uznaje oskarżonego W. P. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to przestępstwo, na podstawie art.
kk , wymierza oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda stawka, II. na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat III. na podstawie art. 43 a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych, IV. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny zalicza oskarżonemu, zaokrąglając w górę do pełnego dnia, okres zatrzymania w sprawie w od dnia 23 sierpnia 2015r do dnia 24 sierpnia 2015r., przyjmując, iż jeden dzień zatrzymania równa się dwóm stawkom dziennym grzywny V. na podstawie § 14 ust. 2 pkt 3 , i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U nr 163, poza. 1348 ze zm.) przyznać od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. S. kwotę 516,60 (pięciuset szesnastu złotych sześćdziesięciu groszy) złotych w tym kwotę 96,60 (dziewięćdziesięciu sześciu złotych sześćdziesięciu groszy) tytułem należnego podatku VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc udzieloną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu sądowym, VI. na podstawie art. 627 kpk , art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U z 1983 r., nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym wymierza mu kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych tytułem opłaty. Sygn. akt IVK 913/15 UZASADNIENIE W dniu 23 sierpnia 2015 r. do około 23.00 W. P. spożywał alkohol w postaci 3 – 4 piw o pojemności 0,5 litra w mieszkaniu przy ul. (...) . Około godz. 22. 20 udał się on do samochodu F. (...) o nr rej (...) , stanowiącego własność męża jego siostry D. L. zaparkowanego w S. przy bramie nr 31. Uruchomiał silnik w wyniku czego wjechał w ścianę kamienicy. Uderzenie usłyszał znajdujący się w swoim mieszkaniu przy ulicy (...) , który podszedł do okna i zobaczył jak z samochodu wysiada kierowca, który zatacza się. G. W. zadzwonił na policję. W tym czasie W. P. udał się do mieszkania. Dowody: - wyjaśnienia oskarżonego W. P. k. 36 -37 zbioru A - zeznania świadka G. W. k. 38v – 39, 28- 30( k. 2 -4 zbioru C) akt. Na miejsce przyjechali funkcjonariusze policji w osobach: A. B. , D. S.
Przedmiotem ochrony czynu z art.
kk jest bezpieczeństwo powszechne, a w ramach tego bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Podmiotem tego przestępstwa jest natomiast osoba, która znajduje się w stanie nietrzeźwości. W następstwie dokonania analizy całości materiału dowodowego nie ulega żadnej wątpliwości Sądu, że oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art.
Do przyjęcia, że zachodzi prowadzenie pojazdu, nie jest konieczne bowiem stwierdzenie faktu panowania zarówno nad mechanizmem sterującym, jak i napędzającym. Dlatego przymiot "prowadzącego pojazd" jest właściwy nie tylko dla osoby panującej nad uruchomionym przez siebie silnikiem, ale nie nad zablokowanym lub zepsutym urządzeniem kierującym(vide J. Kochanowski, Zagadnienia przestępstw drogowych i przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, Warszawa 1990, s. 95 i n). Zachowanie oskarżonego było umyślne. Nie zaistniała żadna z okoliczności wyłączających jego bezprawność ani winę. Zachowanie oskarżonego było społecznie szkodliwe w stopniu większym niż znikomy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał go za winnego popełnienia czynu z art.
Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd brał pod uwagę kryteria przewidziane w art. 115 § 2 kk , w tym okoliczności podmiotowo-przedmiotowe popełnionego czynu. Wymierzając oskarżonemu za popełniony występek karę Sąd jako okoliczności łagodzące dla oskarżonego uwzględnił przyznanie się do winy i nie utrudnianie toczącego postępowania, stosunkowo nie duży stopień nietrzeźwości. Natomiast jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę motywację oskarżonego który uruchamiał pojazd nie mając koniecznych do tego uprawnień, a także uprzednią karalność , choć za przestępstwo innego rodzaju. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, iż kara w postaci kary grzywny w ilości 50 stawek dziennych po 10 zł każda stawka będzie adekwatna do stopnia winy oskarżonego i charakteru przypisanego mu czynu. Określając wysokość stawki dziennej Sąd uwzględnił sytuację majątkową oskarżonego, który utrzymuje się z prac dorywczych. Obligatoryjne w przedmiotowej sprawie z uwagi na charakter przypisanego oskarżonemu występku było orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W przekonaniu Sądu oskarżony swoją nieodpowiedzialną postawą uzasadnił konieczność wyeliminowania go z ruchu drogowego jako kierowcy na okres 3 lat roku, który to okres jest okresem minimalnym i który to winien uzmysłowić mu naganność jego postępowania. W przekonaniu Sądu tak ukształtowana kara pozwoli - na wychowanie sprawcy oraz wpojenie mu podstawowych norm społecznych, takich jak konieczność przestrzegania porządku prawnego oraz stosowania się do obowiązujących w ruchu drogowym zasad bezpieczeństwa. Będzie ona czynnikiem odstraszającym od popełniania podobnych czynów. Jednocześnie Sąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych. Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny Sąd zaliczył oskarżonemu, zaokrąglając w górę do pełnego dnia, okres zatrzymania w sprawie od dnia 23 sierpnia 2015r do dnia 24 sierpnia 2015r., przyjmując, iż jeden dzień zatrzymania równa się dwóm stawkom dziennym grzywny. Nadto na podstawie przepisów wskazanych w wyroku w pkt V przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. S. kwotę 516,60 tytułem wynagrodzenia za pomoc udzieloną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu sądowym. Kierując się natomiast ogólną regułą odpowiedzialności za wynik postępowania, na podstawie art. 627 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89. poz. 555 ze zm.) i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym wymierzył mu opłatę w wysokości 50 złotych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.