Sygn. akt VI P 539/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2016 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku Wydział VI Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Beata Young Protokolant Magdalena Paplińska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. w Gdańsku sprawy z powództwa A. J. przeciwko K. G. o wynagrodzenie oraz z powództwa wzajemnego K. G. przeciwko A. J. o odszkodowanie I. oddala powództwo II. oddala powództwo wzajemne III. znosi pomiędzy stronami koszty postępowania Sygn. Akt VI P 539/15 UZASADNIENIE Powód A. J. w pozwie z dnia 24 07 2015r. skierowanym przeciwko K. G. wniósł o zapłatę od pozwanego na jego rzecz kwoty 2 700 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w firmie (...) za kwiecień 2015r. wraz z ustawowymi odsetkami od ostatniego dnia kwietnia 2015r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powód wskazał, iż w firmie (...) był zatrudniony na czas określony od 9 lutego 2015r. do 30 kwietnia 2015r. Pozwany pracodawca za pracę przelewał na konto kwotę 3 000 zł , jednak tylko za miesiąc luty oraz marzec , brak wpłaty za miesiąc kwiecień 2015r. Powód nadmienił, że nie jest to pierwszy przypadek takiego traktowania pracowników w firmie pozwanego – zatrudnianie na czas określony 3 miesięcy , 2 miesiące jest zapłacone , a trzeci miesiąc nie ma wypłaty . Powód w dniu 22 maja wystąpił z pismem do pozwanego o wypłatę zaległego wynagrodzenia za miesiąc kwiecień 2015r. , pozwany pismem z dnia 22 06 2015r. odniósł się do pisma powoda wypłaty należnego wynagrodzenia za miesiąc kwiecień 2015 stwierdzając, że wynagrodzenie za miesiąc kwiecień 2015r. zostało wypłacone w całości , co jest wierutnym kłamstwem , gdyż na wyciągu bankowym nie ma wpływu za miesiąc kwiecień 2015r. Ponadto pracodawca wezwał powoda do zapłaty na jego rzecz kwoty 4 325, 44 zł , a powód nie wie , za co miałby zwracać ww kwotę. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał , iż powód został zatrudniony u pozwanego na podstawie umowy o pracę na czas określony od dnia 9 02 2015r. do 30 04 2015r. na stanowisku kierowcy kat. C+E w pełnym wymiarze czasu pracy . Umowa o pracę między stronami została zawarta dnia 9 lutego 2015r. , strony tego samego dnia zawarły także aneks do umowy o pracę . Zgodnie z zawartą umowa powodowi przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 1750 zł brutto , ryczałt za prace w porze nocnej w kwocie 21 zł , ryczałt za nadgodziny 50 % stawki godzinowej w kwocie 161 zł brutto, ryczałt za dyżury 3 zł brutto. Zasady wypłaty powodowi diet krajowych i międzynarodowych określone były w regulaminie pracy – załącznik nr 5 do regulaminu pracy. Zgodnie z załącznikiem nr 5 do regulaminu pracy , powodowi przysługiwały diety krajowe w wysokości 30 zł za dobę , zwrot kosztów za noclegi w kraju w wysokości 45 zł za dobę. Podczas wykonywania pracy przez powoda otrzymał on następujące należności :
- wynagrodzenie za miesiąc luty 2015r. - wynagrodzenie podstawowe wraz z ryczałtami 1077, 57 zł netto -delegacja krajowa nr 21-2015 – 1035 zł
- w miesiącu marcu 2015r. -wynagrodzenie podstawowe wraz z ryczałtami 1414, 43 zł netto -delegacja krajowa nr (...) - 1470 zł
- w miesiącu kwietniu 2015r. -wynagrodzenie podstawowe wraz z ryczałtami i ekwiwalentem za niewykorzystany urlop 1478, 84 zł netto . Ze wskazanych przez pozwanego dokumentów wynika , iż powód otrzymał wszystkie przysługujące mu należności z tytułu wykonywania pracy u pozwanego, otrzymał nadto za delegację w miesiącu kwietniu nadpłatę w wysokości 340 zł , ponieważ jak wynika z delegacji krajowej (...) należność przysługująca powodowi z tytułu delegacji to 1245 zł , natomiast jak wynika z potwierdzenia dokonania przelewu bankowego pozwany przekazał powodowi dnia 20 kwietnia 2015r. wynagrodzenie za delegację krajową w kwocie 1585 zł. Powyższa nadpłata wynikała z tego , że wynagrodzenie z tytułu delegacji było wypłacane zaliczkowo, a rozliczenie delegacji było możliwe i dopiero dokonane dnia 24 kwietnia 2015r. Na wyraźne żądanie powoda wynagrodzenie za miesiąc kwiecień zostało mu wypłacone w gotówce, a fakt wypłaty tego wynagrodzenia został potwierdzony własnoręcznym podpisem powoda na potwierdzeniu otrzymania należności z dnia 24 kwietnia 2015r. Ponadto w ocenie pozwanego nie jest zrozumiała wskazana przez powoda wartość przedmiotu sporu na kwotę 2 700 zł , która to kwota miała stanowić wynagrodzenie powoda za miesiąc kwiecień 2015r. , podczas, gdy wynagrodzenie powoda zgodnie z łączącą strony umową wynosiło 1750zł brutto, tj. 1478, 84 zł . Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie , w tym z pozwu , a także załączonego do pozwu wezwania do zapłaty skierowanego do pozwanego dnia 22 maja 2015r. , gdzie powód wskazuje , że wynagrodzenie za kwiecień 2015r. wynosiło 3 000 zł , powód nie posiada wiedzy o tym , jakie rzeczywiście wynagrodzenie od pozwanego otrzymał za miesiąc kwiecień 2015r. W dniu 4 11 2015r. pozwany K. G. wniósł pozew wzajemny , w którym zażądał od powoda –pozwanego wzajemnego zapłaty kwoty 4 743 , 63 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 21maja 2015r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów sądowych , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, iż pozwany zawarł z powodem umowę o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie. Na podstawie niniejszej umowy zostało pozwanemu powierzone mienie należące do powoda wymienione w załączniku stanowiącym integralną cześć powyższej umowy . Pozwany w oparciu o wskazaną umowę zobowiązany był do rozliczania się z powodem z powierzonego mienia . Pomimo wygaśnięcia umowy o pracę łączącej strony pozwany nie rozliczył się z powierzonych mu 30 pasów mocujących ładunek . Wartość takiego pasa wynosi 39, 50 zł . Zatem z powodu nierozliczenia się przez pozwanego z powyższych