Sygn. akt: I C 1726/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Nysie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Dobrawa Michałowska Protokolant: starszy protokolant sądowy Joanna Pilc-Syposz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. na rozprawie sprawy z powództwa P. M. przeciwko Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna w W. o zapłatę I. powództwo oddala, II. zasądza od powoda P. M. na rzecz strony pozwanej Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna w W. kwotę 1.217 zł ( jeden tysiąc dwieście złotych złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, III. obciąża powoda P. M. na rzecz Skarbu Państwa –Sądu Rejonowego w Nysie kwotą 585 zł (pięćset osiemdziesiąt pięć złotych). C 1726/15 UZASADNIENIE Powód P. M. wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na swoją rzecz kwoty 4.536,64 zł tytułem odszkodowania wraz ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 12 kwietnia 2015 roku do dnia zapłaty oraz kwoty 492 tytułem kosztów sporządzenia opinii niezależnego rzeczoznawcy z ustawowymi odsetkami od dnia 18 czerwca 2015 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Pismem procesowym z dnia 10 maja 2016 r. powód rozszerzył powództwo o dalsze 2.535,92 zł W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 12 kwietnia 2015 roku miał miejsce wypadek w wyniku, którego uszkodzony został samochód marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , a sprawca wypadku ubezpieczony był od odpowiedzialność cywilnej posiadaczy pojazdów u pozwanego. Pozwany co do zasady uznał swoją odpowiedzialność, niemniej wypłacone przezeń odszkodowanie nie odpowiada wartości szkody jaka powstała w pojeździe. W odpowiedzi na pozew Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu w uzasadnieniu wskazała, że wypłaciła powodowi odszkodowanie w wysokości 1.694,94 zł, które to jest adekwatne do rozmiaru szkody. Towarzystwo ubezpieczeń zakwestionowało stanowisko strony powodowej, a dotyczące wysokości kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu, a także konieczności sporządzenia prywatnej opinii w tym zakresie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny W dniu 12 kwietnia 2015 roku miała miejsce kolizja drogowa, na skutek której uszkodzony został pojazd, którego właścicielem był powód, tj. S. (...) nr rej. (...) . Sprawca wypadku ubezpieczona był od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów u pozwanego. okoliczność bezsporna Tuż przed wypadkiem wartość wskazanego pojazdu wynosiła 18.400 zł. Wartość pojazdu po kolizji wynosiła zaś 11.800 zł. Koszt naprawy pojazdu wyniósł 9.259,50 zł. Dowód: opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej, k. 60 Powód nie poniósł żadnych kosztów naprawy i zbył przedmiotowy pojazd w stanie uszkodzonym w dniu 15 maja 2015 r. za cenę 18.200 zł Dowód:
- przesłuchanie powoda , k.55,
- umowa sprzedaży, k. 53 W dniu 8 maja 2015 r. pozwany ustalił wysokość kosztów naprawy i wskazał warsztat samochodowy gotowy do naprawy pojazdu. W dniu 18 czerwca 2016 r. pozwana wypłaciła na rzecz powoda odszkodowanie w kwocie 16.156,41 zł. Dowód:
- pismo, k. 16,
- potwierdzenie przelewu, k.
- Sąd zważył, co następuje: Powództwo P. M. nie zasługiwało na uwzględnienie. Ustalając stan faktyczny w sprawie sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez strony opisanych szczegółowo pod poszczególnymi elementami stanu faktycznego. Sąd posiłkował się także opinią biegłego z zakresu techniki samochodowej Z. Ż. . Żadna ze stron nie kwestionowała zawartych w opinii wniosków. Podkreślenia wymaga, że strony pozostawały zgodne co do zakresu uszkodzeń pojazdu powoda, spór zaś dotyczył wysokości szkody. W niniejszej sprawie odpowiedzialność strony pozwanej opiera się co do zasady na przepisach art. 822 k.c. w związku z przepisami art. 436 § 1 i 2 k.c. , art. 415 k.c. , art. 363 § 1 k.c. oraz na przepisach ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.03.124.1152 ze zm.). Stosownie do treści art. 805 § 1 i 2 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie: przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku, a przy ubezpieczeniu osobowym – umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby ubezpieczonej. Zasady podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej określa ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 124, poz. 1151). Przez działalność taką rozumie się wykonywanie czynności ubezpieczeniowych związanych z oferowaniem i udzielaniem ochrony na wypadek ryzyka wystąpienia skutków zdarzeń losowych. W myśl przepisu art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie do treści art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. W sprawie bezsporne pozostaje, że sprawca kolizji, posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej. Strona pozwana nie kwestionowała samego faktu, iż w okresie przedmiotowego zdarzenia była odpowiedzialna na podstawie zawartej ze sprawcą polisy OC do naprawienia szkody powstałej w związku z ruchem tego pojazdu. Nie może zatem budzić wątpliwości, że za szkodę w mieniu P. M. odpowiedzialność ponosi w zakresie udzielonej ochrony, w ramach umowy ubezpieczenia OC pojazdów mechanicznych - strona pozwana. Przepis art. 361 § 2 k.c. stanowi natomiast, że w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje starty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono. W myśl art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź też przywrócenia stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Poszkodowany może się zatem domagać albo przywrócenia stanu poprzedniego – restytucja bądź zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej. W tym postępowaniu powód domagał się zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej stanowiącej koszt naprawy uszkodzonego pojazdu. Tymczasem powód nie poniósł kosztów naprawy pojazdu i dokonał jego zbycia w stanie nienaprawionym, za cenę odpowiadającą jego wartości sprzed wypadku. Tym samym nie odnotowano w związku z kolizją, żadnego ubytku w mieniu powoda. A zatem skoro nie poniósł szkody, odszkodowanie jest nienależne; brak bowiem podstawowej przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej, a mianowicie zaistnienia szkody. Orzeczenie o kosztach czerpie uzasadnienie z art. 98 § 1 k.p.c. , który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W niniejszej sprawie pozwany wygrał proces. W myśl § 3 tego artykułu do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Natomiast § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) stanowi o wysokości stawek minimalnych wynagrodzenia adwokata przy oznaczonej wartości. Na koszty postępowania składała się zatem koszty wynagrodzenia pełnomocnika oraz poniesione przez pozwanego koszty opinii biegłego (zaliczka w kwocie 500 zł). Na podstawie art. 13 ustawy o kosztach sadowych w sprawach cywilnych sąd obciążył powoda kosztami opinii poniesionymi tymczasowo przez Skarb Państwa. Wobec powyższego na podstawie przytoczonych regulacji orzeczono jak w sentencji.