Sygn. akt: VIII K 79/16 WYROK Dnia 11 maja 2016 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Sławomir Więckowski Protokolant stażysta Agnieszka Piczak w obecności oskarżyciela - --- po rozpoznaniu dnia 11 maja 2016 roku sprawy: Ł. M. s. T. i K. z domu F. ur. (...) w T. oskarżonego o to, że: w dniu 24 lutego 2015 roku dokonał wpisu na forum internetowym o zabarwieniu negatywnym przez co publicznie dokonał zniesławienia A. K. , tj. o przestępstwo z art. 212 § 2 kk ORZEKA:
- oskarżonego Ł. M. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;
- zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. D. N. kwotę 619,92 zł (sześćset dziewiętnaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze) brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi prywatnemu z urzędu;
- zwalnia oskarżyciela prywatnego od kosztów sądowych, którymi obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VIII K 79/16 UZASADNIENIE Na początku lutego 2014 roku D. i Ł. M. znaleźli ogłoszenie A. K. według , którego chciał on dokonać sprzedaży prawa partycypacji mieszkania przy ul. (...) , które było zasobach (...) . Po obejrzeniu przedmiotowego mieszkania doszli oni do porozumienia z A. , iż dokonają nabycia przedmiotowych praw za kwotę 20.000,00 zł. W dniu 8 lutego 2014 roku doszło do podpisania umowy przedwstępnej przeniesienia praw partycypacji, zgodnie z którą Ł. M. miał zapłacić kwotę 20.000,00 zł za przedmiotowe prawa, po załatwieniu przez A. K. spraw spadkowych. Zgodnie z §4 ust. 1 umowy Ł. M. uiścił kwotę 1000,00 zł tytułem zadatku, natomiast zgodnie z §4 ust. 2 w przypadku niewykonania umowy przez sprzedawcę był on zobowiązany do zwrotu zadatku w podwójnej wysokości. Obaj mężczyźni zawarli również umowę sprzedaży mebli kuchennych za kwotę za kwotę 600,00 zł, przy czym A. K. otrzymał z tego tytułu kwotę 300,00 zł. W rozmowie z p. M. – A. K. zobowiązał się, iż w związku z zawarta umowę wycofa swoje ogłoszenie, które było umieszczone na kilku portalach internetowych. Pomimo powyższych ustaleń przedmiotowe ogłoszenie nadal funkcjonowało na portalach internetowych dotyczących nieruchomości. W związku z powyższą sytuacją D. M. poprosiła swojego kolegę z pracy - S. B. aby ten przedzwonił do A. K. w związku z ogłoszeniem aby sprawdzić czy ta oferta jest aktualną. A. K. potwierdził w rozmowie telefonicznej , iż przedmiotowa oferta jest aktualna, a następnie umówił się ze S. B. na obejrzenie mieszkania. Podczas tego spotkania pomimo pytań ze strony S. B. nie przyznał on, iż wcześniej zawarł umowę przedwstępną z p. M. . A. K. proponował S. B. również nabycie mebli kuchennych. Informował on również, iż na ten sam dzień jest umówiony z innymi osobami na podpisanie umowy przedwstępnej, ale gdyby S. B. się zdecydował to on tak ją sformułuje, że będzie ją mógł zerwać aby podpisać umowę z nim. Po tym D. i Ł. M. poinformowali A. K. , iż zachowuje się on nielojalnie, gdyż nie wycofał ogłoszenia, a nadto oferował sprzedaż prawa do owego mieszkania ich znajomemu. Po tym doszło między stronami do jeszcze kilku rozmów telefonicznych, po czym, najpierw telefonicznie, a następnie pismem z dnia 22 kwietnia 2014 roku A. K. wypowiedział umowę przedwstępną. Po tym został on wezwany do zapłaty kwoty 2000,00 zł wynikającej z §4 ust. 2 umowy przedwstępnej oraz kwoty 300,00 zł tytułem zwrotu wpłaconej zaliczki na meble kuchenne. A. K. w różnych pismach deklarował zamiar zwrotu przedmiotowych pieniędzy jednak były to zupełnie gołosłowne deklaracje. dowody : wyjaśnienia Ł. M. k. 72v-74; zeznania A. K. k.74 -74v; S. B. k. 142v-143; D. M. k.143; K. M. k143v; umowa przedwstępna k. 55-56, umowa sprzedaży k. 57; pisemne rozwiązanie umowy k. 58; pisma stron k. 64, 65 ; W dniu 22 lutego 2015 roku Ł. M. przeglądając jedno z forów internetowych dotyczące A. K. znalazł bardzo wiele negatywnych, wręcz obraźliwych wpisów, które dotyczyły jego działalności jako pośrednika w sprzedaży nieruchomości. W celu ostrzeżenia innych osób przed działaniami A. K. dokonał on wpisu o treści „mnie też oszukał ale podobno jest chroniony przez policję” dowody : wyjaśnienia Ł. M. k. 72v-74; kopie wpisów z forów internetowych k. 7-8, 66-71; W dniu 1 kwietnia 2016 roku Ł. M. w związku z zawartą umową przedwstępną zawiadomił Prokuraturę Rejonową w Toruniu o możliwości popełnienia przestępstwa przez A. K. . dowody : wyjaśnienia Ł. M. k. 73v; akta sprawy Prok. Rej. w T. Ko 306/16 k. 143v, 153; Oskarżony Ł. M. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Przyznał om , iż w dniu 24 lutego 2015 roku dokonał na forum internetowym wpisu o treści „mnie też oszukał ale podobno jest chroniony przez policję”. Oskarżony w swoich zeznaniach opisał jak doszło do podpisania umowy przedwstępnej sprzedaży prawa partycypacji mieszkania przy ul. (...) , które było mieszkaniem z (...) oraz dalsze zachowanie A. K. dotyczące wypowiedzenia przedmiotowej umowy oraz kwestii zwrotu pieniędzy na jego rzecz. Oskarżony podał , iż jego zamiarem w zakresie przedmiotowego wpisu było ostrzeżenie innych osób o nielojalnych i nieuczciwym działaniem A. K. aby taka sytuacja jak jego nie spotkała innych osób. Sąd uznał za w pełni wiarygodne wyjaśnienia Ł. M. , gdyż są jasne, logiczne i znajdują potwierdzenie w zeznaniach : S. B. , D. M. i K. M. oraz w dowodach z dokumentów w postaci kopii umowy oraz pozostałej korespondencji miedzy stronami. W ocenie Sądu brak jest dowodów, które mogły by podważyć twierdzenie oskarżonego , iż jego zamiarem przy dokonaniu przedmiotowego wpisu było ostrzeżenie innych osób przed nieuczciwymi zachowaniemi A. K. . Sąd również przyznał walor wiarygodności zeznaniom S. B. , D. M. i K. M. , które są w pełni spójne i wzajemnie się uzupełniają . Świadkowie Ci opisali okoliczności zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży prawa partycypacji mieszkania przy ul. (...) oraz okoliczności dotyczące oferowania sprzedaży tych praw S. B. , który działał na prośbę D. M. . Zeznania powyższych świadków jak również wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie są co do zasady bezsporne i dotyczą okoliczności, którym nie zaprzeczał również A. K. . Sąd uznał zeznania A. K. za częściowo wiarygodne. Sąd uznał je za wiarygodne w części dotyczące zawarcia umów z Ł. M. . Natomiast za niewiarygodne uznał twierdzenia A. K. , iż miał on i ma nadal zamiar zwrotu pieniędzy Ł. M. . Powyższe deklaracje w kontekście ustaleń w niniejszej sprawie należy uznać za zupełnie bez pokrycia i gołosłowne, gdyż od wypowiedzenia umowy przez A. K. do wydania wyroku w niniejszej sprawie minęły już dwa lata i oskarżyciel prywatny nic w tym zakresie nie zrobił. Sąd również uznał za niewiarygodne twierdzenia A. K. , iż informował on oskarżonego, ze w przypadku znalezienia korzystniejszej oferty może się wycofać z umowy z nimi, gdyż zaprzeczają temu oskarżony oraz świadkowie D. M. i T. M. . Nadto powyższe twierdzenie należy uznać za zupełnie sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, gdyż w sytuacji kiedy p. M. mieli załatwiać sobie kredyt w celu dokonania zapłaty na rzecz A. K. , to takie oświadczenie powodowałoby bezcelowość ich działań. Również za niewiarygodne w świetle zasad doświadczenie życiowego i logiki Sąd uznał twierdzenia oskarżyciela prywatnego, iż w związku z tym konkretnym wpisem miał on nieprzyjemności typu rodzinnego, gdyż jego dwie byłe żony w związku z tym wpisem domagały się od niego wyjaśnień. Mając na uwadze treść innych wpisów, które są zamieszczone na tym samym forum internetowym należy uznać, iż wpis oskarżonego był dość łagodny i wyważony i to raczej inne wpisy mogłyby spowodować zainteresowanie byłych zon oskarżyciela prywatnego. Trudno jest również Sądowi weryfikować powyższą okoliczność w sytuacji kiedy oskarżyciel prywatny nie zawnioskował o przesłuchanie swoich byłych żon. Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów zebranych w toku postępowania, uznając je za w pełni wiarygodne i nie znajdując powodów do poddawania w wątpliwość ich autentyczności. Wskazane dokumenty sporządzone zostały we właściwej formie, przez uprawnione organy i osoby. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw, by wskazanym dokumentom odmówić wiarygodności bądź mocy dowodowej. Ł. M. został oskarżony przez A. K. o to, że w dniu 24 lutego 2015 roku dokonał wpisu na forum internetowym o zabarwieniu negatywnym przez co publicznie dokonał zniesławienia A. K. , tj. o przestępstwo z art. 212 § 2 kk . Zgodnie z treścią art. 213 § 2 pkt 2 kk , nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2 kk (zniesławienie), kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut służący obronie społecznie uzasadnionego interesu. W ocenie Sądu w zaistniałej sytuacji dotyczącej braku zwrotu pieniędzy przez A. Ł. M. z tytułu umowy przedwstępnej przeniesienia praw partycypacji z dnia 8 lutego 2014 roku oraz umowy sprzedaży mebli w powiązaniu z wcześniejszą sytuacją kiedy oskarżyciel prywatny pomimo podpisania umowy nadal oferował owe prawa do mieszkania do sprzedaży co potwierdziły działania S. B. uprawniało oskarżonego do napisania powyższego wpisu, gdyż mógł on w swoim przekonaniu poczuć się w tej sprawie oszukany. W odniesieniu do obrony społecznie uzasadnionego interesu ( art. 213 § 2 pkt 2 kk ) należy stwierdzić, że sytuacja ta ma miejsce wtedy, kiedy podniesione zarzuty mogą służyć, lub wręcz służą, ostrzeżeniu innych osób przed nagannym zachowaniem pomówionego ( zob. J. Sobczak, Komentarz do przepisu art. 213 kk [w:] Komentarz do Kodeksu karnego, red. Stefański 2016, wyd. 14 ). Chociaż pojęcie "społecznie uzasadnionego interesu" jest nieostre, w ocenie Sądu Rejonowego, taki przypadek zachodzi w niniejszej sprawie. Problematyka wywiązywania się zawieranym umów cywilnoprawnych znajduje swoje odzwierciedlenie także na gruncie przepisów prawa karnego materialnego (zob. przepis art. 286 kk , rozdział XXXVI kk ). Nie ulega zatem wątpliwości, że podmiot, który zawiera daną umowę winny jest dołożyć wszelkiej staranności w wywiązaniu się z zaciągniętego zobowiązania. W przypadku, gdy tego nie czyni narusza społecznie uzasadniony interes w postaci pewności obrotu gospodarczego, płynności finansowej innych jednostek. Mając powyższe na uwadze należy uznać , iż działanie Ł. M. w kontekście art. 213 §2 kk było w pełni uzasadnione i wobec tego zgodnie z powyższym przepisem Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi prywatnemu z urzędu, orzeczono po myśli § 14 ust. 2 pkt. 3 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) ( Dz. U. 2002, nr 163, poz. 1348 ). O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 ze zm.) uznając, że uiszczenie ich przez oskarżyciela prywatnego byłoby nadmiernie uciążliwe z uwagi na jego sytuację rodzinną