Sad powszechny, I C 1252/15

Sygn. akt I C 1252/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Zgierzu I Wydział Cywilny w następującym składzie : Przewodniczący : Sędzia SR Joanna Łakomska - Grzelak Protokolant : Sekr. sąd. Aneta Fortuniak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. w Zgierzu na rozprawie sprawy z powództwa S. D. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę

1. oddala powództwo;
2. zasądza od S. D. na rzecz Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 1.717 zł (jeden tysiąc siedemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;
3. nakazuje pobrać od S. D. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zgierzu kwotę 1.502,20 zł (jeden tysiąc pięćset dwa złote 20/100) tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych. Sygn. akt I C 1252/15 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 13 kwietnia 2015 roku S. D. wystąpiła do Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi o zasądzenie od Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 5.214,46 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 września 2012 roku tytułem poniesionych przez nią kosztów naprawy samochodu marki R. (...) nr rej (...) 90, powstałych na skutek wypadku komunikacyjnego oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 13 sierpnia 2012 roku na stojące w korku samochody marki S. , R. (...) i T. (...) najechał samochód marki V. (...) o nr rej. (...) , który nie dostosował prędkości do sytuacji zaistniałej na drodze i uderzył w tył samochodu marki T. (...) . W wyniku tego zdarzenia T. (...) siłą napędu nadanego jej przez kolizję uderzyła w tył samochodu osobowego marki R. (...) o nr rej (...) , którym kierowała powódka. Powódka podniosła, że samochód sprawcy wypadku był ubezpieczony w pozwanym Towarzystwie (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. [pozew – k. 2 - 6]. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zgierzu [postanowienie – k. 22]. W odpowiedzi na pozew Towarzystwo (...) S.A. wniosło o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany zakwestionował swoją odpowiedzialności za zaistnienie wypadku drogowego jaki miał miejsce w dniu 13 sierpnia 2012 roku, a tym samym odmówił powódce wypłaty odszkodowania. Pozwany podniósł, że w zdarzeniu uczestniczył cztery samochody osobowe: S. (...) , R. (...) , T. (...) oraz V. (...) . W toku postępowania likwidacyjnego na podstawie opinii technicznej ustalono, że w tył pojazdu R. (...) uderzył samochód marki T. (...) wykonując manewr hamowania awaryjnego. Następnie R. (...) przemieścił się do przodu uderzając w tył poprzedzającego go pojazdu marki S. (...) . Z kolej kierujący pojazdem V. (...) uderzył w tył pojazdu T. (...) , co doprowadziło do ponownego uderzenia T. (...) w R. (...) . Tym samym nie ma żadnych podstaw do przyjęcia przez pozwanego odpowiedzialności za zaistniałe zdarzenie drogowe w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu marki V. (...) [odpowiedź na pozew – k. 36-38]. Na ostatnim terminie rozprawy w dniu 15 czerwca 2016 roku strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie, z tym, że pełnomocnik powódki sprecyzowała, że od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty dochodzonej kwoty powódka domaga się odsetek ustawowych za opóźnienie [protokół – k. 189-190]. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 23 sierpnia 2012 roku około godziny 16:32 P. D. kierujący pojazdem marki R. (...) nr rej (...) jadąc ulicą (...) w Ł. od ulicy (...) w kierunku ulicy (...) , w pobliżu posesji numer (...) gwałtowanie hamował za pojazdem marki S. (...) nr rej (...) kierowanym przez W. P. . Po chwili P. D. poczuł uderzenie w tył kierowanego przez siebie samochodu. Po wyjściu z pojazdu P. D. stwierdził, że w jego samochód uderzył pojazd marki T. (...) nr rej (...) kierowany przez M. B. , w który to pojazd uderzył z kolei samochód marki V. (...) nr rej (...) kierowany przez P. O. . Na miejsce zdarzenia została wezwana policja i pogotowie. Kierujący pojazdami w chwili zdarzenia byli trzeźwi. W chwili zdarzenia nawierzchnia jezdni była sucha. W rejonie miejsca wypadku nie występowały zjawiska atmosferyczne ograniczające przejrzystość powietrza [notatka urzędowa - k. 1 - 2 załączonych akt XVII W 4809/12, notatka urzędowa - k. 3-3v załączonych akt XVII W 4809/12, szkic - k. 4 załączonych akt XVII W 4809/12, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego – k. 5-6v załączonych akt XVII W 4809/12, protokoły z przebiegu badania trzeźwości - k. 7-10 załączonych akt XVII W 4809/12, protokół oględzin pojazdów – k. 11-18 załączonych akt XVII W 4809/12, dokumentacja na płycie CD – k. 19 załączonych akt XVII W 4809/12, zeznania P. D. k. 64-65v., zeznania P. O. – k. 65v.