Sad powszechny, V W 7643/15

(1)c. J. ur. (...) w W. obwinionej o to że: w dniu 3 listopada 2015 roku około godz. 16:30 w W. przy ul. (...) 1 na terenie L. imienia C. (hala przylotów) wbrew zakazowi prowadziła działalność gospodarczą z zakresu oferowania usług adwokackich przylatującym pasażerom bez zgody zarządzającego lotniskiem tj. o wykroczenie z art. 210 ust. 1 pkt. 5a Ustawy Prawo Lotnicze w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 04.09.2012r. Orzeka: 1) Obwinioną M. F.

(1)uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawie art. 210 ust 1 pkt 5a Ustawy Prawo Lotnicze w zw. z art. 39 § 1 i 2 kw wymierza jej karę nagany; 2) Zwalnia obwinioną od opłaty , koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt: 7643/15 UZASADNIENIE M. F.

(1)została obwiniona o to, że w dniu 3 listopada 2015 roku około godz. 16:30 w W. przy ul. (...) 1 na terenie L. imienia C. (hala przylotów) wbrew zakazowi prowadziła działalność gospodarczą z zakresu oferowania usług adwokackich przylatującym pasażerom bez zgody zarządzającego lotniskiem, tj. o wykroczenie z art. 210 ust. 1 pkt. 5a Ustawy Prawo Lotnicze w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 04.09.2012r. W oparciu o zabrany w sprawie materiał dowodowy Sad ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 8 czerwca 2015 r. M. F.

(1)zawarła z (...) sp. z o.o. umowę zlecenie, w ramach której zobowiązała się ona do wykonywania na rzecz spółki działalności o charakterze reklamacyjno-akwizycyjnej polegającej na rozmowie z pasażerami opóźnionych lotów i przedstawianie im możliwości prawnych wynikających z opóźnienia. W ramach tych rozmów wręczała ona swoim rozmówcom kontakt do swojego mocodawcy, jako firmy która potencjalnie mogłaby zajmować się reprezentacją tych osób w ramach postępowania odszkodowawczego. Członkami Zarządu w spółce (...) w tym czasie byli M. S. oraz M. F.

(2). W dniu 3 listopada 2015 r. M. F.

(1)wykonywała opisane wyżej obowiązki znajdując się na terenie hali przylotów lotniska C. w W. . Sytuację tę zaobserwowała J. S. pełniąca funkcję specjalisty ds. handlowych w Przedsiębiorstwie Państwowym (...) . Podeszła ona do M. F.

(1)celem weryfikacji czy posiada ona identyfikator upoważniający ją do prowadzenia tego typu działalności oraz ustaliła, iż M. F.

(1)nie jest uprawniona do prowadzenia działalności akwizycyjnej i reklamowej na terenie lotniska. W związku z tym J. S. zwróciła się do pracowników (...) Ochrony (...) i wskazała, iż kobieta rozmawiająca z pasażerami wykroczyła przeciwko przepisom związanym z ochroną porządku i bezpieczeństwa na terenie lotniska i w związku z tym konieczne jest przeprowadzenie interwencji mającej na celu usunięcie M. F.

(1)z terenu hali przylotów lotniska C. . Funkcjonariusze SOL podjęli interwencję wobec M. F.

(1)i w związku z tym poinformowali ją, że musi ona opuścić teren hali przylotów. W odpowiedzi M. F.

(1)wskazała, iż nie łamie obowiązujących przepisów ponieważ nie prowadzi w tym momencie działalności gospodarczej i w związku z tym nie narusza obowiązujących zasad. W związku z prowadzoną ożywioną wymianą zdań, po chwili do rozmowy włączyły się również osoby prowadzące w okolicach lotniska działalność przewozu osób taksówkami tj. W. A. oraz M. A. . Poinformowali oni M. F.

(1), że nie ma się czego obawiać i że znają prawników którzy są w stanie rozwiązać tą sytuacje przed Sądem. Po chwili na miejscu zdarzenia pojawił się uprzednio wezwany przez J. S. , funkcjonariusz policji W. T. . Stwierdził on popełnienie przez obwinioną wykroczenia z art. 210 ust. 1 pkt 5a Ustawy Prawo Lotnicze i w związku z tym wystawił on mandat karny w wysokości 200 zł. M. F.

(1)odmówiła przyjęcia mandatu i w związku z tym funkcjonariusz policji poinformował ją o skierowaniu do Sądu wniosku o ukaranie. Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie następujących dowodów: wyjaśnień obwinionej M. F.

(1)/e-protokół rozprawy z dnia 31 marca 2016 r. od 00:01:12 do 00:16:16/; zeznań świadka J. S. /k. 12 protokół przesłuchania, e-protokół rozprawy z dnia 31 marca 2016 r. od 00:16:16 do 00:37:12/; zeznań świadka W. T. /k. 14 protokół zeznań świadka, e-protokół rozprawy z dnia 17 maja 2016 r. od 00:01:23 do 00:07:48/; zeznań świadka M. A. /e-protokół rozprawy z dnia 17 maja 2016 r. od 00:07:48 do 00:11:40/ zeznań świadka W. A. /e-protokół rozprawy 17 maja 2016 r. od 00:11:40 do 00:15:55/, zeznań świadka M. F.

(2)/e-protokół rozprawy z dnia 17 maja 2016 r. od 00:15:55 do 00:22:31/ zeznań świadka M. S. /e-protokół rozprawy z dnia 17 maja 2015 r. od 00:22:31 do 00:26:24/; notatki urzędowej /k. 1, 9, 22/; płyty CD /k. 8/;pisma dyrektora Przedsiębiorstwa Państwowego (...) /k. 72/; ksero umowy zawartej miedzy obwinioną a spółką (...) /k. 77-78/. Obwiniona M. F.

(1)w swoich wyjaśnieniach nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wskazała, iż w dniu 3 listopada 2015 r. nie wykonywała działalności gospodarczej, ani nie oferowała usług adwokackich na terenie lotniska i w związku z tym nie wypełniła znamion wykroczenia. Obwiniona wyjaśniła, iż firma w której pracuje zajmuje się odszkodowaniami dla pasażerów samolotów , których lot był opóźniony. M. F.

(1)wskazała, iż do jej obowiązków w ramach wykonywanej przez nią pracy należało między innymi informowanie pasażerów o przysługujących im uprawnieniach związanych z zaistniałymi nieprawidłowościami. Obwiniona zaznaczyła jednocześnie, iż rozmowy z pasażerami przebiegały z reguły w miłej atmosferze a sami rozmówcy byli zainteresowani przekazywanymi przez nią informacjami. Obwiniona wskazała również, iż oprócz informowania pasażerów o przysługujących im prawach do zakresu jej obowiązków należało również pozyskanie od tych pasażerów danych kontaktowych, które później przekazywała do swojego mocodawcy czyli spółki (...) . Obwiniona zaznaczyła jednocześnie, iż to nie do niej należy dalszy kontakt z klientami. W zakresie kierowania jej na lotnisko obwiniona wskazała, iż miała się ona udać się na lotnisko w przypadku otrzymania informacji o opóźnionym locie i wyjaśniła jednocześnie, iż jej pobyt na lotnisku w dniu 3 listopada 2015 r. nie był dla niej pierwszym przypadkiem kiedy wykonywała swoje obowiązki w tym miejscu. W przedmiocie zdarzeń z dnia 3 listopada 2015 r. obwiniona potwierdziła, iż w tym dniu znajdowała się w hali przylotów lotniska im. C. w W. , gdzie wykonywała swoje obowiązki. Jak relacjonuje w trakcie rozmowy z pasażerami podeszli do niej pracownicy lotniska i poinformowali ją, że musi ona opuścić teren lotniska z powodu braku wymaganego zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wskazuje obwiniona po odmowie zastosowania się do wspomnianego polecenia funkcjonariusze SOL zaczęli ją szarpać i siłą chcieli usunąć ją z terenu lotniska. M. F.

(1)wyjaśniła, iż w jej obronie występowali zarówno jej rozmówcy, jak również taksówkarze, który również znajdowali się na hali przylotów lotniska. Obwiniona zaznaczyła, iż jej zachowanie w żaden sposób nie wpływało na porządek panujący na lotnisku i w związku z tym nie powinno stanowić wykroczenia. Sąd zważył co następuje: Wyjaśnienia obwinionej zasługują na wiarę w zakresie w jakim opisała ona metodykę wykonywanej przez nią pracy oraz wskazała zakres obowiązków, które wypełnia. Walor wiarygodności przyznać należy również tej części wyjaśnień , w których wskazała ona kto zleca jej konkretne wyjazdy na teren lotniska, jak również w zakresie częstotliwości tego typu zdarzeń. Wyjaśnienia te był spójne i logiczne oraz w pełni korespondowały w pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W szczególności należy wskazać w tym miejscu na treść umowy zlecenie zawartej między obwinioną a spółka (...) oraz na zeznania świadków M. F.

(2)i M. S. , będącymi osobami bezpośrednio nadzorującymi działalność M. F.

(1). Za wiarygodną należy uznać również tę część wyjaśnień obwinionej , w której potwierdziła ona, iż w dniu 3 listopada 2015 r. rzeczywiście była na terenie hali przylotów lotniska im. C. w W. i rozmawiała w tym czasie z pasażerami opóźnionych lotów o przysługujących im z tego tytułu roszczeniach. Za autentyczną należy również uznać tę cześć wyjaśnień , w których obwiniona wskazała, że w przedmiotowym dniu przedstawiała ona zakres działalności firmy, którą reprezentowała. Sąd dał również wiarę wyjaśnieniom obwinionej w zakresie w jakim opisywała przebieg interwencji z dnia 3 listopada 2015 r., zaznaczając jednocześnie, iż wydarzenia te nie miały bezpośredniego wpływu na decyzję w zakresie orzeczenia o sprawstwie wykroczenia, albowiem opisane przez obwinioną elementy nie decydowały o wypełnieniu przez obwinioną znamion wykroczenia. M. F.

(1)wskazywała, że jej zachowanie w żaden sposób nie naruszało porządku obowiązującego na lotnisku, a rozmowy z pasażerami miały wyjątkowo miły charakter lecz należy zwrócić uwagę, iż elementy wymienione wyżej nie stanowią przesłanek zarzucanego wykroczenia. W związku z tym czynniki te Sąd wziął pod uwagę w zakresie oceny całokształtu zachowania obwinionej. W toku postępowania dowodowego prowadzonego w niniejszej sprawie został ustalony stan faktyczny, który w zakresie elementów konstrukcyjnych wykroczenia nie budzi jakichkolwiek wątpliwości i w związku z tym wskazać należy, iż nieprzyznanie się obwinionej do winy należy w przedmiotowym przypadku traktować jako dywagacje w zakresie ustaleń prawnych i w ten sposób zostało ono oceniane. Podobne ustalenia należy również poczynić w zakresie tej części wyjaśnień obwinionej, w której wskazywała ona, iż jej działanie nie jest prowadzeniem działalności gospodarczej i w związku z tym nie może być poczytywane w kategoriach wykroczenia. W toku postępowania dowodowego Sąd przesłuchał J. S. , tj. specjalistę ds. handlowych w Przedsiębiorstwie Państwowym (...) . Należy wskazać, iż zeznania świadka były logiczne i spójne. Co istotne fakt, że świadek zajmuje wspomniane stanowisko pozwala domniemywać, iż posiada on wiedzę o osobach mających zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie lotniska oraz zna uregulowania prawne obowiązujące w tym zakresie. Dodatkowo w związku z powyższym wiarygodnym jest wskazanie, że to świadek zainicjowała interwencję przeprowadzoną wobec obwinionej. Zeznania świadka należy uznać za wiarygodne także w zakresie w jakim wskazała ona na fakt, iż firma zatrudniająca obwinioną nie zwracała się przed dniem 3 listopada 2015 r. o pozwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie lotniska i w związku z tym pracownicy tej firmy nie mieli legitymacji prawnej do rozmowy z klientami w zakresie ewentualnej późniejszej współpracy. Sąd przyznał również walor wiarygodności stwierdzeniu, iż w na terenie lotniska działa kilka podmiotów o zbliżonej do spółki (...) specyfikacji i żaden z tych podmiotów nie składał wniosku o umożliwienie prowadzenia działalności na terenie portu lotniczego. Sąd dał również wiarę zeznaniom świadka W. T. , który przeprowadzał w dniu 3 listopada 2016 r. interwencje wobec obwinionej. Zeznania świadka w zakresie stanu faktycznego zaistniałego w związku z podjętą przez niego interwencją należy uznać za spójne, logiczne i w pełni korespondujące z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd przyznał również walor wiarygodności zeznaniom świadków M. A. i W. A. w zakresie w jakim wskazywali oni, iż wobec obwinionej została przeprowadzona interwencja, w której uczestniczyli pracownicy SOL oraz w części w której wskazywali oni, iż obwiniona chciała oddalić się z hali przylotów bez okazywania dowodu osobistego i nie zostało jej to umożliwione. Ponadto Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, w których wskazali oni, iż obwiniona była szarpana przez pracowników lotniska. Należy poczynić jednak uwagę, że potwierdzenie tego faktu nie ma jakiegokolwiek znaczenia w kontekście popełnienia przez obwinioną wykroczenia. W toku postępowania przesłuchani zostali członkowie zarządu spółki (...) - M. F.