przedmiotów , powód doznał szkody o łącznej wartości 1185 zł , do której naprawienia w całości zobowiązany jest pozwany. Nadto pozwany zobowiązany był także do przestrzegania aktów prawnych obowiązujących na terenie zakładu pracy powoda , z którymi to aktami został zapoznany , w tym z regulaminem pracy i jego załącznikiem nr 7 . Zgodnie z tym dokumentem norma zużycia paliwa samochodu , który był użytkowany przez pozwanego wynosiła 24 litry ON na 100 km +0, 4 litra ON na każdą tonę załadowanego towaru. Załącznik nr 6 do regulaminu pracy obrazuje w sposób szczegółowy ilość pobranego przez pozwanego paliwa , a także ilośc przejechanych na tym paliwie kilometrów , przy przyjęciu , że pozwany jeździł cały czas z maksymalnie obciążonym samochodem przewożąc 24 tony towaru / gdzie rzeczą normalną jest , iż pozwany nie zawsze jeździł z maksymalnym obciążeniem , często jeżdżąc na pusto jak wracał z miejsca , do którego zobowiązany był dostarczyć ładunek ) spalanie samochodu na 100 km wynosiłoby max 33 litry : -na tankowaniu dokonanym w dniu 20 02 2015r. pozwany przejechał 1837 km , na takim dystansie samochód użytkowany przez pozwanego powinien spalić 606, 21 litrów paliwa , natomiast pozwany zużył całość zatankowanego paliwa czyli 631, 79 litrów – czyli 25, 58 litrów ponad normę -na tankowaniu dokonanym w dniu 27 02 2015r. pozwany przejechał 2133 km , na takim dystansie samochód użytkowany przez pozwanego powinien spalić 703, 89 litrów paliwa , natomiast pozwany zużył całość zatankowanego paliwa czyli 782,75 litrów – czyli 78, 86 litrów ponad normę -na tankowaniach dokonanych w okresie od 6 03 2015r. do 20 03 2015 pozwany przejechał 5956 km , na takim dystansie samochód użytkowany przez pozwanego powinien spalić 1956,4 litrów paliwa , natomiast pozwany zużył całość zatankowanego paliwa czyli 2123, 92 litrów – czyli 158, 52 litrów ponad normę -na tankowaniach dokonanych w okresie od 7 04 2015r. do 10 04 2015 pozwany przejechał 1914 km , na takim dystansie samochód użytkowany przez pozwanego powinien spalić 631, 62 litrów paliwa , natomiast pozwany zużył całość zatankowanego paliwa czyli 945, 06 litrów – czyli 158, 52 litrów ponad normę Z powyższego wynika , że pozwany podczas wykonywania pracy dokonał zużycia 576, 37 litrów paliwa ponad normę. Przyjmując średnią cenę paliwa na podstawie cen obowiązujących w czasie wykonywania pracy przez pozwanego na kwotę 4, 63 zł uznać należy , iż z powodu zużycia paliwa ponad normę w powyższym zakresie pozwany naraził powoda na stratę w kwocie 2668 zł. Zgodnie z § 2 ust.1 i 2 załącznika nr 7 do regulaminu pracy : „ jeżeli ilość rzeczywistego zużycia paliwa jest większa od ilości paliwa , którą pojazd powinien zużywać , to różnica ilości oznacza zużycie paliwa ponad normę a pracownik zostanie obciążony kwotą stanowiącą równowartość 100% ceny detalicznej paliwa. Ponadto pozwany naraził powoda na stratę w kwocie 910, 63 zł w wyniku wykorzystywania samochodu służbowego bez zgody powoda do celów prywatnych tj. do dokonywania przejazdów do swojego miejsca zamieszkania tj. miejscowości R. . Pozwany , który nie wykonywał pracy w weekend pobierałw piątek samochód i udawał się nim do swojego miejsca zamieszkania , aby w poniedziałek wyjeżdżać z tego miejsca w podróż służbową. Z miejsca zamieszkania pozwanego nie było bliżej do miejsca docelowego podróży służbowej. W wyniku dojazdów do domu pozwany przejeżdżał dodatkowo samochodem stanowiącym własność powoda jednorazowo dystans o 59, 6 km więcej niż by pokonał wyruszając z bazy w P. , w którym samochody stacjonuje powód. Pozwany udając się w podróż służbową pokonywał odcinek N. - M. , odległość pomiędzy tymi odcinkami to 29,1 km. Natomiast pozwany aż 10 kronie zbaczał z tego odcinka udając się z N. do R. – dystans 39, 8 km, a później z R. do M. dystans 48, 9 km . Zatem pozwany nadrabiał w ten sposób dystans 59, 6 km . Mając na uwadze, że pozwany aż 10 krotnie dokonywał powyższego zjechania z trasy , zatem uznać należy , iż pozwany pokonał nie związany z wykonywaniem obowiązków służbowych dystans aż 596 km samochodem służbowym , przy przyjęciu , że koszt jednego litra paliwa wynosi 4, 63 zł a samochód spala 33 litry /100 , to pozwany zużył 196 , 84 paliwa , co powoduje , iż naraził powoda na straty o łącznej wartości 910, 63 zł . Powód wezwał pozwanego do zapłaty 4325, 44 zł , pozwany nie uiścił przedmiotowej należności , ale także nie ustosunkował się do przesłanego wezwania. W odpowiedzi na pozew wzajemny A. J. wniósł o jego oddalenie w całości i zasądzenie od K. G. kosztów sądowych , w tym kosztów zastępstwa procesowego, oddalenie w całości roszczeń co do różnic w normie spalania pojazdu w kwocie 2668 zł , oddalenie roszczeń co do jego osoby co do użytkowania pojazdu służbowego do celów prywatnych bez zgody jego właściciela tj. przejazdy przez miejsce zamieszkania w kwocie 910 , 63 zł, oddalenie w całości roszczeń co do jego osoby co do szkody w kwocie 1185 zł z tytułu nierozliczenia się z powierzonego mienia oraz wniósł o zapłatę zaległej kwoty wynagrodzenia w kwocie 3 000 zł . Pozwany wzajemny wskazał, iż nigdy nie był mu przedstawiony , ani przed podjęciem zatrudnienia , a ni z dniem ustania stosunku pracy protokół zdawczo-odbiorczy wskazujący wyposażenie ciągnika oraz naczepy , nie widnieje też na nim podpis pozwanego wskazujący wyposażenie ciągnika oraz naczepy , nie widnieje też na nim popis pozwanego wzajemnego wskazujący na zapoznanie się z jego treścią. Odnośnie różnic w kwestii spalania paliwa pozwany wzajemny wskazał, iż prognozowanie zużycia paliwa jest procesem złożonym i trudnym do realizacji , choćby z tego powodu , że nie istnieje jednoznaczny wzór określający zużycie paliwa przez pojazdy różnego typu . Na rynku występują różnice pomiędzy poszczególnymi typami pojazdów , warunkami eksploatacji i innymi czynnikami . Powód wzajemny podając w pozwie normę w spalaniu 24 litry ON na 100 km +0,4 litra ON nie wziął pod uwagę różnych czynników oraz faktu , że użytkowane przez powoda auto R. (...) jest już w długoletniej eksploatacji , co również wpływa na założone przez niego normy . Ponadto pozwany wzajemny nie prowadził samochodu ciężarowego na pusto , tylko zgodnie z wytycznymi spedycji (...) ul. (...) P. , gdzie w 95 % były to ładunki ciężkie w granicach 24 ton , a odbywało się to na trasach z ominięciem autostrad / brak środków od pracodawcy na opłaty autostradowe / co by skróciło długość i czas przejazdu , a zarazem zmniejszyłoby średnie spalanie paliwa. Pozwany przedstawił średnie spalanie wybranych modeli z dnia 28 03 2007r. średnie spalanie pojazdu R. (...) wynosi 39,05 litra na 100 km biorąc pod uwagę ukształtowanie terenu . Na zużycie paliwa ma wpływ także korzystanie z ogrzewania postojowego , które wynosi 0,3 litra /h , a korzystanie z którego było nieuniknione z uwagi na warunki temperaturowe. Wyliczenia i założenia dotyczące tankowań a przejechanych kilometrów powoda wzajemnego nie pokrywają się z rzeczywistością , gdyż nie uwzględniają wskazanych powyżej czynników. Podczas pracy w firmie (...) . G. nie zgłaszał uwag co do różnic w spalaniu pojazdu. Ponadto pozwany wzajemny wskazał, iż nie wykorzystywał samochodu służbowego do celów prywatnych bez zgody właściciela , jako jeden z omówionych pomiędzy stronami kluczowych elementów współpracy i warunek podjęcia przez pozwanego wzajemnego zatrudnienia było uzgodnienie z pracodawcą prowadzenia pojazdu ciężarowego na takich trasach wskazanych mu przez dział spedycji firmy (...) , aby odbywały się one na trasie miejsca zamieszkania pozwanego wzajemnego celem odebrania przez niego pauzy weekendowej , zgodnie z czasem pracy kierowców, przejazd przez miejsce zamieszkania był uzgadniamy z pracodawcą , nie kolidował z obowiązkami służbowymi pozwanego wzajemnego. W czasie pauzy weekendowej K. G. doskonale wiedział, gdzie znajduje się auto , które posiadało monitoring GPS, był to prywatny parking przedsiębiorstwa (...) w R. , z czego K. G. był zadowolony , iż jego auto znajduje się w strzeżonym i bezpiecznym miejscu. Na rozprawie w dniu 13 maja 2016r. powód – pozwany wzajemny sprecyzował, że domaga się kwoty 3 000 zł tytułem wynagrodzenia za miesiąc kwiecień 2015r. k. 166 Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy : W dniu 9 02 2015r. powód A. J. oraz pozwany K. G. zawarli umowę o pracę na czas określony na okres od 9 02 2015r. do 30 04 2015r. , na mocy której powód zobowiązał się do wykonywania pracy kierowcy C+E w pełnym wymiarze czasu pracy , za wynagrodzeniem zasadniczym 1680 zł brutto , ryczałt za pracę w porze nocnej w ramach czasu pracy 17 zł , ryczałt za nadgodziny 50 % -120 zł , ryczałt za dyżury 2 zł , diety krajowe i międzynarodowe na zasadach określonych w regulaminie pracy w zał. Nr 5 do ww regulaminu . Dowód : umowa o prace z dnia 9 02 2015r. k. 6 W aneksie do umowy o pracę z dnia 9 02 2015r. strony zgodnie postanowiły z dniem 9 02 2015r. zmienić umowę o pracę w części dotyczącej § 2 punkt 5a w zakresie stawki płacy zasadniczej z 1680 zł brutto na 1750 zł brutto; natomiast w zakresie § 5 pkt 5c w zakresie ryczałtu za pracę w porze nocnej w ramach czasu pracy z 17 zł na 21 zł , za nadgodziny 50 % ze 120 zł na 161 zł , ryczałtu za dyżury z 2 zł na 3 zł . Dowód : aneks do umowy o pracę z 9 02 2015r. k. 29 W dniu 9 02 2015r. strony zawarły umowę o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie , na mocy której powód A. J. oświadczył, że z dniem 9 02 2015r. przyjmuje odpowiedzialność materialną za mienie pracodawcy powierzone mu z obowiązkiem zwrotu lub wyliczenia się objęte protokołem zdawczo- odbiorczym z dnia 9 02 2015r. , jak również za mienie , które zostanie mu powierzone przez pracodawcę w obowiązkiem zwrotu lub wyliczenia się , na podstawie protokołu zdawczo- odbiorczego w czasie trwania niniejszej umowy. Pracownik oświadczył, że powierzenie mu mienia wyszczególnionego w protokole zdawczo- odbiorczym z dnia 9 02 2015r. nastąpiło w sposób prawidłowy. Pracownik potwierdził ilościową i jakościową zgodność mienia w protokole zdawczo-odbiorczym z dnia 9 02 2015r. ze stanem faktycznym. Protokół powyższy stanowi załącznik do umowy . W związku z przyjęciem odpowiedzialności materialnej określonej w §1 umowy pracownik zobowiązany jest do : -sprawowania pieczy nad powierzonym mu mieniem , -niezwłocznego informowania bezpośredniego przełożonego poprzez złożenie oświadczenia na piśmie o stwierdzonych zagrożeniach dla prawidłowego zabezpieczenia powierzonego mu mienia bądź brakach w tym zakresie -rozliczenia się z powierzonego mienia -wyrównania wszelkich szkód powstałych w mieniu powierzonym , wynikłych z zawinionego zachowania pracownika, -sprawowania pieczy nad powierzonymi kartami paliwowymi wraz z nr PIN oraz nieudostępniania ich osobom trzecim. Dowód : umowa o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie k. 80-81 W załączniku do umowy o indywidualnej odpowiedzialności za powierzone mienie – protokół zdawczo-odbiorczy wskazane zostało wyposażenie ciągnika + naczepy m.i. zabezpieczenie ładunku 30 sztuk pasów mocujących ładunek . Protokół ten nie został podpisany przez powoda A. J. - pracownika. Dowód : protokół zdawczo- odbiorczy k. 82-83 Powód – pozwany wzajemny podpisywał dokumenty dotyczące zatrudnienia – w tym umowę o pracę , umowę o odpowiedzialności materialnej , regulamin pracy , załączniki do regulaminu w biurze pozwanego –powoda wzajemnego w biurze pozwanego w obecności pracownika pozwanego – powoda wzajemnego E. K. . Dowód : zeznania świadka E. K. k. 160-161 ; czas od 00:30:26 do 01:03:09 , zeznania pozwanego –powoda wzajemnego k. 166-168 , czas od 01 :56 :15 do 02 :35:08 Przy zatrudnieniu zarówno K. G.
