Sad powszechny, III Cz 169/16

Sygn. akt III Cz 169/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Leszek Dąbek (spr.) Sędziowie: SO Barbara Braziewicz SR del. Joanna Łukasińska - Kanty po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa H. Ż. przeciwko E. W. o ochronę naruszonego posiadania na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt I C 530/15 postanawia: oddalić zażalenie. SSR del. Joanna Łukasińska - Kanty SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz Sygn. akt III Cz 169/16 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Żorach w postanowieniu z dnia 11 09 2015r. zabezpieczył powództwo H. Ż. przeciwko E. W. o ochronę naruszonego posiadania przez nakazanie pozwanemu zaniechania naruszeń posiadania powódki na czas trwania postępowania, w szczególności zakazanie prowadzenie jakichkolwiek prac, w tym prac budowlanych i niwelacyjnych wykonywanych ciężkim sprzętem, w stosunku do części nieruchomości położonej w Ż. przy ul. (...) (...) , oznaczonej jako działka nr (...) , dla której Sąd Rejonowy w Żorach Wydział V Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...) , oznaczonej na stanowiącym załącznik do niniejszego postanowienia wyrysie z mapy zasadniczej pod nr 1, tj. klina znajdującego się pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr (...) , przylegającego swoją krótszą granicą do ul. (...) w Ż. , którego powierzchnia wynosi 0,00095 ha. W uzasadnieniu orzeczenia uznał, że wobec uprawdopodobnienia roszczenia wniosek powódki zasługiwał na uwzględnienie, a przyjęty sposób zabezpieczenia zapewni powódce należytą ochronę prawną, zaś pozwanego nie obciąży ponad miarę. Orzeczenie zaskarżył pozwany E. W. , który wnosił o jego zmianę poprzez oddalenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia. Podnosiłm że pisemnie zwracał się do powódki o potwierdzenie swoich praw zarówno do ogrodzenia jaki porzuconych rzeczy. Powódka nie wskazała, że którekolwiek z tych elementów są jej własnością. Ponadto powódka od dłuższego czasu nie użytkuje już działki, na co wskazywał także porzucony na niej gruz oraz stare deski, prawdopodobnie pochodzące z remontu jej domu. W miejscowym planie zagospodarowania przedmiotowa działka stanowi drogę publiczną, jest też jedyną drogą do budynku (...) przy ul. (...) . Na terenie działki obecnie nie są prowadzone żadne prace, więc zabezpieczenie jest zbędne. W odpowiedzi na zażalenie powódka H. Ż. wnosiła o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podnosiła m.in., iż pozwany co prawda jest właścicielem tej działki jednak nie był w jej posiadaniu. Zaprzeczyła jakoby dojazd przez działkę był jedynym dojazdem do domu pozwanego. Powódka wraz z mężem traktowali działkę jako własny ogródek, a także składowali tam własne sprzęty. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Stosownie do regulacji art. 730 1 § 1 k.p.c. w związku z art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c. udzielenie zabezpieczenia jest uzależnione od uprawdopodobnienia dochodzonego roszczenia oraz posiadania interesu prawnego w udzieleniu żądanego zabezpieczenia. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna tego zagadnienia jest prawidłowa i Sąd odwoławczy ją w całości podziela. W szczególności z twierdzeń pozwu oraz z załączonych do niego dokumentów wynika, że dochodzone przez powódkę roszczenie zostało uprawdopodobnione w rozumieniu wskazanej regulacji prawnej. Sporna nieruchomość była bowiem zagospodarowana i użytkowana przez powódkę Powódka z działki korzystała i przechowywała na niej swoje rzeczy, co potwierdza także skarżący, negując jedynie wskazany przez powódkę sposób użytkowania działki. Pozwany dokonał zniszczenia i rozebrania płotu rozgraniczającego, czym niewątpliwie dopuścił się naruszenia jej posiadania. Dlatego Sąd Rejonowy trafnie ocenił, że w materiale sprawy zrealizowały się wskazane na wstępie przesłanki udzielenia powódce żądanego zabezpieczenia. Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym postanowieniu i zażalenie jest bezzasadne. Resumując zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i dlatego zażalenie jako bezzasadne oddalono na mocy regulacji art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. SSR del. Joanna Łukasińska – Kanty SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz