Sad powszechny, I C 201/16

Sygn. akt I C 201/16 upr. UZASADNIENIE WYROKU Powód (...) (Luxembourg) Spółka Akcyjna z (...) w L. wniósł przeciwko D. O. pozew o zapłatę kwoty 1644,76 zł z odsetkami od dnia 13 styczna 2016r. do dnia zapłaty. Wskazał, że nabył na podstawie umowie cesji z 23.09.2015r. od pierwotnego wierzyciela (...) S.A. wierzytelność w stosunku do pozwanego z tytułu świadczonych usług telekomunikacyjnych. Pozwany został powiadomiony o cesji wierzytelności. Pierwotny wierzyciel wystawił na rzecz pozwanego dokumenty księgowe: fakturę z 19.12.2014r. na kwotę 14,99 zł, płatną do 2.01.2015r.; fakturę z dnia 19.01.2015r. na kwotę 21,49 zł, płatną do 2.02.2015r.; fakturę z 19.02.2015r. na kwotę 524,70 zł, płatną do 5.03.2015r.; notę obciążeniową z 24.04.2015r. na kwotę 983,27 zł, płatną do 12.05.2015r. Po dacie płatności wskazanej w tych dokumentach naliczane były odsetki ustawowe. Powód w procesie dochodzi roszczenia o zapłatę wierzytelności wynikających z tychże dokumentów księgowych wystawionych w związku ze świadczeniem usług na rzecz strony pozwanej. Kwota dochodzona pozwem to suma kwoty 1544,45 zł wynikająca z ww. wystawionych faktur i nity księgowej oraz kwota 100,31 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych do dnia wytoczenia powództwa. Pozwany D. O. , prawidłowo wezwany na termin rozprawy w dniu 9 czerwca 2016r. nie stawił się i nie wdał się w spór co do istoty sprawy. Sąd wyrokiem zaocznym z dnia 9 czerwca 2016r. powództwo w całości oddalił. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: D. O. zawarł z (...) Spółką Akcyjną w W. (wcześniej (...) SP. z o.o. ) umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Bezsporne . Z tego tytułu świadczeniodawca wystawił wobec pozwanego dokumenty księgowe: fakturę z 19.12.2014r. na kwotę 14,99 zł, płatną do 2.01.2015r.; fakturę z dnia 19.01.2015r. na kwotę 21,49 zł, płatną do 2.02.2015r.; fakturę z 19.02.2015r. na kwotę 524,70 zł, płatną do 5.03.2015r.; notę obciążeniową z 24.04.2015r. na kwotę 983,27 zł, płatną do 12.05.2015r. Bezsporne . W dniu 15 października 2013 roku (...) Sp. z o.o. w (...) S.A. w W. zawarła z (...) (Luxembourg) S.A. umowę ramową przelewu wierzytelności. Powód zawiadomił pozwanego o zbyciu wierzytelności na podstawie ww. umowy pismem z dnia 16 października 2015r., wzywając go jednocześnie do zapłaty kwoty 1615,76 zł. Dowód: - umowa ramowa przelewu wierzytelności k16-26; - porozumienie z dnia 23.09.2015r. do umowy ramowej przelewu wierzytelności z 15.10.2013r. k.15; - wezwanie do zapłaty k.28; - zawiadomienie o przelewie wierzytelności k.29; Pozwany należności tej nie uregulował. Bezsporne. Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się w całości bezzasadne i zachodziła podstawa do oddalenia powództwa pomimo faktu, że pozwany D. O. nie wdał się w spór co do istoty sprawy. Zgodnie z treścią art. 339 § 1 i 2 kodeksu postępowania cywilnego jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy (np. wyrok z dnia 31 marca 1999 r.; sygn. akt I CKU 176/97) domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego, a obowiązkiem sądu jest rozważenie, czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenie strony powodowej uzasadniają uwzględnienie żądania. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1996 r. I CRN 26/95 przy zaocznym wyrokowaniu dopuszczalne jest jedynie przyjęcie za ustalone twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych uzasadniających żądanie (domniemanie ich przyznania przez pozwanego i zgodności z prawdziwym stanem rzeczy), sąd nie jest natomiast zwolniony - co wymaga powtórzenia (por. np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1967 r. w sprawie III CRN 175/67 OSNCP 1968/8-9 poz. 142) - z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach ( art. 316 i nast. w zw. z art. 328 § 2 in fine k.p.c. ). W ocenie sądu zaoferowany przez powoda materiał dowodowy oraz lakoniczność twierdzeń faktycznych o rodzaju roszczenia przysługującego powodowi względem pozwanego i jego wysokości nie pozwalały sądowi na uwzględnienie powództwa w żadnej części pomimo faktu, że wyrok wydany w sprawie jest wyrokiem zaocznym, zatem zastosowanie znajduje przepis art.339 kpc . Należy mieć jednak na względzie, że przepis art. 399 § 2 k.p.c. pozwala przyjąć za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie tylko wówczas, gdy nie budzą one uzasadnionych wątpliwości. Tymczasem takie wątpliwości sądu w niniejszej sprawie powstały, co spowodowało, że sąd dopuścił dowody zaoferowane przez stronę powodową. W niniejszym procesie, biorąc pod uwagę dyspozycję art.339§2 k.p.c. , za prawdziwe należało przyjąć twierdzenia powoda dotyczące wystawienia przez (...) S.A. faktur oraz noty księgowej obciążających pozwanego, te bowiem fakty nie budziły wątpliwości sądu. Natomiast pozostałe twierdzenia dotyczące zasadności i wymagalności roszczenia wynikającego z tych dokumentów księgowych nie zostały objęte domniemaniem ich prawdziwości z uwagi na brak możliwości jakiejkolwiek weryfikacji poprawności obciążenia pozwanego kwotami wskazanymi na tych dokumentach księgowych, co z kolei uniemożliwiało sądowi ocenę materialnoprawną zasadności żądania pozwu. Co istotne, powód nie wskazał właściwie żadnych danych identyfikujących umowę łączącą pozwanego z pierwotnym wierzycielem, nie wskazano ani daty zawarcia umowy ani też daty jej rozwiązania. Samo oznaczenie numeru umowy nie identyfikowało tej umowy w sposób wystarczający. Skoro pozwany nie wdał się w spór co do istoty sprawy, należało przyjąć zgodnie z twierdzeniami powoda, że pozwanego łączyła go z firmą (...) S.A. w W. umowa o świadczenie usług, zatem za niesporną należy uznać okoliczność, że pozwany był związany taką umową o świadczenie usług telekomunikacyjnych, jednak w nieustalonym okresie. Nie są znane jednakże postanowienia tej umowy, a tym samym zobowiązania pozwanego wynikające z tej umowy, albowiem nie złożono do sprawy w ogóle dokumentów źródłowych, w tym szczególności ww. umowy. Co więcej, nie złożono nawet kopii faktur oraz noty księgowej, powołanych w pozwie, a ich złożenie w ocenie sądu było konieczne celem poczynienia ustaleń, jakich usług telekomunikacyjnych i z jakiego okresu dotyczyły, a następnie ustalenia prawidłowości określenia ich wysokości. Powód nie przedłożył żadnych dokumentów księgowych dotyczących wierzytelności dochodzonej pozwem, ograniczył się wyłącznie do samych twierdzeń, przy czym sąd nie jest w stanie ustalić, czy 3 faktury: z 19.12.2014r. na kwotę 14,99 zł, płatna do 2.01.2015r.; z dnia 19.01.2015r. na kwotę 21,49 zł, płatna do 2.02.2015r. i z 19.02.2015r. na kwotę 524,70 zł, płatna do 5.03.2015r. dotyczyły usług świadczonych na rzecz pozwanego w okresie obowiązywania umowy, czy też już po jej wygaśnięciu, a to ma istotne znaczenie przy wyborze norm prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie. Powód nie wyjaśnił również, czego dotyczy wystawiona nota obciążeniowa z 24.04.2015r. na kwotę 983,27 zł, płatna do 12.05.2015r. Można jedynie przypuszczać, że ma związek z zobowiązaniem pozwanego związanym z niewykonaniem umowy, jednakże na czym ono polegało nie sposób stwierdzić, albowiem sam powód ograniczył się wyłącznie do powołania oznaczenia tej noty i wysokości zobowiązania z niej wynikającego, bez wskazania jego podstawy. Co znamienne, nawet nie wskazano, z czego to zobowiązanie miało wynikać, co uniemożliwia weryfikację roszczenia pod kątem prawa materialnego, mającego umocowanie zarówno w umowie stron, jak i przepisach powszechnie obowiązujących. Zdaniem sądu nie jest wystarczające tak ogólne oznaczenie roszczenia dochodzonego pozwem, bez zaoferowania jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie istnienia tej wierzytelności i jej źródła. Nie można zgodzić się z twierdzeniem pozwu, że "wskazanie typu dokumentu, jego numeru, daty jego wystawienia, kwoty na którą opiewał oraz daty jego płatności w sposób wyczerpujący opisuje roszczenie dochodzone pozwem. Zaznaczyć bowiem należy, iż kwota dochodzona przez powoda wynika z cząstkowych należności, na które opiewają wskazane wyżej dokumenty księgowe, powiększonych o naliczoną kwotę odsetek, a nie z umowy pierwotnej zawartej ze stroną pozwaną". Każda należność usługodawcy telekomunikacyjnego potwierdzona wystawioną fakturą czy innym dokumentem księgowym powinna mieć źródło w ważnej umowie i nie może od niej abstrahować, zaś wysokość takiej należności oraz podstawę do jej naliczenia trzeba oceniać właśnie na podstawie ustaleń umownych stron. Sąd w niniejszej sprawie nie był w stanie stwierdzić, czy wystawione faktury dotyczyły okresu trwania umowy czy też momentu po jej rozwiązaniu, czy kwota wskazana na tych fakturach obejmowała stawki ustalone w ramach umowy o świadczenie usług komunikacyjnych. Podobnie nie był w stanie ocenić prawdziwości twierdzeń o powstaniu zobowiązania pozwanego do zapłaty kwoty z noty księgowej, obejmującego należność inną niż same usługi telekomunikacyjne, skoro nie wystawiono faktury, a notę księgową. Niezależnie od tego sąd miał na względzie, że powód, który wywodził swą legitymację czynną w procesie z zawartej umowy przelewu wierzytelności z dnia 23 września 2015r. nie przedstawił dowodu na zakup wierzytelności względem pozwanego. Z samej umowy ramowej wierzytelności oraz porozumienia do tej umowy nie wynika absolutnie, aby wierzytelność względem D. O. była przedmiotem cesji, zaś do tej umowy nie dołączono załącznika w postaci wyciągu z wykazu przelewu wierzytelności. Samo wezwanie pozwanego do zapłaty z dnia 16.10.2015r. oraz zawiadomienie o przelewie wierzytelności, bez złożenia potwierdzenia wysłania ich pozwanemu, rodzą uzasadnioną wątpliwość co do legitymacji czynnej powoda w niniejszej sprawie. Powód jako podmiot profesjonalnie trudniący się nabywaniem wierzytelności i ich dochodzeniem powinien dołożyć choćby zwykłej staranności przy kompletowaniu materiałów mających stanowić podstawę wnoszonego do sądu powództwa. Tutaj takiej staranności zabrakło, co uniemożliwiło sądowi ocenę prawną i faktyczną twierdzeń powoda, a to z kolei nakazywało uznać powództwo za niezasadne. Mając powyższe na uwadze, sąd wyrokiem zaocznym powództwo oddalił. SSR Magdalena Dąbrowska ZARZĄDZENIE 1. (...) ; 2. (...) 3. (...) . G. , dnia 8 lipca 2016r.