← Polska

Sad powszechny, III AUa 510/15

Sygn. akt III AUa 510/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2016 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Anna Polak Sędziowie: SSA Romana Mrotek SSO del. Aleksandra Mitros (spr.) Protokolant: St. sekr. sąd. Katarzyna Kaźmierczak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. w Szczecinie sprawy Z. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o przyznanie emerytury na skutek apelacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt VI U 143/15

  1. zmienia zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego i przyznaje ubezpieczonemu Z. K. prawo do emerytury od dnia 5 sierpnia 2014 roku,
  2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. na rzecz Z. K. kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu opłaty od apelacji. SSO del. Aleksandra Mitros SSA Anna Polak SSA Romana Mrotek Sygn. akt III AUa 510/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia z dnia 8 stycznia 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił ubezpieczonemu Z. K. prawa do emerytury, uznając iż zamiast 15 lat pracy w warunkach szczególnych udowodnił jedynie 6 lat 11 miesięcy i 29 dni takiej pracy (okres od 01.09.1972 r. do 31.03.1976 r. i od 03.05.1976 r. do 30.09.1979 r.). Z. K. odwołał się od wyżej wymienionej decyzji, wskazując w uzasadnieniu, iż pracę w warunkach szczególnych na stanowisku spawacza świadczył w okresie od 15 października 1979 roku do 31 października 1988 roku w Zakładach Produkcji (...) w K. Oddziale w K. oraz od dnia 3 listopada 1986 r. do dnia 31 maja 1989 r. w firmie (...) . Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, iż odmowa prawa do emerytury wynikała z faktu niespełnienia przez ubezpieczonego warunków wskazanych w art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. Nr 1440 ze zm.). Wskazał, iż za okres pracy w firmie (...) wnioskodawca nie przedłożył świadectwa pracy w szczególnych warunkach, a nazwa ślusarz - spawacz ze świadectwa pracy nie odpowiada nazwie wskazanej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.1985.7.21 ze zm.), dalej jako rozporządzenie. Odnośnie okresu pracy w firmie (...) organ podniósł, że świadectwo pracy w szczególnych warunkach nie wskazuje na stanowisko pracy zgodne z przepisami rozporządzenia. Z uwagi na nieprzepracowanie 15 lat pracy w warunkach szczególnych, przyznanie emerytury w obniżonym wieku 60 lat nie było możliwe. Wyrokiem z dnia 7 maja 2015 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie. Swoje rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych: Z. K. urodził się (...) . W okresie od 15 października 1979 roku do 31 października 1988 roku pracował w Zakładach Produkcji (...) w K. Oddziale w K. jako ślusarz spawacz. Praca ta nie była wykonywana w szczególnych warunkach, ponieważ w spornych okresach wnioskodawca wykonywał prace ślusarskie (rozpory budowlane, zaczepy) i spawalnicze wyłącznie przy spawaniu elektrycznym (zaczepy i rozpory budowlane). Uprawnienia spawalnicze do spawania elektrycznego ubezpieczony uzyskał w 1976 r. Od 3 listopada 1986 r. do 31 maja 1989 r. pracował w firmie (...) jako spawacz. Była to praca w szczególnych warunkach, co potwierdzało świadectwo pracy w szczególnych warunkach. W dniu 11 sierpnia 2014 r. Z. K. złożył wniosek o przyznanie emerytury. Na dzień złożenia wniosku posiadał ukończone 60 lat i okres ubezpieczenia wynoszący łącznie ponad 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. W ocenie Sądu Okręgowego odwołanie ubezpieczonego nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd przytoczył treść przepisu art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Fundusz Ubezpieczeń Społecznych , w myśl którego:
  3. Ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
  5. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 wskazanej ustawy przysługuje im emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt.
