Sad powszechny, VI Gz 109/16

Sygn. akt VI Gz 109/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2016 r. Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Joanna Rusińska (spr.) Sędziowie SO Jerzy P. Naworski, SO Zbigniew Krepski po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku (...) Bank (...) S.A. w W. o ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy Z. R. na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 14 marca 2016r., sygn. akt V GU 30/15 postanawia oddalić zażalenie. SSO Jerzy Naworski SSO Joanna Rusińska SSO Zbigniew Krepski UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Toruniu oddalił wniosek wierzyciela (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej w W. o ogłoszenie upadłości Z. R. obejmującej likwidację jego majątku wskazując, że pomimo niewypłacalności dłużnika zachodzi negatywna przesłanka z art.13 ust.2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze . W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji na wstępie wskazał, że postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie sygn. akt V GU 21/14 oddalił wniosek innego wierzyciela o ogłoszenie upadłości Z. R. . Dalej stwierdził, że zarówno nieruchomości, jak i ruchomości dłużnika są zabezpieczone rzeczowo, zaś majątek wolny od obciążeń ma wartość 22.000 zł. Uwzględniając spodziewane koszty postępowania upadłościowego, wynoszące już w pierwszym roku ponad 300 tys. zł, nie ma w ocenie Sądu Rejonowego żadnych gwarancji na uzyskanie przez wierzycieli zwrotu ewentualnej zaliczki na koszty postępowania upadłościowego, o jakiej mówi art.232 p.u.n. wcześniejsza decyzja sądu upadłościowego co do oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości Z. R. oraz informacje na temat majątku przekazane przez tymczasowego nadzorcę sądowego ustanowionego w niniejszym postępowaniu, ostatecznie przekonały Sąd Rejonowy, że wniosek wierzyciela na podstawie art.13 ust.2 p.u.n. należy oddalić. O kosztach postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości orzekł na podstawie art.32 ust.3 i 4 p.u.n. , obciążając nimi dłużnika. Wnioskodawca w zażaleniu zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 11 p.u.n. , art.13 ust.2 p.u.n. i art.32 ust.5 p.u.n. w zw. z art. 232 p.u.n. oraz art.345 ust.1 p.u.n. , wnosząc o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art.11 p.u.n. , ponieważ Sąd I instancji zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy przyjął, że uczestnik postępowania jest podmiotem niewypłacalnym w rozumieniu tego przepisu. Niesłuszny jest także zarzut naruszenia art.32 ust.5 p.u.n. , gdyż przepis ten dotyczy zaliczki na koszty postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości, a nie kosztów właściwego postępowania upadłościowego i nie miał on w sprawie zastosowania. Zresztą skarżący nawet nie wskazuje, w jaki sposób doszło do naruszenia tego przepisu. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art.232 p.u.n. Gdy uwzględni się relacje treści tego przepisu z treścią art. 361 pkt 2 p.u.n. , jest oczywiste, że podejmowanie działań zmierzających do uzyskania zaliczki od wierzycieli upadłego ma sens jedynie wtedy, gdy tylko czasowo zabrakło środków finansowych na bieżące regulowanie kosztów postępowania, ale w samej masie są potencjalne środki (np. zapasy materiałowe czy też wierzytelności), które gwarantują uzyskanie środków pieniężnych i to nie tylko w stosunku do wierzycieli zabezpieczonych rzeczowo. W przeciwnym razie wystąpią bowiem przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art.361 pkt 1 p.u.n. Skoro taka sytuacja jest już przewidywana w postępowaniu w przedmiocie ogłoszenia upadłości – co należy podkreślić na podstawie ustaleń dotyczących wartości majątku nieobciążonego rzeczowo i kosztów postępowania upadłościowego, które nie zostały przez skarżącego podważone (brak takiego zarzutu) – to nie można skutecznie zarzucać Sądowi I instancji naruszenia art.232 p.u.n. Nie usprawiedliwia zażalenia zarzut naruszenia art.345 ust.1 p.u.n. Przepis ten określa, w jaki sposób zaspokajane są wierzytelności zabezpieczone rzeczowo, natomiast nie decyduje on o zasadności uwzględnienia wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnika w sytuacji, gdy występują przesłanki z art.13 ust.2 p.u.n. Nieuzasadniony jest wreszcie zarzut naruszenia art.13 ust.2 p.u.n. , stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rację ma skarżący, że wspomniany przepis oddaje decyzję o ogłoszeniu upadłości dyskrecjonalnej władzy sądu, jednak jej granice nie zostały w rozpoznawanej sprawie przekroczone. Sąd odwoławczy przyjmuje za własne ustalenia Sądu I instancji, zwłaszcza, że skarżący nie podniósł w zażaleniu zarzutu naruszenia art.233 § 1 k.p.c. i dokonania błędnych ustaleń. Jeżeli więc majątek upadłego ma znaczną wartość, jednak wolny od obciążeń rzeczowych jest wart tylko 22 tys. zł, przy przewidywanych kosztach ponad 300 tys. zł tylko w pierwszym roku upadłości, to jest oczywistym, że zachodzą podstawy do zastosowania art.13 ust.2 p.u.n. Zdaniem Sądu Okręgowego, zaakceptowana przez Sąd I instancji kalkulacja kosztów dokonana przez tymczasowego nadzorcę sądowego, oparta na jego doświadczeniu jest wiarygodna i nie została skutecznie podważona. Nie budzą także wątpliwości przewidywane przez niego problemy z szybkim zbyciem rzeczy ruchomych. Przepis art. 13 ust. 2 p.u.n. dotyczy sytuacji, gdy majątek dłużnika, który nie jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym lub zastawem skarbowym, nie wystarczy na zaspokojenie kosztów postępowania. W takim wypadku sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości. Rozwiązanie to wiąże się z tym, iż w postępowaniu upadłościowym wierzyciele zabezpieczeni rzeczowo zaspokajani są z przedmiotów obciążonych (por. art. 336, 345, 346 ). Dlatego też niecelowe jest prowadzenie postępowania upadłościowego, skoro majątek niezabezpieczony nie wystarczy na zaspokojenie kosztów postępowania, bowiem wierzyciele zabezpieczeni rzeczowo mogą się zaspokajać z przedmiotów zabezpieczonych w drodze egzekucji singularnej (por. F.Zedler, Komentarz do art.13 Prawa upadłościowego i naprawczego, LEX). Z przytoczonych względów, zażalenie jako bezzasadne na podstawie art.385 k.p.c. w zw. z art. 35 p.u.n. i art.449 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2015 r., poz. 978 ze zm.) podlegało oddaleniu. SSO Jerzy Naworski SSO Joanna Rusińska SSO Zbigniew Krepski VI Gz 109/16 ZARZĄDZENIE 1/ (...) - (...) - (...) 2/ (...) . 3/ (...) T. , 8 lipca 2016 r.