(1)–ojciec pozwanego – powoda wzajemnego , jak i sam pozwany- powód wzajemny wyrazili zgodę , aby w weekendy powód – pozwany wzajemny parkował samochód w pobliżu swego miejsca zamieszkania na parkingu strzeżonym , co jednocześnie umożliwiało powodowi korzystanie z okresu wypoczynku w miejscu zamieszkania . Dowód : zeznania powoda k. 163-166 ; czas od 01:05:07 do 01 : 55:40; Na wyposażeniu samochodu powoda znajdowały się pasy mocujące do ładunku . Powód pozostawił 11 klamer przy załadunku w P. i je utracił. K. G.
(1)doposażył samochód kierowany przez powoda w klamry ze sprzętu znajdującego się u pracodawcy powoda- pozwanego wzajemnego . Dowód : zeznania świadka K. G.
(1)k. 159-160 ; czas od 00:05:05 do 00 :29:02; zeznania powoda k. 165 czas od 01:05:07 do 01 : 55:40 W załączniku nr 5 do regulaminu pracy strony pozwanej w § 3 w zakresie podróży służbowej zagranicznej wskazano , że pracownikowi przysługują następujące świadczenia od pracodawcy : 1. diety : 2. 49 EUR przelicznik stanowi wskaźnik NBP z dnia poprzedniego od dnia , w którym zostaje dokonana wypłata przelewowa bądź przekazanie gotówki . Jeżeli dzień taki przypada w dzień wolny od pracy obowiązuje wskaźnik z dnia poprzedniego 3. zwrot kosztów przejazdu i dojazdu -/…/ 4. zwrot kosztów za noclegi lub ryczałt – nie dotyczy 5. zwrot innych wydatków /…/ Zgodnie z § 6 pracownikowi przysługują następujące świadczenia od pracodawcy w zakresie podróży służbowej krajowej : 6. diety 7. 30 zł / doba :
- a)jeżeli podróż służbowa trwa nie dłużej niż dobę - w pełnej wysokości – gdy podróż służbowa trwa ponad 20 godzin -1 ½ wysokości – gdy podróż służbowa trwa od 8 do 12 godzin - nie przysługuje , jeżeli trwa mniej niż 8 godzin
- b)jeżeli podróż pracownika trwa dłużej niż dobę : - za każdą rozpoczętą dobę przysługuje dieta w pełnej wysokości -za niepełną , ale rozpoczętą dobę : - do 8 godzin przysługuje ½ diety -ponad 8 godzin przysługuje dieta w pełnej wysokości 2. zwrot kosztów przejazdu i dojazdu /…/ 3. zwrot kosztów za noclegi lub ryczałt 45 zł /nocleg liczony proporcjonalnie do ilości dni del. 12 noclegów/ m-c Załącznik nr 5 do regulaminu pracy k. 30-32 W załączniku nr 7 do regulaminu pracy - normy zużycia paliwa na 100 km wskazane zostało, że pracownicy zobowiązani są do bezwzględnego przestrzegania norm zużycia paliwa na 100 km , liczonego wg wzoru 24 litry ON +0,4 litra ON na każdą tonę załadowanego towaru . Jeżeli w wyniku rozliczeń okaże się , że ilość rzeczywistego zużycia paliwa jest większa od ilości , którą pojazd powinien zużywać to różnica ilości oznacza zużycie paliwa ponad normę / przepał/. Pracownik zostanie obciążony kwotą stanowiącą równowartość 100 % ceny detalicznej paliwa. Pracownik wyraża zgodę na każdorazowe potrącenie kwoty stanowiącej równowartość przepału z delegacji służbowych krajowych i zagranicznych. Dowód załącznik nr 7 do regulaminu pracy k. 85-86 Pozwany wyliczył dla powoda średnie zużycie paliwa na 100 km w dniu 20 02 2015 na 34, 3 , w dniu 27 02 2015r. na 36 , 7 , w dniu 20 03 2015r. na 35 , 7 , w dniu 1 04 2015 , w dniu 10 04 2015r. na 49, 4 – poza normą. Dowód wyliczenie zużycia paliwa k. 87 Pozwany i świadek K. G.
(1)zwracali powodowi – pozwanemu wzajemnemu uwagę na duże w ich ocenie zużycie paliwa, K. G.
(1)wskazał, iż powód powinien pracować nad techniką jazdy . Dowód : zeznania powoda k. 163-166 ; czas od 01:05:07 do 01 : 55:40; zeznania świadka K. G.
(1)k. 159-160 ; czas od 00:05:05 do 00 :29:02 Za miesiąc luty 2015r. powodowi przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 1 312, 50 zł brutto / 980 zł netto ; 120 , 75 zł ryczałt za nadgodziny ; 15, 75 zł za godziny nocne ; 2,25 zł ryczałt za dyżury / netto łącznie 96, 95 zł . Za miesiąc marzec 2015r. powodowi przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 1750 zł brutto , w wysokości 1286, 16 zł netto; poza tym ryczałt za nadgodziny 167 zł ryczałt za godny nocne21 zł , ryczałt za dyżury 3 zł – łącznie 185 zł brutto -128, 27 zł netto. Za miesiąc kwiecień 2015r. powodowi przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 1 416 , 67 zł brutto oraz 333, 33 zł i 36, 40 zł brutto za 4 dni urlopu wypoczynkowego ; netto 1 310 , 75 zł. Poza tym ryczałt za nadgodziny 130, 33 zł brutto , 17 zł za godziny nocne , 2,43 zł ryczałt za dyżury , 91, 04 zł – brutto razem 240 , 80 zł –netto 168, 09 zł Dowód : listy płac k. 33 , k. 38, k. 39 , 43,44 W dniu 24 04 2015r. pozwany – powód wzajemny wypłacił powodowi kwotę 1478, 84 zł jako wynagrodzenie podstawowe wraz z ryczałtami/ ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Dowód : pokwitowanie z dnia 24 04 2015r. – akta osobowe część b , zeznania świadka E. K. k. 160-162 ; czas od 00:30:26 do 01:03:09 , Przesłuchanie pozwanego k. 166-168 czas 01:56:15 do 02:35:08 W dniu 26 04 2015r. powód wniósł o udzielenie mu 4 dni urlopu wypoczynkowego w dniach 27 04 2015-30 04 2015r. Dowód : wniosek z 26 04 2015r. k. 45 W dniu 30 04 2015r. pozwany K. G. wystawił powodowi A. J. świadectwo pracy , w którym zostało wskazane , iż powód A. J. był zatrudniony w okresie od 9 02 2015r. do 30 04 2015r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy pojazdu ciężarowego , a stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania na mocy art. 30 par 1 pkt 1 tj. na mocy porozumienia stron. W okresie zatrudnienia pracownik wykorzystał urlop wypoczynkowy w wymiarze 4 dni / 32 godziny , wypłacono ekwiwalent za 1 dzień. Dowód : świadectwo pracy z dnia 30 40 2015r. k. 109 W dniu 6 maja 2015r. pozwany- powód wzajemny K. G. wystosował do powoda- pozwanego wzajemnego do zapłaty na rzecz pozwanego – powoda wzajemnego kwoty 4 325, 44 zł , na która składają się : - różnica w normie spalania pojazdu wykazana podczas jego użytkowania w wysokości 2229, 81 zł -użytkowanie pojazdu służbowego do celów prywatnych bez zgody właściciela tj. przejazdy przez miejsce zamieszkania w wysokości 910, 63 zł -nierozliczenie się z mienia powierzonego do zabezpieczenia ładunków w postaci 30 pasów mocujących ładunek w wysokości 1185 zł. Dowód : wezwanie do zapłaty k. 92 Pozwany wypłacił powodowi następujące kwoty pieniężne przelewem na konto bankowe powoda : -1 077, 57 zł w dniu 12 03 2015r. tytułem wynagrodzenia i ryczałtu za II 2015 -1 130 zł w dniu 23 03 2015r. za delegacje -1 414, 43 zł w dniu 13 04 2015r. tytułem wynagrodzenia i ryczałtu za III 2015r. -1 585 zł w dniu 21 04 2015r. tytułem delegacji Dowód : dowody przelewów k. 7 , 35 , 40, 42, 47, 63 ,64,65,66 Powód w dniu 20 03 2015r. pokwitował odbiór kwoty 1035 zł : 630 zł tytułem diet /21/ oraz 405 zł tytułem ryczałtów za nocleg – 45 zł x 9 . Powód pokwitował również odbiór kwoty 340 zł tytułem należności za podróże służbowe za okres od 1 03 2015r. do 31 03 2015r. W oświadczeniu z dnia 24 04 2015r. powód pokwitował odbiór gotówki w kwocie 1478, 84 zł jako wynagrodzenie podstawowe wraz z ryczałtami /ekwiwalent z niewykorzystany urlop. Dowód : rachunek kosztów podróży na terenie kraju za okres od 9 02 2015r. do 28 02 2015r. k. 36-37 ; rachunek kosztów podróży (...) k. 41 , pokwitowanie z dnia 24 04 2015r k. 46 , zeznania świadka E. K. k. 160-161 ; czas od 00:30:26 do 01:03:09 , zeznania pozwanego –powoda wzajemnego k. 166-168 , czas od 01 :56 :15 do 02 :35:08 W piśmie z dnia 22 05 2015r. powód wezwał pozwanego do zapłaty w terminie 7 dni kwoty 3 000 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę wykonaną za miesiąc kwiecień 2015r. Dowód : pismo powoda z dnia 22 05 2015r. k. 8 W odpowiedzi na pismo powoda pozwany w piśmie z dnia 22 06 2015r. podał, że wynagrodzenie za miesiąc kwiecień 2015r. wyniosło 1478, 84 zł , na ww kwotę złożyło się wynagrodzenie podstawowe , ryczałty za pracę w godzinach nadliczbowych i porze nocnej oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Pozwany stwierdził, iż została zachowana prawidłowość i terminowość wypłat wynagrodzeń. Nadto w piśmie pozwany wezwał powoda do zapłaty na jego rzecz kwoty 4325, 44 zł zgodnie z wezwaniem do zapłaty z dnia 30 04 2015r. Pismo pozwanego z dnia 22 06 2015r. k. 9 Wynagrodzenie miesięczne powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wyniosło 1 911, 88 zł . Dowód : oświadczenie pozwanego k. 23 W dniu 18 11 2015r. A. J. zapłacił przelewem na konto bankowe pozwanego K. G. kwotę 272, 80 zł tytułem rozliczenia się z powierzonego mienia napinaczy pasa 11 sztuk . Dowód : dowód przelewu k. 114, zeznania powoda k. 163-166 czas od 01 :05 :07 do 01 : 55 :40 Powyższy stan faktyczny sprawy sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych powoda i aktach sprawy , których treść nie była kwestionowana , powód wskazywał natomiast , iż część dokumentów podpisał in blanco , natomiast protokołu zdawczo-odbiorczego jak wskazuje nie widział, protokół ten nie został przez powoda podpisany. Art. 245 kpc stanowi , iż dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokumenty prywatne nie korzystają z domniemania zgodności z prawdą oświadczeń w nich zawartych, ale poza domniemaniem autentyczności korzystają także z domniemania wyłączającego potrzebę dowodu, że osoba, która dokument podpisała, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Co do obalenia tego domniemania oraz prawdziwości dokumentu prywatnego - por. uwagi do art. 253 . Każda osoba mająca w tym interes prawny może stwierdzić i dowodzić, że treść złożonych oświadczeń nie odpowiada stanowi rzeczywistemu (por. post. SN z 15 kwietnia 1982 r., III CRN 65/82, LexPolonicanr 321180). Dowód z dokumentu prywatnego jest samodzielnym środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia według zasad określonych w art. 233 § 1. Komentarz Tadeusza Erecińskiego Ponadto sąd ustalił po części stan faktyczny sprawy na podstawie zeznań świadków: E. K. – pracownika pozwanego – powoda wzajemnego , która wskazała, iż powód –pozwany wzajemny podpisywał umowę o pracę , umowę o odpowiedzialności materialnej regulamin pracy i załączniki do niego w biurze w obecności świadka oraz podała, że w związku z informacja o zakończeniu zatrudnienia powoda przygotowywała dokumenty oraz była obecna w P. przy przekazywaniu przez pozwanego- powoda wzajemnego gotówki powodowi – pozwanemu wzajemnemu w kwocie 1478, 84 zł , na którą to okoliczność przygotowane zostało pokwitowanie podpisane przez powoda znajdujące się w jego aktach osobowych powoda. Zeznaniom tym sąd dał wiarę , albowiem zgodne są one z treścią dokumentów podpisanych przez powoda oraz przesłuchaniem pozwanego , powód natomiast nie przedstawił poza własnym przesłuchaniem dowodów przeciwnych podważających dowody zaoferowane przez stronę pozwaną –powoda wzajemnego. W powyższym zakresie sąd dał również wiarę i oparł się na przesłuchaniu pozwanego – powoda wzajemnego w charakterze strony , jako zgodnym z zeznaniami świadka E. K. i treścią dokumentów. Sąd w części oparł się na zeznaniach świadka K. G.
