Sad powszechny, VI W 6236/15

Sygnatura akt VI W 6236/15 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08-03-2016 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Izabella Gabriel Protokolant: Agnieszka Śliwa po rozpoznaniu w dniu 08-03-2016 r. sprawy przeciwko P. K. synowi J. i I. z domu R. urodzonemu (...) we W. obwinionemu o to, że w dniu 30 października 2015 r. około godz. 02.00 we W. na ul. (...) , dokonał kradzieży telefonu komórkowego S. (...) o nr (...) : (...) o wartości 400 złotych czym działał na szkodę P. A. . tj. o czyn z art. 119 § 1 kw ****************** I. uznaje obwinionego P. K. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 kw i za to na podstawie art. 119 § 1 kw wymierza mu karę 15 (piętnastu) dni aresztu; II. zasadza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. B. kwotę 221,40 zł (w tym podatek VAT) tytułem udzielonej obwinionemu obrony z urzędu; III. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt VI W 6236/15 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania jurysdykcyjnego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 30 października 2015r., miedzy godz. 01.30 a 02.30 P. A. oczekiwał na autobus nocy na przystanku przy A. (...) na ul. (...) we W. . W zewnętrznej kieszeni kurtki miał telefon komórkowy m-ki S. (...) . W pewnym momencie telefon ten wyciągnął mu młody mężczyzna i wbiegł z nim do autobusu, który nadjechał, pokrzywdzony pobiegł za nim. W autobusie doszło między mężczyznami do krótkiej wymiany zdań, sprawca nie oddał jednak telefonu i wybiegł z autobusu na kolejnym przystanku. Sprawcą okazał się obwiniony P. K. , który następnie wraz ze swoim kolegą R. K. udał się do lombardu, gdzie R. K. , zastawił ten telefon. Na datę czynu był on wart 400 zł. Wyrokiem tut. Sądu z dnia 22 stycznia 2016r. R. K. został uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 122 § 1 kw. dowód: zeznania św. P. A. k.4/v i z dnia 08 marca 2016r.; wyjaśnienia obwinionego k.17/v; notatka urzędowa k. 12-15; akta tut. Sądu VI W 6237/15 P. K. ma 22 lata, jest kawalerem, nie ma dzieci, utrzymuje się z prac dorywczych, w przeszłości był kilkakrotnie karany, w tym za przestępstwa p-ko mieniu, ostatnio wyrokiem z 03 sierpnia 2015r. za czyny z art. 280 § 1 k.k. , którym to wyrokiem orzeczono wobec niego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. dowód: wyjaśnienia obwinionego k. 17; dane o karalności k. 24-26 Będąc przesłuchiwanym w toku czynności wyjaśniających obwiniony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyjaśniając przy tym, że sprawa jest oczywista, że to on ukradł ten telefon, że zrobił to, aby go spieniężyć, a uzyskane pieniądze przeznaczyć na jedzenie. Podał też, że po tym zdarzeniu wraz z kolegą R. K. poszedł do lombardu przy ul. (...) , gdzie R. zastawił ten telefon. Składając te wyjaśnienia obwiniony oświadczył jednocześnie, że „wyraża zgodę na ukaranie go zaocznie bez przeprowadzenia rozprawy karą ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w okresie jednego miesiąca”. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego albowiem znalazły one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, tj. w zeznaniach pokrzywdzonego, załączonej notatce urzędowej (k.12-13) oraz aktach sprawy tut. Sądu VI W 6237/15, które Sąd dopuścił jako dowód w sprawie. Za wiarygodne i stanowiące podstawę poczynionych w sprawie ustaleń Sąd uznał dowody z załączonych dokumentów w postaci w/w notatki urzędowej, materiałów z powołanych wyżej akt sprawy VI W 6237/15 i danych o karalności obwinionego, które to dowody w odpowiednim zakresie korespondują z zeznaniami świadka i wyjaśnieniami obwinionego i stanowią ich uzupełnienie. Nadto dowody te zostały w sposób prawidłowy i rzetelny sporządzone przez powołane do tego osoby, posiadające odpowiednie kwalifikacje. Sąd zważył co następuje: W świetle dokonanych ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny dowodów Sąd uznał, że wina i sprawstwo obwinionego nie budzą wątpliwości, i że zachowaniem swym zrealizował on wszystkie znamiona przypisanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie polegające na kradzieży mienia. P. K. działając umyślnie dokonał bowiem, we wskazanym miejscu i czasie, zaboru opisanego telefonu komórkowego, czym działał na szkodę P. A. . Sąd uwzględnił okoliczności przedmiotowo – podmiotowe niniejszej sprawy, motywację działania sprawcy oraz wziął pod uwagę okoliczność łagodzącą w postaci przyznania się obwinionego. Okoliczność obciążającą stanowił natomiast fakt, że obwiniony był uprzednio kilkakrotnie karany, w tym za przestępstwa p-ko mieniu, ostatnio wyrokiem z dnia 03 sierpnia 2015r. za czyny z art. 280 § 1 k.k. , którym orzeczono wobec niego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Biorąc pod uwagę wszystkie w/w okoliczności, w tym uwzględniając fakt, że przedmiotowej kradzieży obwiniony dopuścił się krótko po wydaniu wyroku za czyny z art. 280 § 1 kw i w okresie próby określonym tymże wyrokiem, Sąd wymierzył obwinionemu karę aresztu, uznając z jednej strony, że w tym konkretnym przypadku taki właśnie rodzaj kary jest najbardziej celowy i to zarówno z uwagi na swój rozmiar, jak też związany z tym stopień dolegliwości, z drugiej zaś bacząc, by dolegliwość ta nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych obwinionemu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, które ma ona osiągnąć tak w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej. Działając na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 618 § 1 pkt 11 kpk oraz § 2 i § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wyznaczonego obrońcy koszty obrony udzielonej obwinionemu z urzędu. W oparciu zaś o powołane przepisy, przez wzgląd na sytuację majątkową i możliwości finansowe obwinionego, Sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów postępowania, uznając, że ich uiszczenie przez obwinionego byłoby dla niego zbyt uciążliwe.