  6. Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Sąd Okręgowy wskazał, że szczegółowe uregulowanie dotyczące warunków, które muszą spełnić osoby pracujące w szczególnych warunkach określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1985 r. Nr 7, poz. 21 ze zm.): §
  8. Rozporządzenie stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia, zwanych dalej „wykazami” . §
  10. Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
  11. Okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. §
  12. Za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudnienia” , uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. §
  14. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 3) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. W myśl powołanych przepisów przesłankami uzyskania prawa do emerytury są: osiągnięcie wieku 60 lat i co najmniej 25-letni okres składkowy i nieskładkowy, w tym 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach. Dalej Sąd Okręgowy wskazał, że spór w niniejszym postępowaniu sprowadzał się do ustalenia, czy ubezpieczony posiada wymagany okres pracy w szczególnych warunkach, przy czym organ rentowy uznał ubezpieczonemu 6 lat 11 miesięcy i 29 dni pracy w tych warunkach. Nie uznał natomiast okresów od 15 października 1979 roku do 31 października 1988 roku w Zakładach Produkcji (...) w K. Oddziale w K. oraz od 3 listopada 1986 r. do 31 maja 1989 r. w firmie (...) z uwagi na brak świadectwa pracy w szczególnych warunkach, jeśli chodzi o pierwszy okres i niezgodność świadectwa pracy w szczególnych warunkach z przepisami rozporządzenia, jeżeli chodzi o drugi okres. Sąd meriti wskazał, że to na ubezpieczonym Z. K. ciążył obowiązek wykazania wszystkich przesłanek do emerytury, w tym okresu co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach, z uwzględnieniem faktu, iż prawo do emerytury w wieku obniżonym jako świadczenie przyznawane w drodze wyjątku, musi być wykazane w sposób niebudzący żadnych wątpliwości. Sąd podał, że wnioskodawca wskazywał, że w spornych okresach wykonywał pracę przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym (wykaz A dział XIV poz. 12 rozporządzenia). Natomiast z treści książki spawacza wynikało, że ubezpieczony miał uprawnienia do spawania elektrycznego od 1976 r., a do spawania gazowego dopiero od dnia 01.10.2001 r. Z treści świadectwa pracy i dokumentów szczątkowych z zakładów (...) wynikało, w ocenie Sądu Okręgowego, że wnioskodawca pracował jako ślusarz - spawacz. Dokumenty te nie budziły wątpliwości Sądu Okręgowego co do ich autentyczności. Strony ich autentyczności nie kwestionowały. Sąd meriti wskazał, że praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Na okoliczność świadczenia przez ubezpieczonego pracy w warunkach szczególnych (w Zakładach (...) ) Sąd I instancji dopuścił dowód z przesłuchania świadków i zeznań samego ubezpieczonego. Sąd Okręgowy wskazał, że świadkowie M. i Z. zeznali, że wnioskodawca pracował jako spawacz na spawalni. Jednak świadek Z. przyznał, iż może były takie momenty, że wnioskodawca był sporadycznie kierowany do innej pracy (k. 45). Ubezpieczony w swoich zeznaniach potwierdził zakres obowiązków wynikający z zeznań świadków. Powołał się na przyznanie emerytury w wieku obniżonym S. O. , który wykonywał taką samą pracę. Sąd Okręgowy wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy poddał wnikliwej ocenie zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, uznając, że decydujące znaczenie miały dowody z dokumentów, które wiernie odzwierciedlały charakter pracy ubezpieczonego. Zeznania