sygn. akt IV K 970/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie IV Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Jakub Wiliński Protokolant Joanna Marczyńska bez udziału prokuratora po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy B. F. urodzonego (...) w P. , syna A. i A. z domu M. , oskarżonego o to, że: w dniu 8 października 2015 r. w S. na trasie od ul. (...) do ulicy (...) podrobił podpis M. F. na wezwaniu do zapłaty z Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego seria (...) numer (...) wystawionym za jazdę bez ważnego biletu, w związku z kontrolą w autobusie komunikacji miejskiej linii numer 524, w ten sposób, że podając się za M. F. podrobił jego podpis w rubryce „czytelny podpis pasażera”, co stanowi wypadek niniejszej wagi, to jest o czyn z art. 270 § 2a kk , I. uznaje B. F. za sprawcę zarzuconego mu czynu i na podstawie art. 66 § 1 kk w zw. z art. 67 § 1 kk postępowanie karne o ten czyn warunkowo umarza na okres próby 1 (jednego) roku, II. na podstawie art. 67 § 3 kk orzeka wobec B. F. świadczenie pieniężne w wysokości 800 (ośmiuset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej III. na podstawie art. 44 § 1 kk orzeka wobec B. F. przepadek wezwaniu do zapłaty seria (...) numer (...) przechowywanego w aktach sprawy na karcie 7, IV. na podstawie art. 627 kpk i art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach karnych zasądza od B. F. w całości na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym i opłatę karną w kwocie 60 (sześćdziesięciu) złotych. sygn. akt IV K 970/15 UZASADNIENIE W nocy 8 października 2015 r. około godziny 2.35, w autobusie komunikacji miejskiej nr 524, jadącym na odcinku ulic (...) w S. , kontroler biletów ZDiTM W. S. zwrócił się do jadącego tym autobusem oskarżonego B. F. o okazanie biletu. W toku rozmowy okazało się, że oskarżony nie posiada ważnego biletu. Oskarżony zaprzeczył też posiadaniu przy sobie dokumentu tożsamości. Oskarżony próbował wysiąść na przystanku przy ul. (...) , ale kontrolerzy ZDiTM uniemożliwili mu to. W. S. wezwał telefonicznie Policję, która oczekiwać miała na przystanku końcowym przy ul. (...) . W trakcie dalszej jazdy na polecenie W. S. oskarżony ustnie podał, że nazywa się M. F. . Dane takie W. S. wpisał na wezwaniu do zapłaty z Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego seria (...) numer (...) wystawionym za jazdę bez ważnego biletu. Następnie wezwanie przedłożył oskarżonemu do podpisu. Oskarżony złożył podpis o treści (...) . Po dojechaniu do przystanku końcowego oczekujący tam funkcjonariusze Policji ujawnili przy oskarżonym dowód osobisty i ujawnili jego prawdziwe dane personalne. Oskarżony został zatrzymany przez Policję. Po zatrzymaniu ujawniono, że znajdował się w stanie nietrzeźwości 0,49 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Dowody: - zeznania świadka W. S. , k. 13, - zeznania świadka P. G. , k. 11-12, - wyjaśnienia oskarżonego, k. 18, 46-48, - protokół zatrzymania rzeczy, k. 4-6, - wezwanie do zapłaty, k. 7, - protokół badania stanu trzeźwości, k. 3, - protokół zatrzymania, k.
- Oskarżony B. F. ma 22 lata. Jest kawalerem. Dzieci na utrzymaniu nie posiada. Jest studentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Szczecińskiego. Pozostaje na utrzymaniu rodziców. Nie był dotychczas karany sądownie. Dowody: - wyjaśnienia oskarżonego, k. 15-16, - dane o osobie, k. 24, - dane o karalności, k.
- Oskarżony początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Złożył wyjaśnienia całkowicie zgodne z ustalonym wyżej stanem faktycznym, ale wskazał, że jego zdaniem podpisując się fikcyjnym imieniem i nazwiskiem nie popełnił żadnego przestępstwa. Przesłuchany po raz wtóry przyznał się w całości do czynu i wyraził skruchę. Przebieg zdarzenia ustalono w oparciu o korespondujące ze sobą wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadków W. S. i P. G. oraz o przywołane wyżej dowody z dokumentów. Cały wskazany powyżej materiał dowodowy oceniony został jako wiarygodny. Tak przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło sprawstwo oskarżonego odnośnie zarzuconego mu czynu, kwalifikowanego z art. 270 § 2a kk . Oskarżony w dniu zdarzenia, chcąc w sposób ewidentny uniknąć kary za jazdę bez ważnego biletu środkami komunikacji miejskiej (o czym świadczyła próba ucieczki z autobusu), podając się następnie za M. F. , podrobił podpis tej osoby na wezwaniu do zapłaty. W ten sposób oskarżony fałszując wskazany podpis, sfałszował też samo wezwanie do zapłaty. Działanie bowiem oskarżonego doprowadziło do tego, że wystawione wezwanie do zapłaty stwierdzało w obrocie prawnym niezgodnie z prawdą, iż osoba o danych M. F. jechała autobusem ZDiTM bez ważnego biletu, a nadto odebrała wezwanie do zapłaty kary za powyższe przekroczenie. Działanie oskarżonego ocenić należało jako przypadek mniejszej wagi. Sprowadzało się ono bowiem do podrobienia tylko jednego podpisu, w sytuacji zresztą, gdzie Policja była już wezwana i ustalenia autentycznych danych personalnych oskarżonego było tylko kwestią czasu. Z tych przyczyń, które przemawiały również za uznaniem stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego jak i stopnia jego winy jako nieznaczne, zrozumiałym też było, że oskarżony podczas pierwszej czynności swego przesłuchania w ogóle nie poczuwał się do winy. Wszechstronna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż zaszły przesłanki umożliwiające warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko oskarżonemu. Zgodnie z art. 66 § 1 kk sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Wobec oskarżonego wszystkie te warunki zaktualizowały się w sprawie. Oskarżony nie był dotychczas karny, przyznał się do czynu i do winy, a także wyraził skruchę. Jest przy tym jeszcze osobą wyjątkowo młodą, nie do końca ukształtowaną społecznie, a nadto aktualnie studiuje i nie posiada jeszcze zawodu. W takiej sytuacji sądzić należy, że już sam fakt wszczęcia postępowania karnego wobec oskarżonego w znaczący sposób wywoła w nim pożądany społecznie wstrząs, który jako element wychowawczego oddziaływania wzbudzi w oskarżonym na przyszłość potrzebę kontrolowania swego postępowania i podporządkowywania go obowiązującym prawnie normom. Z tych też względów postępowanie karne wobec niego warunkowo umorzono na okres próby jednego roku. Z uwagi na fakt warunkowego umorzenia postępowania celowym też było orzec wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na cel społeczny, po to aby tą niewygórowaną i dostosowaną do potencjalnych możliwości zarobkowych oskarżonego (który jak wskazał potrafił utrzymywać się z prac dorywczych) dolegliwością uzmysłowić mu, że łamanie obowiązujących przepisów prawa nie jest tolerowane, a nadto jest po prostu nieopłacalne. W odniesieniu do podrobionego dokumentu orzeczono jego przepadek. Oskarżonego obciążono zaś kosztami sądowymi, wynikłymi z prowadzenia przeciw niemu postępowania karnego zakończonego skazaniem, w tym wynikającą z przepisów opłatą karną.