(1), który wskazał, iż nie był świadkiem podpisywania przez powoda dokumentów zatrudnienia ani nie przekazywał powodowi żadnych pieniędzy ,a u pozwanego – powoda wzajemnego zajmuje się sprawami technicznymi , ponadto świadek potwierdził , iż na wyposażeniu samochodu , który prowadził powód znajdowały się pasy mocujące i powód utracił pasy lub klamry, a świadek musiał pojazd doposażyć w klamry , być może z innych naczep . Zeznania te w powyższym zakresie zasługują na wiarę , powód potwierdził utratę klamer , a okoliczności związane z podpisywaniem umowy o pracę z powodem potwierdziła świadek E. K. . Jeżeli chodzi o część zeznań dotyczącą parkowania przez powoda pojazdu w pobliżu miejsca zamieszkania , to świadek nie wskazał, iż powodowi zabraniał parkowania pojazdu poza bazą w P. , podał jedynie ogólnie , że zabrania , ponadto powód wskazuje , że kwestię te uzgadniał z samym pozwanym- powodem wzajemnym . Natomiast jeżeli chodzi o cześć zeznań dotyczącą zużycia paliwa , to w ocenie sądu nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy , gdyż w tej kwestii miarodajny i rozstrzygający jest dowód z opinii biegłego , pozwany wzajemny wniosku o dowód z opinii biegłego nie zgłosił , dlatego tę część zeznań należało pominąć , albowiem świadek nie jest biegłym. Świadek natomiast podaję , iż kwestia zużycia paliwa jest związana z techniką jazdy. Sąd nie dał wiary i nie oparł się na przesłuchaniu pozwanego – powodowa wzajemnego w charakterze strony co do tego , że nie wyrażał zgody na parkowanie przez powoda pojazdu w weekendy w pobliżu miejsca zamieszkania , z czego w ocenie strony pozwanej wynikły dla niej dodatkowe koszty w kwocie 910 , 63 zł . W ocenie sądu zeznanie to jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i zdrowym rozsądkiem i jako takie jest całkowicie niewiarygodne , aby przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą posiadający średnio 15 pojazdów nie wiedział i nie interesował się , gdzie przez 2 dni każdego tygodnia znajduje się należący do niego pojazd ciężarowy w tym nawet załadowany , choć powinien według pozwanego stać na bazie w P. . W ocenie sądu jest oczywistym , że takie uzgodnienie było dla strony pozwanej również korzystne , gdyż umożliwiało wykorzystanie powodowi czasu odpoczynku weekendowego. Sąd nie dał również pozwanemu- powodowi wzajemnemu wiary w zakresie utraconych klamer , czy jak twierdzi pozwany ,pasów mocujących ładunek , pozwany nie wykazał tej szkody , nie wyjaśnił okoliczności tych słuchany w charakterze świadka K. G.
(1), ponadto powód zapłacił pozwanemu na poczet klamer 272, 80 zł . Należy mieć również na uwadze , iż powoływany przez pozwanego protokół zdawczo- odbiorczy nie był przez powoda – pozwanego wzajemnego podpisany i powoływanie się na niego przez pozwanego – powoda wzajemnego budzi wątpliwości również w świetle zeznań K. G.
(1), jak i w świetle zeznań powoda . Sąd nie oparł się na zeznaniach powoda w zakresie tego , że powód podpisał dokumenty związane z zatrudnieniem na Stacji PKP w G. (...) oraz , że powód podpisywał te dokumenty in blanco , jak i co do tego , że powód nie otrzymał gotówki w kwocie 1478 , 84 zł , co pokwitował własnoręcznym podpisem albowiem zeznania te nie są zgodne z zeznaniami świadka E. K. oraz z przesłuchaniem pozwanego , ponadto odbiór przez powoda gotówki został przez niego pokwitowany na dokumencie znajdującym się w aktach osobowych powoda. Sąd natomiast dał wiarę i oparł się na zeznaniach powoda – pozwanego wzajemnego co do tego , powód przyznał , że pozostawił 11 sztuk klamer do pasów mocujących ładunek na załadunku w P. , pasy powód zabrał, a o klamrach zapomniał, , za klamry zapłacił pozwanemu – powodowi wzajemnemu 272, 80zł k. 114 zgodnie z ofertą handlową . Sąd miał na uwadze fakt , iż zeznania świadka K. G.
(1)są w tym zakresie niedokładne i świadek ten nie pamięta czy chodziło o pasy czy o klamry oraz , że mogło być tak , że on uzupełnił stan klamer z innego pojazdu. Ponadto sąd dał wiarę powodowi co do tego , że miał przyzwolenie pozwanego – powoda wzajemnego na parkowanie pojazdu i korzystanie z czasu wypoczynku weekendowego w miejscu zamieszkania , jest to jedyny logiczny wniosek wypływający z faktu , że powód faktycznie samochód tam w okresie zatrudnienia parkował, albowiem nie jest możliwym , aby strona pozwana nie zauważyła , jak podaje , że w weekend brak jest samochodu ciężarowego , który kierował powód na bazie w P. , chociaż w weekendy powód nie pracował , a korzystał z czasu wolnego . Pozostałe dowody z dokumentów sąd pominął jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy . Sąd zważył, co następuje : Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Powództwo wzajemne nie zasługuje na uwzględnienie . Powód wniósł o zapłatę kwoty 3000 zł tytułem wynagrodzenia za miesiąc kwiecień 2015r. Wskazana przez powoda kwota wynagrodzenia 3000 zł nie jest zgodna z treścią umowy o pracę z dnia 9 02 2015r. , ani z treścią aneksu do umowy o prace z dnia 9 02 2015r. Jednocześnie z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika , iż pozwany – powód wzajemny wypłacił powodowi całość należności z tytułu wynagrodzeń , ryczałtów i należności z tytułu podróży służbowych za miesiąc kwiecień 2015r. Za miesiąc kwiecień 2015r. powodowi przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 1 416 , 67 zł brutto oraz 333, 33 zł i 36, 40 zł brutto za 4 dni urlopu wypoczynkowego ; netto 1 310 , 75 zł. Poza tym ryczałt za nadgodziny 130, 33 zł brutto , 17 zł za godziny nocne , 2,43 zł ryczałt za dyżury , 91, 04 zł – brutto razem 240 , 80 zł –netto 168, 09 zł W dniu 24 04 2015r. pozwany – powód wzajemny wypłacił powodowi kwotę 1478, 84 zł jako wynagrodzenie podstawowe wraz z ryczałtami/ ekwiwalent za niewykorzystany urlop, co potwierdzone zostało pokwitowaniem załączonym do akt osobowych powoda w oryginale z własnoręcznym podpisem powoda . Powód nie udowodnił, aby podpisał pokwitowanie datowane na dzień 24 04 2015r. przed jego wypełnieniem długopisem . Ponadto jeżeli chodzi o należności z tytułu podróży służbowych w postaci diet , ryczałtów za noclegi za okres od 1 04 do 24 04 2015r. , to kwota 1245 zł z tego tytułu została zapłacona przelewem z dnia 21 04 2015r. Z powyższych względów należało powództwo oddalić na mocy art. 80 kodeksu pracy a contrario . Ponadto zgodnie z treścią art. 21 a ustawy z dnia 16 04 2004r. o czasie pracy kierowców / Dz.U.2012.1155 / Kierowcy w podróży służbowej, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisach art. 77 5 § 3-5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy . ) , zas zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy -podróż służbowa – to każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy: a)przewozu drogowego poza miejscowość, o której mowa w pkt 4 lit. a, lub