(2)oraz M. S. . Zeznania świadków tych Sąd ocenił jako wiarygodne w zakresie w jakim opisywali oni dotychczasową współpracę z obwinioną oraz wskazywali jakie obowiązki obwiniona wykonuje. Treść tych zeznań znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Dodatkowo w/w świadkowie wskazali, iż nie posiadali oni odpowiedniego zezwolenia na wykonywanie tego typu działalności na terenie lotniska, a obecnie prowadzą oni rozmowy z władzami portu lotniczego w zakresie zalegalizowania wykonywanych w imieniu spółki (...) czynności. Powyższe stwierdzenie należy uznać za wiarygodne zwłaszcza, mając na uwadze treść zaliczonego do materiału dowodowego pisma Naczelnego Dyrektora Przedsiębiorstwa Państwowego (...) , które to pismo bezpośrednio wspomniane wyżej okoliczności potwierdza. Jednocześnie wskazać należy, iż w w/w piśmie przywołane zostało pismo pochodzące od spółki (...) , datowane na dzień 21 kwietnia 2016 r, co jednoznacznie wskazuje że w dniu 3 listopada 2015 r. podmiot ten nie posiadał wymaganego regulacjami prawnymi zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie lotniska, a dopiero przedmiotowa sprawa zainicjowała starania członków zarządu skierowane w kierunku nadania ich działaniom legalnego charakteru. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zebranych w sprawie notatkach urzędowych /k. 2, 9, 22/, płytach CD /k. 8/ oraz pismo /k. 72/, ksero umowy /k. 77-78/. W ocenie Sądu powyższe dowody pozaosobowe ze względu na swój charakter i rzeczowy walor nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności. Przechodząc do oceny prawnej zachowania obwinionej w zakresie zarzuconego jej czynu, należy stwierdzić, iż M. F.

(1)wypełniła znamiona wykroczeń określonych w art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. Zgodnie z art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo Lotnicze penalizowane jest niestosowanie się do nakazu lub zakazu zawartego w przepisach porządkowych wydanych na podstawie art. 83a ust. 2 w/w ustawy obowiązujących na lotnisku. Wskazany przepis odsyła bezpośrednio do art. 83a ust. 1 w/w ustawy, zgodnie z którym wszystkie osoby znajdujące się na terenie lotniska są obowiązane do przestrzegania i stosowania się do nakazów i zakazów zawartych w przepisach porządkowych ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem, wydanych na podstawie rozporządzenia ministra właściwego do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. Podkreślić należy również, iż art. 68 ust. 2 pkt 2 oraz art. 80 ustawy Prawo Lotnicze nakładają na zarządzającego lotniskiem obowiązki o charakterze publicznoprawnym w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku na terenie lotniska. Natomiast zgodnie z art. 80 ustawy Prawo Lotnicze zarządzający lotniskiem odpowiada za bezpieczną eksploatację lotniska, w tym za nałożone na niego zadania związane z ochroną lotniska. W wyniku postępowania dowodowego, przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie ustalono, iż obwiniona M. F.

(1)w dniu 3 listopada 2015 r. przebywała na terenie hali odlotów lotniska C. w W. i wykonywała obowiązki wynikające z umowy zawartej ze spółką (...) . Wykonywane przez nią czynności polegały na podejmowaniu rozmowy z pasażerami opóźnionych lotów, wskazywaniu, iż z tego tytułu przysługują im konkretne roszczenia oraz na przedstawianiu charakterystyki działalności swojego mocodawcy i zbieraniu danych osób potencjalnie zainteresowanych współpracą. W ocenie Sądu tego typu działalność należy traktować jako z jednej strony działalność reklamową (w zakresie w jakim obwiniona opisywała zakres działalności spółki, która reprezentowała), zaś z drugiej jako działalność akwizycyjną (obwiniona uzyskiwała dane kontaktowe rozmówców i przekazywała je do swoich przełożonych, co prowadziło do dalszego prowadzenia współpracy na linii pasażer- spółka (...) ). Co istotne, akwizytorski charakter wykonywanych przez obwinioną obowiązków, znajduje również potwierdzenie w strukturze otrzymywanych przez nią zarobków, która została opisana w umowie zlecenia zawartej miedzy M. F.