świadków nie były – w ocenie Sądu Okręgowego - wiarygodne co do charakteru pracy ubezpieczonego sprzed 30 - 40 lat. Zeznali oni – zdaniem Sądu meriti - ogólnie, że Z. K. był spawaczem, ale przyznali, że wykonywał także inne prace. Sąd wskazał, że stosownie do wykazu A Działu XIV pkt 12 załącznika do w/w rozporządzenia do prac w szczególnych warunkach zaliczane są prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym. W ocenie Sądu Okręgowego takich prac ubezpieczony w firmie (...) nie wykonywał, co wynika ze świadectwa pracy i angaży z akt osobowych wnioskodawcy. Dowody te – zdaniem Sądu I instancji - wskazywały, że ubezpieczony był ślusarzem – spawaczem, a j ego praca odbywała się na hali produkcyjnej gdzie odbywały się prace ślusarskie, spawalnicze i montażowe i takie prace, łączące w sobie elementy pracy w szczególnych warunkach i zwykłej, wykonywał skarżący. Gdyby było inaczej otrzymałby świadectwo pracy o treści niebudzącej wątpliwości, jak S. O. . W jego dokumentach stanowisko pracy było konsekwentnie uznawane jako spawacz, a nie ślusarz - spawacz. Odmiennie Sąd Okręgowy ocenił natomiast okres pracy wnioskodawcy u W. Z. . Za ten okres ubezpieczony przedłożył świadectwo pracy w szczególnych warunkach. Sąd wskazał, że w utrwalonym stanowisku judykatury, świadectwo pracy w szczególnych warunkach jest dokumentem prywatnym, którego wiarygodność może być obalona innymi dowodami. Sąd I instancji przywołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2009 roku (II UK 227/08), w którym Sąd ten stwierdził, że ocena charakteru i kwalifikacja prawna pracy wykonywanej na stanowisku określonym w wystawionym przez pracodawcę świadectwie jako pracy wymienionej w stanowiących załącznik do rozporządzenia wykazach A lub B nie może być podważona bez ujawnienia okoliczności faktycznych wskazujących na inny rodzaj lub zakres faktycznie świadczonej pracy. (publ. w LEX nr 736740). Sąd Okręgowy uznał, że nie było podstaw do kwestionowania treści świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach, wydanego mu przez pracodawcę W. Z. . Wynikało z niego w sposób jednoznaczny wykonywanie przez wnioskodawcę pracy określonej w wykazie A dziale XIV pkt. 12 rozporządzenia. Zapis dokonany w świadectwie tj. prace spawalnicze odpowiada pracom wskazanym w rozporządzeniu. Reasumując, Sąd meriti stwierdził, że okres pracy w Zakładach (...) nie mógł być uznany za okres pracy w szczególnych warunkach, albowiem istniały uzasadnione wątpliwości co do wykonywania przez skarżącego pracy w tym charakterze. W rozporządzeniu mowa jest o wykonywaniu prac przy spawaniu elektrycznym, gazowym i atomowodorowym. Tymczasem wszystkie dokumenty zgodnie wskazywały na prace ślusarza – spawacza (i to tylko elektrycznego). Takie wątpliwości nie zachodziły w przypadku pracy wnioskodawcy u W. Z. , ale okres, który można było doliczyć do już uznanego przez organ rentowy, był za krótki. Dlatego też - działając na podstawie art.477 14 § 1 k.p.c. - Sąd Okręgowy oddalił odwołanie. Z wyrokiem nie zgodził się ubezpieczony, który w apelacji zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu: 1) naruszenia prawa materialnego - art. 184 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ((t.j. Dz. U. z 2013 r. Nr 1440 ze zm., dalej jako ustawa emerytalna) w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1985 r. Nr 7, poz. 21 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w okresie od 15.10.1979 r. do 31.10.1988 r. praca wnioskodawcy nie odpowiadała swoim rodzajem i charakterem stanowiskom wymienionym w dziale XIV, poz. 12 wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia 83, które uprawniają do emerytury na podstawie art. 184 ustawy emerytalnej; 2) naruszenie prawa procesowego: - art. 233 § 1 KPC poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów, to jest zeznań świadków oraz odmowę mocy dowodowej świadectwu wydanemu przez pracodawcę i w konsekwencji przyjęcie, że wykonywana przez wnioskodawcę praca nie była wyłącznie pracą na stanowisku wymienionym w rozporządzeniu z 1983 r., wykonywaną stale i w pełnym wymiarze czasu pracy oraz - art. 328 § 2 KPC poprzez niewskazanie, które fakty sąd uznał za udowodnione, a które nie, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których innym odmówił mocy dowodowej; 3) sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego materiału dowodowego, poprzez ustalenie, że wnioskodawca otrzymał dodatek szkodliwy za sporny okres, co potwierdził świadek M. P. , (błędnie podane nazwisko w uzasadnieniu sądu: M. ) który jako mój brygadzista był w tym zorientowany, w zakresie wykonywanej przez ubezpieczonego pracy w warunkach szkodliwych. Apelujący wniósł ponadto o dopuszczenie dowodów, których potrzeba powołania wynikła później, to jest dowodów ze świadectw pracy wykonywanej przez M. K. zam. w K. Os. (...) , (dowód: świadectwo w załączeniu), J. P. zam. w K. , ul. (...) oraz B. S. zam. Osiedle (...) (...)-(...) K. , którym Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. na podstawie takich samych zapisów w świadectwie pracy jak u wnioskodawcy przyznał prawo do emerytury w związku z wykonywaniem prac wymienionych w rozporządzeniu
  15. Przedstawieni powyżej emeryci, zatrudnieni byli razem z wnioskodawcą, wykonywali taką samą pracę spawacza i posiadali ten sam zapis w świadectwie , a mianowicie: praca na stanowisku ślusarz- spawacz. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o:
  16. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,
  17. uznanie stażu pracy wykonywanej w okresie od 15.10.1979 do 31.10.1988 r. na stanowisku ślusarz - spawacz i przyznanie prawa do emerytury,
  18. zasądzenie od organu rentowego, na rzecz ubezpieczonego, wszelkich poniesionych kosztów niniejszego postępowania, według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu apelacji ubezpieczony wskazał, że jest osobą urodzoną po 31 grudnia 1948 r. W związku z czym może ubiegać się o uzyskanie wcześniejszej emerytury m.in. na podstawie art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS. Świadczenie to powinno być mu przyznane, ponieważ: - udowodnił na 1 stycznia 1999 r. okresy składkowe i nieskładkowe, wynoszące co najmniej 25 lat, w tym odpowiedni okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w wysokości 15 lat, - ukończył obniżony wiek emerytalny uprawniający do uzyskania odpowiednio emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wynoszący 60 lat dla mężczyzn, - nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Dalej ubezpieczony powołał się na wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 4 grudnia 2013 roku sygn. akt VIU 1227/13, który – w ocenie ubezpieczonego - jednoznacznie wskazuje, że praca na stanowisku ślusarza - spawacza jest pracą w warunkach szczególnych. Ubezpieczony wskazał, że na okoliczność charakteru jego pracy w spornym okresie zeznania złożyli świadkowie, m.in. w osobie P. M. . Powołani świadkowie pracowali w omawianym Przedsiębiorstwie od 1979 do