- b)wyjazdu poza miejscowość, o której mowa w pkt 4 lit. a, w celu wykonania przewozu drogowego. / pkt
- a)oznacza siedzibę pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały. Zgodnie z treścią powyższej regulacji powód odbywał w miesiącu kwietniu 2015r. podróże służbowe krajowe . Pozwany obowiązany był wypłacać powodowi należności z tytułu podróży służbowych. Kodeks pracy w Art. 77 5 . § 1 stanowi ,iż pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.§ 2. Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Rozporządzenie powinno w szczególności określać wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w przypadku podróży poza granicami kraju - walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów, noclegów i innych wydatków. § 3. Warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania alb o w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. § 4. Postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2. § 5. W przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w § 2. Sąd zważył, iż zgodnie z załączonymi do akt dowodami pozwany wypłacił powodowi należności z tytułu krajowych podróży służbowych za miesiąc kwiecień 2015r. zgodnie z treścią załącznika nr 5 do regulaminu pracy . W zakresie powództwa wzajemnego sąd zważył, iż również nie zasługuje ono na uwzględnienie. Powód wzajemny domagał się zasądzenia od pozwanego wzajemnego kwoty 4 743, 63 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem różnicy w normie spalania pojazdu , użytkowania pojazdu służbowego do celów prywatnych i nierozliczenia się z powierzonych 30 pasów mocujących ładunek . Zgodnie z treścią art. 114 kp Pracownik, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych ze swej winy wyrządził pracodawcy szkodę, ponosi odpowiedzialność materialną według zasad określonych w przepisach niniejszego rozdziału. Art. 115. Pracownik ponosi odpowiedzialność za szkodę w granicach rzeczywistej straty poniesionej przez pracodawcę i tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda. Art. 117. § 1. Pracownik nie ponosi odpowiedzialności za szkodę w takim zakresie, w jakim pracodawca lub inna osoba przyczyniły się do jej powstania albo zwiększenia. § 2. Pracownik nie ponosi ryzyka związanego z działalnością pracodawcy, a w szczególności nie odpowiada za szkodę wynikłą w związku z działaniem w granicach dopuszczalnego ryzyka. Art. 119. Odszkodowanie ustala się w wysokości wyrządzonej szkody, jednak nie może ono przewyższać kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody. Art. 122. Jeżeli pracownik umyślnie wyrządził szkodę, jest obowiązany do jej naprawienia w pełnej wysokości. Rozdział II reguluje natomiast odpowiedzialność za mienie powierzone pracownikowi Zgodnie z treścią art. 124. § 1. Pracownik, któremu powierzono z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się: 1)pieniądze, papiery wartościowe lub kosztowności, 2)narzędzia i instrumenty lub podobne przedmioty, a także środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, odpowiada w pełnej wysokości za szkodę powstałą w tym mieniu. § 2. Pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. § 3. Od odpowiedzialności określonej w § 1 i 2 pracownik może się uwolnić, jeżeli wykaże, że szkoda powstała z przyczyn od niego niezależnych, a w szczególności wskutek niezapewnienia przez pracodawcę warunków umożliwiających zabezpieczenie powierzonego mienia. Art. 127. Do odpowiedzialności określonej w art. 124-126 stosuje się odpowiednio przepisy art. 117 , 121, 121 1 i 122. Zgodnie z wytycznymi wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w przedmiocie materialnej odpowiedzialności pracowników ( art. 114, 115, 117 § 3, art. 119 § 1, art. 121, 122, 124, 126 § 2 i art. 127 kodeksu pracy ). Uchwała SN z 29 12 1975r. , sygn.. akt V PZP 13/75 Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych „I. Kodeks pracy wyczerpująco normuje odpowiedzialność materialną pracowników, ustanawiając podstawy tej odpowiedzialności odmiennie od podstaw przyjętych w kodeksie cywilnym . Pracownik ponosi materialną odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zakładowi pracy na zasadzie winy. II. Na zakładzie pracy spoczywa ciężar wykazania, że szkoda powstała z winy pracownika. W razie powierzenia pracownikowi mienia z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się wystarczy wykazanie przez zakład pracy, że szkoda jest następstwem nierozliczenia się pracownika. Nie odnosi się to do wypadków, gdy pracownik odpowiada na zasadach przewidzianych w art. 114-116 i 118 k.p. III. Ilekroć kodeks pracy przewiduje odpowiedzialność w pełnej wysokości, rozumie się przez to odpowiedzialność w granicach rzeczywistej straty i utraconych korzyści. IV. Jeżeli się okaże, że część szkody nie obciąża pracownika, sąd może wezwać do udziału w sprawie kierownika lub innego pracownika odpowiedzialnego za przyczynienie się zakładu pracy do powstania lub zwiększenia szkody, mając jednak na uwadze, że nie ponoszą oni ryzyka związanego z działalnością zakładu. V. Odszkodowanie, o którym mowa w art. 119 § 1 k.p. , ustala się w wysokości wyrządzonej szkody, w granicach rzeczywistej straty zakładu pracy. Ograniczone jest ono do 3-miesięcznego wynagrodzenia pracownika. Wynagrodzenie pracownika ustala się na podstawie pobieranych przez niego zarobków w poszkodowanym zakładzie w dacie wyrządzenia szkody, według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop. VI. Jeżeli pracownik wyrządził odrębnymi czynami kilka szkód, odpowiada za każdą z nich oddzielnie. VII. Odszkodowanie określone z mocy art. 119 § 1 k.p. w wysokości 3-miesięcznego wynagrodzenia pracownika może być obniżone na podstawie art. 121 k.p. Na podstawie tego przepisu może być także obniżone odszkodowanie za szkodę w mieniu powierzonym. VIII. Umyślne wyrządzenie szkody w rozumieniu art. 122 k.p. zachodzi wówczas, gdy pracownik objął następstwa swego czynu zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym.” OSNC 1976/2/19 (...) Sąd zważył, iż pozwany w sprawie niniejszej ponosi odpowiedzialność za szkodę w mieniu pracodawcy , powierzonym zgodnie z treścią art. 