrycia nieuiszczonych kosztów postępowania Sąd, w oparciu o art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167 z 2005 r. poz. 1398 ze zm.) w zw. z art. 19 ust. 2 pkt 2 u.k.s.c. w zw. z art. 13 ust. 1 u.k.s.c. nakazał pobrać od A. N. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w W. kwotę 802 zł 30 gr tytułem nieuiszczonej opłaty od pozwu, której powód nie miał obowiązku uiścić (pkt III). Wobec powyższego, Sąd orzekł, jak w sentencji. ZARZĄDZENIE
- Odnotować zwrot uzasadnienia.
- Doręczyć odpis wyroku wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi strony powodowej. SSR Bartosz Grajek