  19. Wskazani powyżej emeryci, w osobach: M. K. , B. S. i J. P. , zatrudnieni byli tak jak wnioskodawca, na stanowiskach spawaczy. W złożonych zeznaniach – w ocenie ubezpieczonego - świadkowie zgodnie potwierdzili, iż wnioskodawca wyłącznie wykonywał prace spawalnicze, czynności spawacza gazowo - elektrycznego, który to zawód ujęty został w wykazie A, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /DZ.U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm/ dział XIV poz. 12 - prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym oraz atomowodorowym. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja okazała się uzasadniona. Sąd Okręgowy prawidłowo zebrał materiał dowodowy i właściwie ocenił go w części dotyczącej okresu zatrudnienia ubezpieczonego w firmie (...) , którą to ocenę Sąd Apelacyjny w pełni podziela i uznaje za własną. Jednakże w zakresie charakteru zatrudnienia Z. K. w Zakładach Produkcji (...) w K. Oddziale w K. Sąd Okręgowy dokonał oceny zebranego materiału dowodowego - zeznań świadków, przesłuchania ubezpieczonego, jego dokumentacji płacowej z Zakładów (...) oraz treści książeczki spawacza - z naruszeniem art.233 § 1 KPC , co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i w konsekwencji do wydania błędnego wyroku. W zakresie okresu zatrudnienia ubezpieczonego w Zakładach Produkcji (...) Sąd Apelacyjny dokonał własnych ustaleń faktycznych. Na podstawie art.382 KPC Sąd Apelacyjny ustalił, co następuje: W okresie od 15 października 1979 roku do 31 października 1988 roku Z. K. pracował w Zakładach Produkcji (...) w K. Oddziale w K. . Oddział ten organizował w 1970 r. T. Z. – jego kierownik i likwidator (w 1993 r.). Na początku Oddział zatrudniał 15 pracowników, a w rozkwicie nawet do 80 osób. Oddział ten specjalizował się w produkcji części zamiennych do ciągnika gąsienicowego (...) oraz produkował rozpory budowlane (do fabryk, domów) i zaczepy do montażu. Oddział (...) u w K. dysponował dwoma budynkami. W Oddziale były wyodrębnione wydziały: obróbka skrawaniem (zajmowała się przygotowywaniem materiałów – zatrudniała tokarzy, wiertacze, frezerzy), dział montażu (zajmował się montowaniem z części gotowych, które przychodziły z K. lub od podwykonawców, np. montażem gąsienic, montażem rolek bieżnych do ciągnika gąsienicowego (...) ), spawalnia oraz malarnia. Spawalnia mieściła się w oddzielnym budynku, w którym mieściła się hala spawalnicza, osobny warsztat samochodowy i osobny warsztat pomocniczy (ślusarze remontowi i elektrycy). Tylko spawacze otrzymywali dodatek szkodliwy i mleko. W spawalni spawano uchwyty i ramy do wózków do ciągnika (...) . Na zlecenie (...) u ubezpieczony podwyższył w 1983 r. swoje kwalifikacje spawalnicze i spawał również w osłonie CO
  20. Spawacze pracowali na dwie zmiany. Przez cały okres pracy w (...) ie bezpośrednim przełożonym ubezpieczonego w Oddziale był mistrz P. M. , który pracował w tym zakładzie od 1973 r. do 1992 r. i nadzorował grupę spawaczy (12 osób) i dział montażu. Ubezpieczony został zatrudniony w (...) ie w dniu 15 października 1979 r. w charakterze spawacza i pracował wyłącznie w spawalni, wykonując w pełnym wymiarze czasu pracy prace polegające na spawaniu elektrycznym. Ubezpieczony pracował w akordzie. Z uwagi na pracę w warunkach szczególnych ubezpieczony otrzymywał dodatek szkodliwy oraz mleko. Od 1 lipca 1986 r. zmieniono ubezpieczonemu angaż ze spawacza na spawacza-ślusarza. Oznaczało to, że w sytuacji, gdy wystąpią przestoje, będą mogły być mu powierzone prace ślusarskie. Jednak nawet wówczas wykonywał on w ponad 95% prace spawalnicze. Uprawnienia spawalnicze do spawania elektrycznego - kurs I stopnia - ubezpieczony uzyskał w 1976 r. Do czasu uzyskania uprawnień do spawania w osłonie CO2 blach 4B ubezpieczony spawał elektrodą. W 1983 r. (...) wysłał ubezpieczonego na dwa kursy specjalistyczne spawalnicze: w osłonie CO2, który ubezpieczony ukończył 16 stycznia 1983 r. oraz spawanie w CO2 blach i kształtowników – ukończony 23 maja 1983 r. Od 1983 r. ubezpieczony wykonywał spawanie elektryczne przede wszystkim w osłonie CO
