Sad powszechny, VI P 692/13

Sygn. akt. VI P 692/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2016 r Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodnicząca: SSR Małgorzata Kryńska - Mozolewska Protokolant: protokolant sądowy Lena Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 r w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa A. K. przeciwko: (...) w M. o odprawę pieniężną, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, sprostowanie świadectwa pracy 1. zasądza od pozwanego (...) w M. na rzecz powódki A. K. kwoty: - 12.800,00 złotych (dwanaście tysięcy osiemset złotych 00/100) tytułem odprawy pieniężnej wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 czerwca 2013 r do dnia zapłaty; - 11.550,00 złotych (jedenaście tysięcy pięćset pięćdziesiąt złotych 00/100) tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 czerwca 2013 r do dnia zapłaty; 2. nakazuje pozwanemu sprostować świadectwo pracy powódki z dnia 7 czerwca 2013 r w w punkcie 4.4.1 w ten sposób, że wykreśli zapis “wykorzystał urlop wypoczynkowy w wymiarze 11 dni tj; 88 godzin” a wpisze w to miejsce “ nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego”; 3. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 4. nakazuje ściągnąc od pozwanego (...) w M. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowgo dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie: - kwotę 1.217,50 złotych (jeden tysiąc dwieście siedemnaście złotych 50/100) tytułem zwrotu opłaty sądowej; 5. wyrokowi w punkcie pierwszym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki tj; kwoty 12.800,00 złotych (dwanaście tysięcy osiemset złotych 00/100). Sygn. akt VI P 692/13 UZASADNIENIE A. K. , pozwem z dnia 10 lipca 2013r. (data nadania), skierowanym przeciwko (...) w M. , wniosła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 38.400,00 zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi tytułem odprawy pieniężnej za wypowiedzenie umowy o pracę z winy pracodawcy, kwoty 11.500,00 zł tytułem ekwiwalentu pieniężnego za 19 dni urlopu wypoczynkowego (8 dni za 2012r. oraz 11 dni za 2013r.) wraz z należnymi odsetkami ustawowymi, a także sprostowanie świadectwa pracy z dnia 07 czerwca 2013r. poprzez wykreślenie słów „wykorzystała 11 dni urlopu wypoczynkowego” i w ich miejsce wpisanie „wykorzystała 0 dni urlopu wypoczynkowego”. W uzasadnieniu pozwu wskazała, iż w dniu 10 kwietnia 2013r. otrzymała od pracodawcy oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę z zachowaniem skróconego okresu wypowiedzeniu z powodu likwidacji jej stanowiska pracy. Oświadczenie o wypowiedzenie zostało jej wręczone po długotrwałej nieobecności w pracy, spowodowanej początkowo chorobą niepełnosprawnego dziecka, a następnie rozstrojem zdrowia psychicznego powódki wywołanym ciężką sytuacją w pracy. W wypowiedzeniu umowy o pracę zawarte było zobowiązanie powódki do wykorzystania zaległego urlopu wypoczynkowego. Stało to w sprzeczności z wcześniejszym zwolnieniem powódki z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. Dlatego powódka poprosiła o sprecyzowanie wymiaru przysługującego jej urlopu. Otrzymała odpowiedź odmowną. Wobec niesprecyzowania okresu, w którym miała udać się na zaległy urlop wypoczynkowy, a kiedy była zwolniona ze świadczenia pracy, powódka urlopu tego nie wykorzystała. Pozwana odmówiła jej także sprostowania świadectwa pracy. Wskazała ponadto, iż pozwana zobowiązała się do wypłaty na jej rzecz odprawy z tytułu wypowiedzenia jej umowy o pracę. Co prawda powódka nie otrzymała tego na piśmie, ale pozostałym Dyrektorom wypłacono odprawy pieniężne. Zatem uchylanie się od wypłaty odprawy jest dla niej krzywdzące. (pozew – k. 1 – 4) (...) w M. w odpowiedzi na pozew z 02 sierpnia 2013r. (data nadania) wniosło o oddalenie powództwa w całości, a także zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, iż w dniu 10 kwietnia 2013r. rozwiązał z powódką umowę o pracę z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Okres wypowiedzenia upłynął z dniem 31 maja 2013r. Pozwany wypłacił na rzecz powódki odprawę pieniężną w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia. Powódka nie udowodniła, aby pracodawca zobowiązany był do wypłaty odprawy w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Podnosiła, iż ustne zapewnienie o wysokości odprawy otrzymała od I. F. . Pozwany wskazuje, że wszystkie umowy o pracę aneksy zawierane były wyłącznie w formie pisemnej. Zaś I. F. nie przekazała pozwanemu żadnej informacji odnośnie ustaleń w zakresie