Sygn. akt I C 142/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2016r. Sąd Rejonowy w Ostrzeszowie I Wydział Cywilny w osobie Sędziego Sądu Rejonowego Małgorzaty Wierzby-Golickiej w obecności protokolanta – K. R. po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016r. w Ostrzeszowie na rozprawie sprawy z powództwa R. K. przeciwko Towarzystwu (...) w W. o zapłatę I zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) w W. na rzecz powoda R. K. kwotę (...) ,51 ( szesnaście tysięcy osiemset dziewięć 51/100 ) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 9 maja 2014r. do dnia zapłaty; II oddala powództwo w pozostałym zakresie; III zasądza od powoda R. K. na rzecz pozwanego Towarzystwa (...) w W. kwotę 329,82 ( trzysta dwadzieścia dziewięć 82/100 ) złotych, tytułem zwrotu kosztów procesu; IV nakazuje pobrać od powoda R. K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie kwotę 628,17 ( sześćset dwadzieścia osiem 17/100 ) złotych, tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych; V nakazuje pobrać od pozwanego Towarzystwa (...) w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie kwotę 959,33 ( dziewięćset pięćdziesiąt dziewięć 33/100 ) złotych, tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. /-/ M. G. UZASADNIENIE wyroku z dnia 16 marca 2016r. Powód R. K. wniósł pozew przeciwko Towarzystwu (...) w W. domagając się zasądzenia na jego rzecz kwoty (...) ,- złotych wraz z odsetkami ustawowymi od wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania. W uzasadnieniu pozwu podał, iż w wyniku kolizji drogowej z dnia 16 maja 2013r. doszło do uszkodzenia należącego do niego pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Pozwany jako ubezpieczyciel sprawcy kolizji przeprowadził postępowanie likwidacyjne i wypłacił odszkodowanie w kwocie 13947,05 złotych. W ocenie powoda rzeczywisty koszt naprawy wynosił 41765,40 złotych, dlatego pozwany powinien zapłacić różnicę pomiędzy wypłaconym odszkodowaniem a rzeczywistą wysokością szkody. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Pozwany zakwestionował wysokość szkody wskazywaną przez powoda. Ponadto podniósł, iż powód przyczynił się do powstania szkody, co skutkowało obniżeniem odszkodowania. W ocenie pozwanego wypłacone odszkodowanie, po uwzględnieniu stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody, w pełni rekompensuje koszty naprawy pojazdu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 16 maja 2013r. kierująca pojazdem S. (...) chcąc ominąć roboty drogowe zjechała na przeciwległy pas ruchu doprowadzając do zderzenia z pojazdem marki A. (...) kierowanym przez powoda. Zachowanie pozwanej było bezpośrednią przyczyną kolizji, choć pozwany również naruszył przepisy ruchu drogowego, ponieważ poruszał się z prędkością około 48,6 km/h w miejscu, gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 40 km/h. Dowód: notatka informacyjna k. 8, opinia biegłego Z. A. k. 146-183, zeznania świadka Ż. M. k. 135-135v, zeznania powoda e- protokół rozprawy z dnia 2 marca 2016r. - 00:15:12-00:30:55 płyta CD k. 208 – 209v akt, informacja k.
