Sad powszechny, IX W 220/16

Sygn. akt IX W 220/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik Protokolant: st. Sekr. sąd. Jolanta Jarmołowicz bez obecności oskarżyciela publ. po rozpoznaniu w dniach 24 lutego, 23 marca i 22 czerwca 2016 r. sprawy P. G. syna S. i H. z domu M. ur. (...) w L. obwinionego o to, że: w dniu 15 grudnia 2015 r., o godz. 14 42 w O. na ul. (...) kierując samochodem m-ki B. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy w terenie zabudowanym o 59 km/h (109/50 km/h) - tj. za wykroczenie z art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym , ORZEKA: I. obwinionego P. G. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ustalając, że przekroczył on dopuszczalną prędkość na terenie zabudowanym o co najmniej 47,47 km/h, i za to na podstawie art. 92a kw skazuje go na karę 500,- (pięćset) złotych grzywny; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,- (sto) złotych, opłatą w kwocie 50,- (pięćdziesiąt) złotych i kosztami wydania opinii przez biegłego w kwocie 639,40 (sześćset trzydzieści dziewięć i 40/100) złotych. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Obwiniony P. G. jest (...) , prowadzi działalność gospodarczą – (...) . Otrzymuje wynagrodzenie w wysokości ok. (...) złotych. Jest rozwiedziony, posiada na utrzymaniu troje dzieci, na które płaci alimenty w łącznie wysokości (...) złotych. W przeszłości był karany za wykroczenia w ruchu drogowym (dane osobopoznawcze k. 19, notatka urzędowa k. 20, wydruk z (...) k. 7) W dniu 15 grudnia 2015 roku o godz. 14 40 obwiniony P. G. kierował pojazdem m-ki B. o nr rej. (...) jadąc lewym pasem ruchu ulicy (...) w O. od strony skrzyżowania z ulicą (...) w kierunku wyjazdu z O. . W dniu tym, o tej samej porze służbę w patrolu zmotoryzowanym pełnili funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego K. w O. J. S. oraz J. O. . Poruszali się oni nieoznakowanym radiowozem m-ki O. (...) o nr rej. (...) . Obwiniony wyprzedził nieoznakowany radiowóz z dużą prędkością na ul. (...) . W związku z tym funkcjonariusze Policji jadąc za tym pojazdem postanowili dokonać pomiaru jego prędkości. Dokonali oni takich dwóch pomiarów urządzeniem (...) (...) , nr fabryczny (...) ”, na odcinku drogi o długości 100 metrów. Drugi z tych pomiarów został rozpoczęty jeszcze przed tablicą (...) „koniec obszaru zabudowanego” a zakończony już po minięciu tej tablicy. W wyniku stwierdzenia tymi pomiarami przekroczenia przez obwinionego dozwolonej prędkości na mierzonym przez funkcjonariuszy odcinku drogi, obwiniony został zatrzymany do kontroli na parkingu przy zjeździe na B. . Podczas wykonywanych czynności kontrolnych obwiniony odmówił przyjęcia mandatu karnego. W związku z tym poinformowano P. G. o sporządzeniu przeciwko niemu wniosku o ukaranie. (dowody: notatka urzędowa k.2, kserokopia prawa jazdy obwinionego k. 5, protokół odtworzenia utrwalonych zapisów k. 16, płyta (...) k. 17, odpowiedź na pismo sygn. akt IX W (...) z 1.04.2016 roku k. 35, opinia biegłego k. 39-49; zeznania świadków: J. S. k. 32v, J. O. k. 60, zeznania biegłego D. M. k. 60, 60v,) Wobec powyższego obwiniony P. G. został obwiniony o popełnienie wykroczenia z art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Zarówno na etapie czynności wyjaśniających jak i na rozprawie skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Sąd zważył, co następuje: Wyjaśnienia obwinionego, w których ograniczył się on jedynie do złożenia oświadczenia o nieprzyznaniu się do winy Sąd uznał za wyraz przyjętej przez niego linii obrony zmierzającej w kierunku uniknięcia odpowiedzialności. Twierdzeniu obwinionego, co do nie popełnienia zarzucanego mu czynu, przeczą w szczególności logiczne, spójne i konsekwentne zeznania funkcjonariuszy Policji, którzy przeprowadzali czynności pomiarowe w niniejszej sprawie oraz wyniki pomiarów (a właściwie pomiaru) urządzeniem kontrolno-pomiarowym uwiecznione na materiale wideo. Urządzenie (...) nr fabryczny (...) ”, jest to bowiem przyrząd pomiarowy w pełni spełniający wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych . W dniu pomiaru urządzenie to posiadało ważne świadectwo legalizacji ponownej, bowiem legalizacja tego urządzenia była ważna do dnia 31 sierpnia 2016 r. (k.4). Analiza nagrania z wideorejestratora tego urządzenia pozwala jednoznacznie stwierdzić, że zarejestrowany w pełni drugi pomiar wykonany tym urządzeniem został przeprowadzony zgodnie z zasadami i wymogami dotyczącymi przeprowadzenia pomiarów tym sprzętem. Z wiarygodnych i zgodnych relacji obu świadków - funkcjonariuszy tj. J. S. oraz J. O. wynika, że obwiniony jechał od ul. (...) lewym pasem ruchu w kierunku O. . Wskazali, że impulsem do dokonania pomiaru prędkości tego pojazdu było to, że zostali wyprzedzeni przez pojazd obwinionego jadący ze znaczną prędkością. J. S. podał, że wraz z J. O. dokonali dwóch pomiarów prędkości. Jeden przed przejściem dla pieszych przed stacją (...) , a drugi kawałek dalej. Dodał, że prędkość pojazdu obwinionego przy obu pomiarach wynosiła ok. 109 km/h. Sąd dał wiarę zeznaniom wymienionych świadków jako logicznym, rzeczowym, bezstronnym. Brali oni bezpośredni udział w przedmiotowym zdarzeniu, dlatego też mieli możliwość obserwowania całego zdarzenia, co pozwoliło im na jego obiektywną ocenę. Jednym z najważniejszych dowodów w sprawie jest nagranie z kamery wideorejestratora zamontowanego w nieoznakowanym radiowozie, którym poruszali się funkcjonariusze tj. w pojeździe O. (...) o nr rej. (...) . Kamera umieszczona była za szybą czołową pojazdu. Na nagraniu tym widać, ze radiowóz porusza się w terenie zabudowanym ulicą (...) w O. w kierunku wyjazdu z miasta w stronę S. . Przed radiowozem jedzie pojazd obwinionego tj. B. o nr rej. (...) . Na nagraniu jasno i wyraźnie można odczytać wynik dokonanego pomiaru, który wynosi 109,5 km/h. Pomiar przeprowadzony został na długości 100 m i przez cały ten dystans radiowóz zachowuje tę samą odległość od pojazdu obwinionego. Z uwagi na to, że na przesłanym Sądowi nagraniu stwierdzono brak niespełna 7 sekund zarejestrowanego materiału, w tym kluczowe momenty dotyczące końcówki i wyniku pierwszego pomiaru prędkości, a uzyskanie innej kopii tego nagrania zawierającej pełny zapis okazało się niemożliwe gdyż nagranie z wideorejestratora umieszczonego w radiowozie O. (...) nr rej. (...) z dnia 15.12.2015 r. zostało usunięte z archiwum nagrań dopuszczono dowód z opinii biegłego D. M. w celu ustalenia czy dokonany „drugi” pomiar został wykonany zgodnie z zasadami określonymi przez producenta tego urządzenia kontrolno – pomiarowego. Jak wskazał to biegły analiza materiału dowodowego, w tym bardzo szczegółowa analiza zapisu nagrania z wideorejestratora nieoznakowanego radiowozu policyjnego O. (...) o nr rej. (...) wskazuje, że średnia prędkość jazdy samochodu B. nr rej (...) , na poddanych w analizie odcinków dróg, wynosiła ponad 100 km/h. Prędkość ta jest prędkością szacunkową. Była to prędkość przekraczająca prędkość administracyjnie dozwoloną na tym odcinku drogi. Biegły zaznaczył, że podstawą jego wyliczeń nie były dane wyłącznie z pomiaru wideorejestratora. Wskazał, że przeprowadził wizję miejsca zdarzenia i pomierzył dokładnie odległości w charakterystycznych miejscach przejechanych przez pojazd obwinionego. W związku z tym wyliczona przez niego i podana prędkość znajdowała się w granicach błędu, który wynosił 5 %. Z treści przedmiotowej opinii wynika, iż pomiar prędkości jazdy samochodu B. wykonany został prawidłowo. Biegły zarówno w opinii pisemnej jak i ustnej szeroko uzasadnił wnioski swojej opinii. Wskazał, że korzystając z nagrania z wideorejestratora, które zawiera dokładny czas przejazdu, po ustaleniu punktów orientacyjnych tego nagrania (najczęściej latarni ulicznych) dobrze na nim widocznych, kiedy ustalił w wyniku dokładnych odległości między tymi punktami mógł w miarę precyzyjnie ustalić zarówno dystans, jak i czas w jakim pojazd obwinionego pokonał tę drogę, a tym samym prędkość pojazdu na tych odcinkach. Sąd podzielił ustalenia i wnioski wskazane w powyższej opinii. Uznał ją za rzeczową, logiczną i spójną. Biegły odpowiedział na zadane pytania, a swoje stanowisko uzasadnił w przekonywujący sposób. Trzeba podkreślić, że wnioski końcowe, ustalenia oraz obliczenia biegłego zostały przez niego wykonane w sposób rzetelny i biegły wyraźnie wskazał na margines błędu jaki wyliczenia te zawierają, podkreślając, że starał się przyjmować założenia jak najkorzystniejsze dla obwinionego. Wobec powyższego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do uznania obwinionego winnym tego, że w dniu 15 grudnia 2015 r. o godz. 14:42 w O. na ul. (...) kierując samochodem m-ki B. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy w terenie zabudowanym, ustalając że przekroczył on ją o co najmniej 47,47 km/h. Swoim zachowaniem wyczerpał on znamiona wykroczenia z art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Przedmiotami ochrony art. 92 a kw są porządek i bezpieczeństwo ruchu drogowego zagrożone przez niedostosowanie się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. W tym przypadku porządek ruchu drogowego jest zabezpieczony przez przestrzeganie dozwolonej prędkości poruszania się pojazdu, co niewątpliwie przekłada się na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Art. 20 ustawy Prawo o ruchu drogowym , zaś wskazuje dopuszczalną prędkość, z jaką pojazdy mogą poruszać się po drogach. Prędkość ta w terenie zabudowanym, na ul. (...) wynosi 50 km/h. Nie ulega wątpliwości, że obwiniony podczas wykonywanego przez funkcjonariuszy pomiaru prędkości na ul. (...) , przekroczył dozwoloną prędkość, jak wynika z obliczeń biegłego o ok 47,47 km/h, gdyż poruszał się na drodze z ograniczeniem do 50 km/h z prędkością, ok. 97,47 km/h przy uwzględnieniu maksymalnej niepewności przy tego rodzaju obliczeniach. Przy wymiarze kary, Sąd miał na względzie szkodliwość społeczną czynu obwinionego, naruszenie elementarnych zasad obowiązujących w ruchu drogowym i uprzednią karalność obwinionego. Warto zauważyć, że z nadesłanego przez oskarżyciela nagrania z wideorejestratora wynika, że już po dokonanym drugim pomiarze prędkości pojazdu obwinionego dokonał wykonał on manewr wyprzedzania pojazdu wolnobieżnego przekraczając linie podwójna ciągłą a w chwilę później najechał jeszcze na powierzchnię wyłączoną z ruchu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących w postawie obwinionego. W tym stanie rzeczy wymierzona obwinionemu kara grzywny w wysokości 500 złotych jest adekwatna do stopnia jego zawinienia i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu oraz zmotywuje go do rozważniejszej i ostrożniejszej jazdy, a przede wszystkim do respektowania obowiązujących przepisów z zakresu ruchu drogowego. Sąd na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,- złotych, opłatą w kwocie 50,- złotych i kosztami wydania opinii przez biegłego w kwocie 639,40 złotych.