  21. Dowód: - świadectwo pracy z dnia z 19.09.2000 r. k.15 akt ZUS, - karty wynagrodzeń Z. K. z Zakładów (...) k.33-40 akt ZUS, - książeczka spawacza koperta k. 43 akt; - zeznania świadka P. M. – k. 32 akt; - zeznania świadka T. Z. - k. 45 akt; - przesłuchanie ubezpieczonego - k. 32 i 46 akt. Powyższe ustalenia dokonane zostały w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody, tj. zeznania przełożonych ubezpieczonego - świadków P. M. i T. Z. , przesłuchanie ubezpieczonego, książeczkę spawacza, świadectwo pracy wnioskodawcy z Zakładów (...) oraz kartoteki wynagrodzeń ubezpieczonego z tychże Zakładów. Wszystkie te dowody Sąd Apelacyjny uznał za wiarygodne, ponieważ były spójne i zgodne ze sobą. Dowodów z dokumentów nie kwestionowała żadna ze stron. Zostały one sporządzone przez osoby do tego uprawnione, w ramach swoich kompetencji, wiele lat przed rozpoczęciem niniejszego sporu. Ze wszystkich tych dowodów jasno wynika, że ubezpieczony przynajmniej przez część okresu zatrudnienia w Oddziale Zakładów (...) w K. pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w charakterze spawacza. Ta okoliczność zupełnie umknęła Sądowi Okręgowemu, który w uzasadnieniu wyroku, zaprzeczając pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych przy spawaniu elektrycznym, powołał się wyłącznie na dowody z dokumentów takich jak świadectwa pracy i angaże z akt osobowych wnioskodawcy. Tymczasem ze świadectw pracy ubezpieczonego wynika, że wykonywał on również pracę samodzielnego spawacza, natomiast żadnych „angaży z akt osobowych” nie ma ani w aktach głównych sprawy ani w aktach organu rentowego. Jedynymi dokumentami przekazanymi przez Zakłady (...) do Archiwum Urzędu Miasta w K. , dotyczącymi ubezpieczonego, którymi dysponował Sąd Okręgowy i których treści nie uwzględnił, jest 7 kartotek płacowych, znajdujących się w aktach organu rentowego na stronach od 33 do
  22. Treść tych kartotek wskazuje natomiast na to, że zarówno świadkowie, jak i ubezpieczony zeznali prawdę co do tego, że Z. K. pracował w (...) ie w charakterze spawacza. Na każdej z kartotek znajduje się bowiem rubryka „stanowisko”, która od 15 października 1979 r. do 30 czerwca 1986 r. jest wypełniona określeniem „spawacz”. Zmiana stanowiska na „ślusarz-spawacz” (wraz ze zmianą stawki zaszeregowania) nastąpiła – jak wynika z kartoteki za 1986 r. (k.39 akt ZUS) - dopiero od 1 lipca 1986 r., tj. na cztery miesiące przed ustaniem stosunku pracy ubezpieczonego w Zakładach (...) i jest to jedyna pewna data, jaką dysponował Sąd w tym zakresie. Nawet zatem gdyby – opierając się tylko na dowodach z dokumentów archiwalnych i świadectwie pracy ubezpieczonego ze (...) u - przyjąć, że Z. K. pracował w (...) ie w warunkach szczególnych przy spawaniu elektrycznym tylko do 30 czerwca 1986 r., (a zatem 6 lat 8 miesięcy i 15 dni), to i tak w połączeniu z okresem uznanym już przez organ rentowy (6 lat, 11 miesięcy i 29 dni) i doliczonym prawidłowo przez Sąd Okręgowy (2 lata, 6 miesięcy i 28 dni pracy u W. Z. ) dawałoby to okres ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a zatem spełniony zostałby ostatni warunek do nabycia prawa do emerytury. Zasadny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art.233§1 KPC . Sąd ten, nie posiadając żadnych podstaw ku temu (brak jakichkolwiek dowodów), dokonał