- 66, opinia biegłego – k. 82-138]. Na skutek zdarzenia w pojeździe marki R. (...) został wgnieciony i porysowany przedni zderzak, przednia i tylna tablica rejestracyjna zostały uszkodzone wraz z ramkami, została wgnieciona i porysowana pokrywa bagażnika i tylny zderzak. Został uszkodzony tłumik [notatka urzędowa - k. 1v akta szkody]. Wysokość szkody wyniosła 5.214,46 zł [okoliczność bezsporna, nadto kalkulacja szkody – k. 9-12]. Prawomocnym wyrokiem nakazowym wydanym przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, Wydział XVII Karny P. O. został ukarany grzywny w wysokości 300 złotych za popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 Kodeksu Wykroczeń [wyrok nakazowy - k. 59 akt szkody, zeznania P. O. – k. 65v.] Powódka w dniu 22 sierpnia 2012 roku zgłosiła szkodę komunikacyjną do Towarzystwa (...) z siedzibą w W. , która w dacie zdarzenia świadczyła sprawcy P. O. zdarzenia ochronę ubezpieczeniową w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego [bezsporne, zgłoszenie szkody – k. 19-20, pismo ubezpieczyciela – k. 18]. Decyzją z dnia 29 października 2012 roku Towarzystwo (...) z siedzibą w W. odmówiła powódce wypłaty odszkodowania za szkodę w pojeździe [bezsporne, nadto potwierdzona za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego kserokopia decyzji (...) – k. 17-17v.]. Powódka wystosowała w dniu 10 lutego 2014 roku do pozwanego przedsądowe wezwanie do zapłaty odszkodowania w wysokości 5.214,46 złotych tytułem kosztów naprawy pojazdu marki R. (...) nr rej (...) wraz z odsetkami ustawowymi liczonym od dnia 29 października 2012 roku [przedsądowe wezwanie do zapłaty – k. 14-15]. Pismem z dnia 3 marca 2014 roku ubezpieczyciel ostatecznie odmówił wypłaty odszkodowania [pismo ubezpieczyciela – k. 13-13v.]. Największą prędkość kolizyjną posiadał pojazd marki T. (...) , o czym świadczy zakres uszkodzeń poszczególnych pojazdów uczestniczących w kolizji. Przy swobodnym ruchu pojazdu T. z awaryjnym hamowaniem, kierujący samochodem V. miałby możliwość zatrzymania pojazdu za samochodem T. . Gwałtowane hamowanie pojazdu marki T. i uderzenie w tył samochodu R. , a tym samym skrócenie drogi zatrzymania tego pojazdu uniemożliwiło uniknięcie uderzenia przez jadący za nim samochód marki V. nawet przy zachowaniu bezpiecznego odstępu od poprzedzającego go pojazdu niezależnie od prędkości, z jaką V. poruszało się bezpośrednio przed zderzeniem. Należy kategorycznie wykluczyć, aby pierwotnie doszło do zderzenia V. (...) z T. (...) , a dopiero później do zderzenia T. (...) z R. (...) . Na intensywne hamowanie pojazdu marki T. (...) wskazuje znalezienie się przedniej części samochodu T. (brak zderzaka przedniego) pod tylną częścią samochodu R. . Wersji przebiegu zdarzenia, w którym to najpierw dochodzi do zderzenia samochodu marki V. z samochodem marki T. nie potwierdza rozmieszczenie pojazdów po zaistnieniu kolizji. Gdyby wszystkie pojazdy poprzedzające samochód marki V. uległy zatrzymaniu, a zderzenie zostałoby spowodowane przez samochód marki V. to energia kinetyczna zderzenia musiałaby być na tyle duża, że spowodowałaby przemieszczenie wszystkich pojazdów do przodu, co w konsekwencji prowadziłoby do największej deformacji przodu samochodu marki V. . W przedmiotowej sprawie jednak największej deformacji uległa przednia część pojazdu marki T. , co potwierdza że ten pojazd miał największą prędkość kolizyjną. Błąd w taktyce i technice jazdy popełnił zatem kierowca samochodu T. , poprzez nieutrzymywanie bezpiecznego odstępu wzdłużnego od poprzedzającego pojazdu R. . Zachowanie kierującego pojazdem T. stanowiło bezpośrednią przyczynę zaistnienia kolizji. Pomiędzy pojazdami uczestniczącymi w kolizji mogły występować wtórne zderzania, których energia kinetyczna była znacznie niższa od pierwotnych, a tym samym zakres uszkodzeń dotyczyłby tych samych elementów pojazdów, w tym R. [opinia biegłego sądowego z zakresu wypadków drogowych mechaniki pojazdowej techniki samochodowej i analiz wypadków komunikacyjnych R. B. - k. 80-138, płyta CD załącznik do opinii – k. 139, opinia uzupełniająca – k. 153-160, ustna opinia uzupełniająca – k. 189-190]. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, których autentyczność nie była kwestionowana w toku procesu przez strony, ich prawdziwość i rzetelność nie budziła również wątpliwości Sądu. Wartość szkody była pomiędzy stronami bezsporna. Ustalenia dotyczące przebiegu zdarzenia i zawinienia jednego z kierujących Sąd poczynił na podstawie opinii sporządzonej przez biegłego w dziedzinie techniki samochodowej i analiz wypadków komunikacyjnych, który dysponując wiedzą specjalistyczną dokonał prawidłowej rekonstrukcji przebiegu kolizji jaka miała miejsce w dniu 13 sierpnia 2012 roku. Opinia pisemna oraz opnie uzupełniające są pełne, konsekwentne i jasne. Biegły rozważył wszelkie możliwe warianty i w oparciu o istniejący materiał dowodowy z miejsca zdarzenia poczynił obliczenia i uzasadnił wywiedzione z nich wnioski. Wbrew zarzutom pełnomocnika powódki to opinia ma decydujące znaczenia dla ustaleń faktycznych jako oparta na źródłach obiektywnych w postaci dokumentacji zdjęciowej z miejsca zdarzenia i szkicu sytuacyjnego oraz utrwalonych w dokumentacji uszkodzeniach pokolizyjnych pojazdów. Zeznania świadków zdarzenia zawsze są w pewnym stopniu obarczone subiektywnym postrzeganiem rzeczywistości, a szczególnie w sytuacji gdy świadkowie są uczestnikami opisywanego zdarzenia. Oczywistym jest, że kierujący pojazdem skupia uwagę na przebiegu ruchu pojazdów przed nim, a nie z tyłu, co uzasadnia brak faktycznej wiedzy P. D. co do kolejności zderzeń pojazdów znajdujących się za nim. W świetle obiektywnych dowodów wskazanych wyżej zeznanie świadka M. B. złożone w postępowaniu wykroczeniowym nie może zostać znane za podstawę ustaleń faktycznych. Biegły analizując możliwe warianty przebiegu zdarzenia wziął pod uwagę również te zeznania i kategorycznie wykluczył podawaną przez M. B. kolejność zderzeń. Świadek wykorzystał fakt, że nie był ostatnim kierującym uczestniczącym w kolizji i powszechne przekonanie, że winny jest zawsze kierowca z tyłu dla uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenie, co czyni jego zeznania niewiarygodnymi. Niezależnie od powyższego wniosek powódki zgłoszony w piśmie procesowym z dnia 16 maja 2016 roku o przesłuchanie świadka M. B. jako oczywiście spóźniony podlegał oddaleniu. Powódka już na etapie postępowania likwidacyjnego wiedziała, że kwestionowana jest wina kierującego V. , a ubezpieczyciel przypisuje ją własnie kierującemu T. (...) M. B. . Winna zatem zgłosić wniosek o przesłuchanie go w charakterze świadka już w pozwie, czego nie uczyniła. Nie uczyniła tego również po złożeniu odpowiedzi na pozew, w której strona pozwana podtrzymała dotychczasowe stanowisko, a zgłaszając spóźniony wniosek nawet nie usiłowała wykazać, że wcześniej nie było możliwe zawnioskowanie dowodu z zeznań tego świadka. Zdaniem Sądu, opinia przedstawiona przez biegłego sądowego stanowi pełnowartościowy dowód nie tylko dlatego, że została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę fachową z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, ale również dlatego, że jest jasna, logiczna, wewnętrznie niesprzeczna, a wnioski zostały przez biegłego dobrze uzasadnione, co czyni opinię w pełni przydatnym środkiem dowodowym do rozstrzygnięcia sprawy. Opinia przedstawiona przez biegłego nie budzi też żadnych wątpliwości w świetle zasad doświadczenia życiowego czy wiedzy powszechnej. Biegły w treści opinii odniósł się do wszelkich zarzutów strony powodowej, która nie zdołała w żaden sposób podważyć jej wniosków. W tym stanie rzeczy opinia przedłożona przez biegłego stanowiła jeden z podstawowych dowodów, na których Sąd oparł rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu. W niniejszej sprawie powódka dochodziła odszkodowania od ubezpieczyciela posiadacza pojazdu marki V. (...) nr rej (...) , który jej zdaniem był sprawcą kolizji z dnia 13 sierpnia 2012 roku. Zgodnie art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony Przy ubezpieczeniu komunikacyjnym zakres ten konkretyzuje art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych (Dz. U. 2003, Nr 124, poz. 1152), zgodnie z którym z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Zgodnie natomiast z art. 35 powołanej ustawy ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która, kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Przy czym przepisy te nie regulują zakresu odpowiedzialności ubezpieczyciela w sposób samodzielny, a odwołują się do odpowiedzialności posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego na podstawie przepisów prawa cywilnego, co wprost wynika z treści art. 34 ust. 1 cytowanej ustawy. przy czym zasady odpowiedzialności posiadaczy pojazdów mechanicznych określa art. 436 § 2 k.c. , który stanowi, że w razie zderzenia odpowiedzialność posiadaczy następuje w oparciu o zasadę winy. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 11 k.p.c. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Nie wiąże natomiast wyrok skazujący za wykroczenie. Tym samym niezależnie od tego, że kierujący pojazdem marki V. (...) P. O. został w postępowaniu wykroczeniowym uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń , polegającego na spowodowaniu kolizji drogowej, okoliczność ta nie może samodzielnie przesądzać o odpowiedzialności pozwanego. Sąd w sprawie cywilnej nie był związany ustaleniami poczynionymi w postępowaniu wykroczeniowym, w szczególności co do winy obwinionego i mógł poczynić własne ustalenia w tym zakresie. Zauważyć przy tym należy, że obwiniony P. O. przyznał się do winy i postanowił dobrowolnie poddać karze pomimo, że nie widział jak wyglądała kolejność zderzeń pojazdów przede nim, a jak sam stwierdził podana w zarzucie wersja była prawdopodobna. W toku niniejszego procesu strona pozwana kwestionowała swoją odpowiedzialność za skutki kolizji z dnia 13 sierpnia 2012 roku, wskazując, iż z zebranego w toku postępowania likwidacyjnego materiału nie wynika, aby istniały podstawy do przyjęcia odpowiedzialności za spowodowanie przedmiotowej szkody kierującego pojazdem marki V. (...) , który miał zawartą umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w pozwanym Towarzystwie. Ocenie Sądu podlegała więc w pierwszej kolejności kwestia kto ponosi odpowiedzialność za spowodowanie przedmiotowej kolizji. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim opinii biegłego sądowego R. B. , Sąd uznał, iż wyłącznym sprawcą kolizji drogowej z dnia 13 sierpnia 2012 roku był kierujący pojazdem marki T. (...) M. B. . W ustalonym stanie faktycznym sprawy nie jest możliwe postawienie kierowcy V. zarzutu, iż spóźnił się z rozpoczęciem manewrów obronnych. Kierowca V. nawet przy zachowaniu bezpiecznego odstępu od poprzedzającego go samochodu marki T. uderzyłby w poprzedzający go pojazd. W konsekwencji należy przyjąć za biegłym, że błąd w technice i taktyce jazdy popełnił kierowca pojazdu marki T. , nie zachowując bezpiecznego odstępu wzdłużnego od poprzedzającego go pojazdu marki R. , co stanowiło bezpośrednią przyczynę wystąpienia kolizji. Powódka jako pozwanego oznaczyła ubezpieczyciela posiadacza pojazdu V. , którego kierowca nie był sprawcą kolizji, nie można mu przypisać winy za uszkodzenie samochodu powódki, a tym samym posiadacz V. nie odpowiada w świetle art. 436 § 2 k.c. za szkodę S. D. . Powództwo podlegało zatem oddaleniu, na podstawie art. 35 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych z uwagi na brak legitymacji procesowej po stronie pozwanej. O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i na podstawie art. 98 k.p.c. obciążył powódkę kosztami procesu poniesionymi przez wygrywająca w całości stronę pozwaną w kwocie 1.717 złotych, na którą składała się kwota 1.200 złotych z tytułu kosztów zastępstwa procesowego, kwota 500 złotych zaliczki na opinię biegłego oraz 17 złotych z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wynagrodzenie pełnomocnika A. Sąd ustalił według stawki minimalnej stosownie do przepisu § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349), które obowiązywało w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Powołane rozporządzenie znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (wejście w życie 1 stycznia 2016 r.) w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 roku), zgodnie z którym, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j.t. Dz. U. 2014 poz. 1025 z późn. zm.) w zw. z art. 98 k.p.c. Sąd nakazał pobrać od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zgierzu kwotę 1.502,20 złotych tytułem nieuiszczonego wynagrodzenia biegłego, które zostały tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa.