Sygn. akt: IX GC 845/14 UZASADNIENIE Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. wniósł o zasądzenie od Towarzystwa (...) w W. kwoty 4.365,27 zł tytułem odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, które nabył od poszkodowanego. Szkoda stanowiła koszt wynajmu pojazdu zastępczego na czas naprawy uszkodzonego pojazdu. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zakwestionował żądanie co do zasady. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: A. P. – właściciel pojazdu F. (...) o nr rej. (...) zawarł z Towarzystwem (...) Spółką Akcyjną w W. umowę ubezpieczenia auto casco. Pojazd S. (...) o nr rej. (...) był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwie (...) w W. (niesporne). W dniu 1 maja 2013 r. kierujący pojazdem F. – A. P. jechał z miejscowości S. do swojego domku letniskowego w Z. . Za nim w tym samym kierunku jechała E. B. kierująca pojazd S. . Bezpośrednio do domku letniskowego prowadziła droga gruntowa. W chwili wykonywania manewru skrętu w lewo w drogę gruntową kierująca pojazdem S. uderzyła w lewy bok pojazdu F. . Po kolizji E. B. złożyła oświadczenia, w którym wskazała, że jest odpowiedzialna za powstałe zdarzenie. Następnie złożyła kolejne oświadczenie, w którym wskazała, że to nie ona przyczyniła się do przedmiotowego zdarzenia (niesporne, oświadczenie – k.24, oświadczenie
(2)– akta szkodowe). Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w Kartuzach II Wydział Karny A. P. został uniewinniony od zarzutu, że to on spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez wykonanie manewru skrętu w lewo w drogę gruntową i zajechanie drogi wyprzedzającemu go pojazdowi S. (wyrok, k.172 akt II W/237/15). Szkoda w pojeździe F. została zgłoszona pozwanemu ubezpieczycielowi w dniu 2 maja 2013 r. Uszkodzony pojazd został wstawiony do warsztatu naprawczego w dniu 6 maja 2013 r.. W dniu 7 maja 2013 r. zostały przeprowadzone oględziny pojazdu przez (...) (zgłoszenie szkody – akta szkodowe, arkusz naprawy – k.38). W dniu 4 czerwca 2013 r. A. P. złożył pismo do pozwanego, w którym wskazał że rezygnuje ze szkody i wniósł o przesłanie dokumentacji do (...) celem likwidacji szkody z auto casco (pismo – akta szkodowe). Naprawa pojazdu została ukończona w dniu 13 czerwca 2013 r., tego dnia też wydano pojazd (tzw. arkusz naprawy pojazdu – k. 89). W dniu 7 maja 2013 r. pomiędzy poszkodowanym a powodem została zawarta umowa najmu pojazdu zastępczego, w oparciu o którą otrzymał on do użytkowania pojazd F. (...) (umowa najmu – k. 29-31, pełnomocnictwo – k. 32, cennik – k. 33). Wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego wobec ubezpieczyciela poszkodowany przelał na powoda w drodze umowy cesji (umowa cesji – k. 34, oświadczenie dla ubezpieczyciela – k. 35). Najem trwał od 7 do 28 maja 2013 r. i z tego tytułu powód wystawił fakturę VAT na kwotę 4.365,27 zł (control card – k. 36, faktura vat – k. 39). Pismem z dnia 10 czerwca 2013 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 4.365,27 zł (wezwanie – k. 40-43). Powołany wyżej stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o wskazane dokumenty, które nie budziły wątpliwości co do wiarygodności. W niniejszej sprawie na okoliczność przebiegu zdarzenia z dnia 1 maja 2013 r. w miejscowości Z. , złożenia oświadczenia w przedmiocie wskazanej kolizji dopuszczono dowód z zeznań świadków E. B. /178-178v/ i A. P. /207-208/. Osoby te były bezpośrednimi uczestnikami kluczowych dla sprawy zdarzeń. Świadek E. B. zeznając potwierdziła jedynie, że najpierw złożyła oświadczenia, w którym uznała swoją winę za przedmiotowe zdarzenia, a następnie, że złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że nie to nie ona spowodowała kolizję. Z kolei świadek A. P. opisał szczegółowo przebieg zdarzenia. Zeznał, że przed wykonaniem manewru skrętu w lewo włączył kierunkowskaz. W ocenie Sądu z powyższych zeznań nie da się wywieść bezsprzecznie, kto ponosi odpowiedzialność za powstałą kolizję. Z jednej strony kierujący pojazdem F. stwierdza, że wykonał prawidłowo manewr skrętu, z drugiej kierująca pojazdem S. zaprzecza jakoby to ona była odpowiedzialna za zdarzenie. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu w całości. Roszczenie powoda ma swoją podstawę w normie art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 509 § 2 k.c. Powód nabył wierzytelność ze wszystkimi prawami od poszkodowanego. Zgodnie z powołanym przepisem przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Roszczenie powoda znajduje nadto podstawę w normie określonej w art. 34 ust. 1 Ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003 r. Nr. 124 poz. 1152 ze zm.). Spór dotyczył zasady roszczenia. Pozwany zakwestionował, że kierująca pojazdem S. ponosi odpowiedzialność za kolizję. W ocenie Sądu zeznania świadków nie dały podstawy do ustalenia jak wyglądał przebieg zdarzenia. Nie można zatem przypisać odpowiedzialności podmiotowi ubezpieczonemu w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. W tej sytuacji, aby ustalić, jak wyglądał przebieg zdarzenia należałoby ocenić moment rozpoczęcia manewru zarówno przez kierującego pojazdem F. oraz kierującą pojazdem S. . Zasadnym jest bowiem ustalenie, kiedy kierujący pojazdem F. rozpoczął manewr skrętu w lewo, na jakim etapie manewru znajdował się wówczas pojazd S. . Chodzi tu także o ocenę, czy S. znajdował się na lewym pasie, kiedy F. rozpoczął swój manewr skrętu. Postępowanie w sprawie karnej przed Sądem Rejonowym w Kartuzach II Wydziałem Karnym (sygn. akt II W 237/15) zakończyło się uniewinnieniem A. P. . Powyższe nie oznacza jednak, że odpowiedzialność za przedmiotowe zdarzenie ponosi kierująca pojazdem S. . Ta kwestia nie została rozstrzygnięta w postępowaniu karnym. Gdyby nawet jednak została rozstrzygnięta to tutejszy Sąd byłby związany tym rozstrzygnięciem tylko w przypadku wyroku skazującego ( art. 11 kpc ). W sytuacji uniewinnienia rozstrzygnięcie sądu karnego nie jest wiążące w niniejszym postępowaniu. Dodatkowo wskazać należy, iż opinie biegłych wydane w sprawie karnej mają jedynie charakter dokumentu i nie stanowią dowodu w niniejszej sprawie. Dołączenie akt sprawy o wykroczenie wiązało się z tym, iż informację o toczącym się postępowaniu sąd powziął z zeznań świadka. Z tych wszystkich względów istotną kwestią było wykazanie i to przez stronę powodową, kto ponosi odpowiedzialność za zdarzenie. Dla powoda był to fakt prawotwórczy ( art. 6 k.c. ). Dochodząc odszkodowania był on zobligowany w pierwszej kolejności wykazać odpowiedzialność ubezpieczonego u pozwanego kierowcy. Tymczasem powód nie złożył choćby wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na tę okoliczność, a dowód ten niewątpliwie byłby przydatny dla oceny przebiegu zdarzenia, a przede wszystkim oceny czasowo przestrzennego manewrów. Tylko po wykazaniu, że odpowiedzialność za kolizję ponosi kierująca pojazdem S. można dokonać oceny zasadności najmu pojazdu zastępczego w okresie naprawy pojazdu F. . W tej sytuacji powództwo podlegało oddaleniu wobec nie wykazania zasady roszczenia. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Pozwany wygrał w całości sprawę i na należne mu od powoda koszty złożyły się kwota 60 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego według stawki minimalnej na podstawie § 6 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 Nr 163 poz. 1349 ze zm.). ZARZĄDZENIE - (...) .