- Właściciel pojazdu, którym kierował sprawca związany był z pozwanym umową obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność i po przeprowadzeniu postępowania odszkodowawczego ustalił koszty naprawy pojazdu marki A. (...) na kwotę 13947,05 złotych i taką też kwotę wypłacił powodowi. Ponadto pozwany przyznał powodowi kwotę 341,95 zł tytułem zwrotu kosztów holowania. Dowód: akta szkody. Całkowity koszt naprawy pojazdu marki A. (...) po kolizji z dnia 16 maja 2013r., to kwota 34173,96 złotych. Przy ustalaniu powyższej kwoty koszty roboczogodziny dla warsztatu mechanicznego określono na kwotę 100,- złotych. Ponadto koszty naprawy nie uwzględniają zastosowanego przy wycenie szkody przez pozwanego „urealniania” polegającego na obniżeniu cen części zamiennych o 30 %. Dowód: opinia biegłego Z. A. k. 146-
- Powyższy stan faktyczny, który był częściowo niesporny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy, akt szkody nr 403/13/33/28, zeznań świadka Ż. M. , opinii biegłego Z. A. oraz zeznania powoda. Sąd nie dał wiary twierdzeniom pozwanego jakoby powód przyczynił się do powstania szkody w 50 %. Pozwany w żaden sposób nie udowodnił tego twierdzenia. Z przeprowadzonego dowodu z opinii biegłego, w szczególności z ustnej opinii uzupełniającej złożonej na rozprawie w dniu 2 marca 2016r., ustaleń policji oraz zeznań sprawczyni wypadku wynika, iż kierująca pojazdem S. (...) wjechała na pas ruchu, po którym poruszał się powód i to właśnie jej zachowanie było bezpośrednią przyczyną wypadku. Nie można jednak podzielić twierdzeń powoda, iż jego zachowanie nie miało żadnego związku z powstaniem szkody i jej wielkością. Powód w wyniku naruszenia przepisów ruchu drogowego poruszał się z wyższą prędkością aniżeli dozwolona, wskutek czego uderzył w pojazd Ż. M. z większą siłą, niż gdyby jechał z prędkością przepisową. Z zasad doświadczenia życiowego wynika natomiast, że uderzenie z większą prędkością ma wpływ na stopień uszkodzenia pojazdu, a tym samym na rozmiar szkody. Mając jednak na uwadze okoliczność, że powód przekroczył prędkość jedynie o około 8,6 km/h należało uznać, iż przyczynił się on w nieznacznym stopniu do zwiększenia szkody. Sąd zważył, co następuje. Powództwo zasługuje na uwzględnienie w części. Zgodnie z art. 822 § 1 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. § 2 powołanego przepisu stanowi, że jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1 , będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Podstawę ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela za szkodę spowodowaną przez ubezpieczonego z tytułu OC posiadacza pojazdu stanowią art. 34 i nast. ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych . Pozwany nie kwestionował swojej odpowiedzialności za szkodę powstałą w wyniku kolizji z dnia 16 maja 2013r.. Kwestionował on jedynie wysokość szkody oraz wskazywał na konieczność pomniejszenia odszkodowania z uwagi na przyczynienie się powoda do powstania przedmiotowej szkody. Podstawową funkcją odszkodowania jest kompensacja, co oznacza, iż odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje celowe, niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku ( por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003r. w sprawie III CZP 32/03, Biul. SN 2003, z . 6, poz. 4 ), przy czym poszkodowanemu należy się nie tylko zwrot poczynionych przez niego przy tej naprawie nakładów, ale i zwrot robocizny z uwzględnieniem przyjętych, z reguły w miejscu zamieszkania, stawek robocizny za tego rodzaju usługi ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1997r. w sprawie I CKN 385/97, LEX nr 50530 ). Miarodajną w kwestii oceny wysokości szkody była w szczególności opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej inż. Z. A. . Biegły ten wycenił całkowity koszt naprawy uszkodzonego pojazdu na kwotę 34173,96 złotych. Powód, pomimo iż wcześniej podnosił, że koszt naprawy to kwota 41765,40 złotych, nie kwestionował opinii biegłego i uznał wskazywaną przez niego wysokość szkody. Pozwany odnosząc się do kosztów naprawy podanych