(1)a jej mocodawcami. Według tej umowy zasadniczą część zarobków zleceniobiorcy w tym wypadku stanowiły prowizje uzyskiwane w sytuacji uzyskania kontaktu od osób, które w późniejszym czasie nawiązywały konkretną współpracę w zakresie dochodzenia roszczeń związanych z opóźnieniami lotów. Dodatkowo obwiniona wskazywała, iż nie prowadziła ona działalności gospodarczej i w związku z tym nie naruszyła przepisów porządkowych obowiązujących na lotnisku. Należy wskazać, iż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. W ty momencie wskazać należy na regulacje zawartą w art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej , która wskazuje, iż jest przedsiębiorcą osoba prowadząca działalność gospodarczą we własnym imieniu. Przepis § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b nie konkretyzuje jaki podmiot może naruszyć powyższą normę, a mając na uwadze zasady wykładni systemowej należałoby poczynić spostrzeżenie, że w sytuacji w której prawodawca zamierzałby ograniczyć stosowanie powyższego uregulowania do osób prowadzących działalność gospodarczą we własnym imieniu, użyłby w tym przepisie pojęcia przedsiębiorca lub formuły „we własnym imieniu”. Powyższa interpretacja znajduje również swoje uzasadnienie, jeżeli weźmiemy pod uwagę ratio legis przepisu § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia. Należy wskazać, iż przepis ten ma za zadanie chronić pasażerów lotnisk, często będących cudzoziemcami, przed działaniami przedsiębiorców wykonujących proponowane przez siebie usługi w sposób nieprofesjonalny lub w zdecydowanie zawyżonej cenie. W kontekście powyższego należy wskazać, iż z perspektywy interesów pasażerów lotniska bez znaczenia jest czy ofertę składa sam przedsiębiorca czy osoba przez niego zatrudniona. Mając na uwadze powyższe rozważania należy wskazać, że obwiniona w dniu 3 listopada 2015 r. naruszyła normy porządkowe obowiązujące na lotnisku i w związku z tym wypełniła znamiona wykroczenia z art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze . Przechodząc do rozważań w kwestii strony podmiotowej zarzuconego wykroczenia, całość okoliczności sprawy pozwoliła na przyjęcie, że obwiniona w przedmiotowej sytuacji działała nieumyślnie wskazując, iż wykazała się ona zarzucanym niedbalstwem. Obwiniona podejmując współpracę ze spółką (...) powinna w swoim zakresie zweryfikować czy działalność, którą będzie wykonywać jest działalnością zgodną z obowiązującymi na terenie portu lotniczego regulacjami. W tym celu mogła zwrócić się chociażby do władz lotniska o udzielenie tego typu informacji. W chwili popełnienia czynu obwiniona była osobą dojrzałą życiowo, w pełni poczytalną, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca winę obwinionego. Dokonując wymiaru kary, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze. Wykroczenie wskazane w art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo Lotnicze zagrożone jest karą grzywny. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że okoliczności zaistniałe w przedmiotowym postępowaniu pozwalają na zastosowanie wobec obwinionej dobrodziejstwa instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Należy wskazać, iż M. F.

(1)działała w imieniu podmiotu, który w żaden sposób nie poinformował jej o braku pozwolenia na prowadzenie tego typu działalności. Jakikolwiek zarzut, który można postawić obwinionej opiera się na fakcie niezweryfikowania twierdzeń jej zleceniodawcy chociażby u organu zarządzającego lotniskiem. Dodatkowo Sąd wziął również pod uwagę fakt, iż obwiniona de facto nie narzucała się podróżnym, którzy sami wskazywali, że jest to tylko miła rozmowa. W związku z powyższym Sąd postanowił zastosować instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary, poprzez orzeczenie kary łagodniejszego typu w stosunku do zagrożenia opisanego w przepisie karnym, która w tym wypadku jest kara nagany. Karę nagany, w myśl art. 36 § 1 kw, można orzec, gdy ze względu na charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy należy przypuszczać, że zastosowanie tej kary jest wystarczające do wdrożenia go do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. W ocenie Sądu podane powyżej okoliczności w niniejszej sprawie zachodzą i w związku z czym w zakresie kary orzeczono jak wyżej. Mając na uwadze względy słuszności, Sąd, stosownie do przepisów art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwolnił obwinionego od opłaty oraz pozostałych kosztów sądowych, przejmując je na rzecz Skarbu Państwa. Z tych względów orzeczono, jak w wyroku.