124 kodeksu pracy . Odpowiedzialność za mienie powierzone z obowiązkiem zwrotu lub do wyliczenia się jest odpowiedzialnością na zasadzie winy. Z § 3 komentowanego artykułu wynika, że ciężar dowodu został w tym przypadku przerzucony na pracownika. Pracodawca musi jedynie udowodnić fakt prawidłowego powierzenia mienia oraz szkodę w mieniu. Regułą jest zatem, że po powierzeniu mienia w sposób prawidłowy za jego stratę lub uszkodzenie odpowiada pracownik. Z faktu, że mienie zostało prawidłowo powierzone, wypływa - zdaniem ustawodawcy - wniosek, że ujawnione w nim braki są wynikiem zaniedbań pracownika. Stąd to on musi ewentualnie dowodzić, że szkoda powstała z przyczyn od niego niezależnych , za które nie ponosi odpowiedzialności (por. pkt II wytycznych). Tak komentarz Małgorzaty Gersdorf do art. 124 k.p. Odpowiedzialność z tego artykułu dotyczy każdego mienia pracodawcy, powierzonego tylko jednemu pracownikowi z obowiązkiem zwrotu lub do wyliczenia się. Jeżeli pracownik nie wyliczył się z tego mienia, ponosi odpowiedzialność na podstawie omawianego artykułu. – komentarz Kazimierza Jaśkowskiego do art. 124 kp Koniecznymi przesłankami odpowiedzialności pracownika na gruncie przepisów kodeksu pracy są prawidłowe powierzenie mienia w warunkach umożliwiających jego strzeżenie oraz nierozliczenie się przez niego z tego mienia. Rozliczenie się przez pracownika z powierzonego mienia polega na wykazaniu, że pozostaje ono nadal pod jego pieczą lub że zostało rozdysponowane zgodnie z prawem. Prawidłowe powierzenie musi zapewniać udział pracownika przy ustalaniu ilości i jakości przekazanego mu mienia. Z reguły wymagane jest pisemne potwierdzenie tych okoliczności przez pracownika. Jeżeli pracodawca nie wykaże prawidłowego powierzenia mienia, nie może skutecznie dochodzić odszkodowania na podstawie art. 124 . Nie wyłącza to jednakże możliwości ponoszenia przez pracownika odpowiedzialności według art. 114-122 k.p. Podpisanie przez pracownika oświadczenia o ponoszeniu omawianej odpowiedzialności ma tylko znaczenie dowodowe . Pracownik nie ponosi tej odpowiedzialności, jeżeli nie powierzono mu prawidłowo mienia w warunkach umożliwiających dopilnowanie go, i odwrotnie - ponosi ją mimo braku tego oświadczenia, gdy mienie zostało prawidłowo powierzone i pracodawca stworzył odpowiednie warunki do jego strzeżenia. Por. Post. SN z dnia 9 01 2014r. sygn.. akt I PK 17813 : „ Pracownik, któremu powierzono mienie w prawidłowy sposób, ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 124 k.p. , choćby nawet nie podpisał deklaracji o przyjęciu tej odpowiedzialności. Istotna jest bowiem rzeczywista zgoda pracownika na przyjęcie owej odpowiedzialności, wynikająca wprost lub pośrednio z uzgodnienia rodzaju pracy w umowie o pracę, a wyrażona na tyle wyraźnie, by nie budziła wątpliwości oraz to, by powierzenie mienia nastąpiło w taki sposób, aby pracownik wszedł w jego rzeczywiste posiadanie i mógł nim dysponować w warunkach zapewniających możliwość zabezpieczenia mienia przed dostępem osób nieupoważnionych i utrzymania mienia w stanie zgodnym z jego przeznaczeniem, a następnie dokonać jego zwrotu lub wyliczyć się z niego.” LEX nr 1646041 Przepis § 3 art. 124 k.p. wprowadza domniemanie odpowiedzialności pracownika . Pracodawcę obciąża bowiem dowód tylko dwóch okoliczności wskazanych w § 1: prawidłowego powierzenia mienia oraz nierozliczenia się z niego przez pracownika, czyli szkody i jej wysokości. Chcąc uwolnić się od odpowiedzialności, pracownik musi wykazać, czyli udowodnić, że szkoda powstała z przyczyn od niego niezależnych. Może korzystać w tym celu z wszelkich środków dowodowych, w szczególności z domniemań faktycznych ( art. 231 k.p.c. ). To domniemanie polega na tym, że sąd może uznać za ustalone fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić z innych ustalonych faktów. - z komentarza Kazimierza Jaśkowskiego do art. 124 kp , art. 122 k.p. Sąd zważył, iż powód wzajemny – pracodawca nie wykazał w niniejszym postępowaniu wysokości szkody poza szkodą przyznana przez pracownika – pozwanego wzajemnego w kwocie 272 , 80 zł za utratę 11 klamer do pasów mocujących ładunek , co do której pozwany wzajemny uiścił odszkodowanie k. 114. W szczególności w zakresie nadmiernego zużycia przez powoda- pozwanego wzajemnego paliwa czy to w związku wskazywaną techniką jazdy pozwanego wzajemnego – pracownika , czy tez w związku z parkowaniem samochodu w weekendy w pobliżu miejsca zamieszkania powód wzajemny nie wykazał wysokości szkody przy pomocy dowodu z opinii biegłego , który byłby w tym zakresie jedynym miarodajnym dowodem wysokości szkody , dowody z przesłuchania świadka czy strony z uwagi na brak specjalistycznej wiedzy , jak i obiektywizmu nie mogą być podstawą uwzględnienia powództwa. W zakresie utraty pasów mocujących ładunek sąd zważył, iż brak jest dowodów na to , aby pozwany wzajemny utracił 30 pasów mocujących ładunek , przyznał natomiast utratę 11 klamer do pasów, za co uiścił na rzecz powoda wzajemnego stosowna kwotę przelewem z dnia 18 11 2015r. Ponadto odpowiedzialność pracownika za szkodę na gruncie kodeksu pracy w każdym wypadku opiera się na zasadzie winy , tak więc brak wzięcia pod uwagę czynników , które wskazują na mniejszy stopień winy czy też jej brak nie zasługuje na uwzględnienie , odpowiedzialność pracownika nie opiera w żadnym wypadku na zasadzie ryzyka i samo istnienie u strony powoda wzajemnego regulacji dotyczącej norm zużycia paliwa k. 85 nie powoduje automatycznej odpowiedzialności pracownika co do zużycia paliwa ponad normę. Pozwany wzajemny w odpowiedzi na pozew wzajemny podaje szereg czynników k. 104 i nast. Które winny zostać uwzględnione przy ustalaniu jego odpowiedzialności, co mogłoby być wzięte pod uwagę w przypadku zgłoszenia przez powoda wzajemnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego . W zakresie parkowania powoda w miejscu zamieszkania w weekendy sąd natomiast dał wiarę powodowi co do tego , iż na parkowanie to miał zgodę pozwanego- powoda wzajemnego , co wyklucza winę powoda – pozwanego wzajemnego . Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i rozważania , sąd zważył, iż powództwo wzajemne nie zasługuje na uwzględnienie zgodnie z treścią art. 124 i następne kodeksu pracy . W punkcie III wyroku orzeczono o kosztach postępowania na mocy. Art. 100. Kpc z uwagi na przegranie procesu z powództwa głównego przez powoda , a procesu z powództwa wzajemnego przez powoda wzajemnego .