przez biegłego wskazał jedynie na konieczność zastosowania potrąceń z uwagi na dokonywane przed wypadkiem nieprofesjonalne naprawy. W znajdującym się w aktach szkody kosztorysie stanowiącym podstawę ustalenia wysokości kosztów naprawy pojazdu pozwany dokonał tego rodzaju potrąceń poprzez „urealnienie” cen. Sąd nie widzi jednak podstaw do kwestionowania opinii biegłego Z. A. i obniżania odszkodowania w oparciu o niepoparte materiałem dowodowym twierdzenia pozwanego jakoby w pojeździe wykonywane były nieprofesjonalne naprawy. Za całkowicie trafne należy uznać nieuwzględnienie przez biegłego tzw. „urealnienia” polegającego na obniżeniu cen części zamiennych o 30%. Wysokość odszkodowania powinna być adekwatna do wysokości poniesionej szkody, zatem powinna odzwierciedlać rzeczywisty koszt naprawy i brak jest podstaw do jego zmniejszania pod pozorem „urealnienia”. Obniżone w ten sposób odszkodowanie nie spełniałoby swej funkcji kompensacyjnej, ponieważ odszkodowanie w obniżonej kwocie byłoby niewystarczające do wykonania naprawy. W ocenie Sądu brak było również podstaw do obniżenia wysokości odszkodowania o podatek VAT. Pozwany nie wykazał zasadności obniżenia kwoty odszkodowania o wartość wymienionego podatku, a zgodnie z regułą określoną w art. 6 kc to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie, w szczególności wobec konsekwentnych twierdzeń powoda, iż pojazd biorący udział w kolizji nie był autem firmowym i powód nie miał możliwości dokonania odpisu podatku VAT. Zgodnie z art. 362 kc jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu. W niniejszej sprawie powód z uwagi na przekroczenie przez niego dozwolonej prędkości o około 8,6 km/h, w nieznacznym stopniu przyczynił się do zwiększenia szkody, dlatego też w ocenie Sądu zasadnym jest obniżenie wysokości odszkodowania o 10 %. Powodowi z tytułu odszkodowania przysługiwała kwota 34173,96 złotych. Powinna ona jednak zostać pomniejszona o 3417,40 złotych ( (...) ,96 x 10 % ) z uwagi na przyczynienie się powoda do powstania szkody. W związku z powyższym, po uwzględnieniu dotychczas wypłaconego na rzecz powoda odszkodowania ( 13947,05 złotych ) w pkt I wyroku zasądzono na jego rzecz kwotę 16809,51 złotych, a w pkt II wyroku oddalono powództwo w pozostałym zakresie. O kosztach procesu orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 kpc mając na względzie wynik procesu. Porównując wysokość kwot dochodzonych przez powoda i na jego rzecz zasądzonej należało przyjąć, że wygrał on proces w 60,43%. Koszty procesu poniesione przez strony to kwota (...) ,- złotych, na którą składają się: opłata sądowa ( (...) ,- złotych ), zaliczka wpłacona na poczet wynagrodzenia biegłego ( 700,- złotych ), wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego (2400,- złotych ) ustalone na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz opłata uiszczona od pełnomocnictwa ( 17,- złotych ) na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. – o opłacie skarbowej. Pozwany powinien ponieść 60,43% kosztów, a więc koszty w kwocie 2724,18 złotych. Pozwany poniósł koszty zastępstwa procesowego swojego pełnomocnika ( 2400,- złotych ), opłaty od udzielonego mu pełnomocnictwa ( 17,- złotych ) oraz koszt zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego ( 700,- złotych ) w łącznej kwocie (...) ,- złotych. Powód powinien zatem zwrócić pozwanemu kwotę 392,82 złotych ( (...) ,- złotych – 2724,18 złotych ). Nieuiszczone koszty sądowe w niniejszej sprawie to kwota 3008,04 złotych, na którą składają się: wynagrodzenie biegłego Z. A. za sporządzenie opinii pisemnej w części, w której nie zostało pokryte ze środków wpłaconych tytułem zaliczki ( 1436,56 złotych ) oraz wynagrodzenie za sporządzenie ustnej opinii uzupełniającej ( 150,94 złotych ). Pozwany zobligowany jest do uiszczenia 60,43% kosztów sądowych, powinien zatem zapłacić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie kwotę 959,33 złotych ( (...) ,5 złotych x 60,43 % ). W pozostałym zakresie ( 628,17 złotych ) nieuiszczone koszty sądowe obciążają powoda. /-/ M. G.