ustalenia, że ubezpieczony w (...) ie wykonywał pracę „na hali produkcyjnej gdzie odbywały się prace ślusarskie, spawalnicze i montażowe i takie prace, łączące w sobie elementy pracy w szczególnych warunkach i zwykłej, wykonywał skarżący.” Tymczasem jak wynikało z jednoznacznych zeznań obu świadków – przełożonych ubezpieczonego przez cały okres jego zatrudnienia w (...) ie – ubezpieczony wykonywał pracę na spawalni, która mieściła się w oddzielnym budynku, w odrębnej hali i pracowali w niej wyłącznie spawacze, którzy wykonywali tylko prace spawalnicze. Nie jest też prawdą, jak wskazał w uzasadnieniu Sąd Okręgowy, że świadkowie „zeznali (..) ogólnie, że Z. K. był spawaczem, ale przyznali, że wykonywał także inne prace.” Świadek P. M. niczego podobnego nie zeznał – wręcz odwrotnie - podał wyraźnie, że ubezpieczony pracował jako spawacz na spawalni i innych prac aniżeli spawalnicze nie wykonywał. Tak samo zeznał T. Z. . Ze stwierdzenia świadka Z. , że w czasie przestoju mogło się zdarzyć, że wnioskodawca był kierowany do prac ślusarskich, Sąd Okręgowy uczynił regułę, że ubezpieczony wykonywał pracę ślusarza i spawacza na przemian, wykonując jako ślusarz i spawacz rozpory budowlane i zaczepy. Ustalenie to nie znalazło potwierdzenia w żadnym zebranym w sprawie dowodzie. Przy ocenie zeznań świadków i ubezpieczonego Sąd Okręgowy całkowicie pominął nie tylko treść kartotek płacowych, ale również treść świadectwa pracy wnioskodawcy z Zakładów (...) z 2000 r., w którego punkcie 12 wpisano wyraźnie, że ubezpieczony wykonywał pracę w warunkach szczególnych wykaz A dział XIV poz. 12, czyli prace m.in. przy spawaniu elektrycznym, pomimo że treść tego świadectwa potwierdzała zeznania świadków i ubezpieczonego. Zlekceważona została również treść książeczki spawacza ubezpieczonego, z której wynikało, że Zakłady (...) wysyłały ubezpieczonego w 1981 r. i 1983 r. na kursy podnoszące jego kwalifikacje spawalnicze w zakresie spawania blach i kątowników w osłonie CO
  23. Okoliczność ta również potwierdzała zeznania świadków, że pracy w (...) ie dla spawaczy było bardzo dużo i dlatego ubezpieczony musiał nawet podnosić kwalifikacje, żeby jej sprostać. Zważając na powyższe, Sąd Apelacyjny uznał, że również w czasie zatrudnienia w Zakładach Produkcji (...) w K. Oddziale w K. od 15 października 1979 r. do co najmniej 30 czerwca 1986 r. ubezpieczony stale wykonywał prace przy spawaniu elektrycznym, a więc pracę wymienioną pod pozycją 12 działu XIV wykazu A, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Dodając ten okres (od 15 października 1979 r. do 30 czerwca 1986 r.) do uznanego przez ZUS (6 lat,11 miesięcy i 29 dni) oraz dodanego prawidłowo przez Sąd Okręgowy zatrudnienia u W. Z. (03.11.1986 r. do 31.05.1989 r.), staż pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych – jak już wyżej wskazano - przekracza 15 lat i w konsekwencji ubezpieczony spełnia wszystkie warunki do nabycia prawa do emerytury. Mając na uwadze powyższe, Sąd – na podstawie art. 386§1 KPC w zw. z art. 477 14 § 2 KPC - zmienił zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję organu rentowego w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu Z. K. prawo do emerytury od 5 sierpnia 2014 r., tj. od ukończenia przez niego 60 roku życia. (punkt I wyroku). W punkcie II wyroku orzeczono o kosztach procesu w oparciu o przepis art. 98 § 1,2 i 4 KPC . Na koszty te złożyła się wyłącznie poniesiona przez ubezpieczonego opłata od apelacji kwocie 30 zł. SSO del. Aleksandra Mitros SSA Anna Polak SSA Romana Mrotek

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.