odprawy czy wynagrodzenia powódki. Zatem zawarcie ustnej umowy pomiędzy powódką a I. F. jest oczywistą fikcją. Poza tym I. F. nie była umocowana do złożenia oświadczenia woli w imieniu pozwanego. Na podstawie pełnomocnictwa z dnia 29 kwietnia 2011r. I. F. była upoważniona jedynie do podpisywania stosownych dokumentów wyłącznie w celu oddelegowania pracowników do pracy przy realizacji projektów prowadzonych przez (...) . Pozwany podnosi także, że powódka wykorzystała cały przysługujący jej urlop wypoczynkowy. Oświadczenie woli dotyczące zwolnienia powódki z obowiązku świadczenia pracy w trakcie okresu wypowiedzenia oraz oświadczenie woli dotyczące wykorzystania zaległego urlopu było sformułowane jasno i zrozumiale. W okresie wypowiedzenia powódka zobowiązana była do wykorzystania zaległego urlopu, zaś w pozostałym okresie zwolniona była z obowiązku świadczenia pracy. (odpowiedź na pozew – k. 26 – 30) Postanowieniem z dnia 02 września 2013r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania tut. Sądowi. (postanowienie z dnia 02 września 2013r. – k. 76) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: A. K. była zatrudniona w (...) w M. w okresie od 01 kwietnia 2010r. do 31 maja 2013r., w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, ostatnio na stanowisku Dyrektora Finansowego. Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki obliczone jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy wynosiło 12.800,00 brutto. (dowód: umowa o pracę z 01 kwietnia 2010r. – cz. B a/o; aneks do umowy z 26 października 2010r. – cz. B a/o; aneks do umowy z 18 grudnia 2011r. – cz. B a/o; zaświadczenie o wynagrodzeniu – k. 33) I. F. , zatrudniona w pozwanym (...) na stanowisku Dyrektora Sekretariatu, była uprawniona do podejmowania w imieniu pozwanego czynności w sprawach pracowniczych. Zgodnie z obowiązującym ją zakresem obowiązków pełnienia funkcję kierownika zakładu pracy w rozumieniu kodeksu pracy , a w szczególności podpisywała umowy o pracę, aneksy, wypowiedzenia umów. (dowód: zeznania świadka I. F. – k. 101v; zakres obowiązków I. F. – k. 120, statut (...) k.64) Na początku 2012r I. F. w porozumieniu z Prezesem Zarządu ustalili, iż pracownikom zatrudnionym na stanowiskach w randze dyrektora zagwarantują, iż w przypadku wypowiedzenia umów o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników, pracodawca wypłaci im odprawę pieniężną w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia (zamiast dwumiesięcznego). Miał to być gest wyrażający uznanie dla dotychczasowych osiągnięć pracowników. Na stanowisku Dyrektora zatrudnionych było trzech pracowników: powódka, I. M. oraz M. D. . Wszyscy Dyrektorzy otrzymali obietnicę, że otrzymają odprawy w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Docelowo miały zostać zawarte z nimi pisemne porozumienia, w których pracodawca zagwarantowałby im takie uprawnienie. Ostatecznie pisemne porozumienie zostało podpisane wyłącznie z I. M. oraz M. D. . Z powódką nie podpisano porozumienia z uwagi na jej usprawiedliwioną nieobecność w tym czasie w pracy. I. F. zapewniła ją jednak o podpisaniu porozumienia w późniejszym czasie. Nie wycofała się ze złożonego zapewnienia o przysługującym powódce uprawnieniu do odprawy pieniężnej w podwyższonym wymiarze. (dowód: zeznania świadka I. F. – k. 101v, , zeznania powódki – rozprawa 16.02.2016

1. r)W dniu 10 kwietnia 2013r. pracodawca wręczył powódce oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę z zachowaniem skróconego, jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął z dniem 31 maja 2013r. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano, likwidację stanowiska pracy powódki na skutek zmian organizacyjnych związanych w szczególności z pogorszeniem się sytuacji finansowej Towarzystwa, tj. przyczyn niedotyczących pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników . W treści wypowiedzenia pracodawca wskazał, iż do końca okresu wypowiedzenia powódka jest zobowiązana do wykorzystania zaległego urlopu wypoczynkowego bez wskazania, w jakim wymiarze urlop miałby być wykorzystany. Pozwany przyznał jej dodatkowe 2 dni na poszukiwanie pracy, a także poinformował, iż z tytułu rozwiązania umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika otrzyma ona odprawę pieniężną w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia. Powódka w okresie wypowiedzenia została zwolniona także z obowiązku świadczenia pracy do końca okresu wypowiedzenia. W dniu 7 czerwca 2013 r pracodawca wystawił powódce świadectwo pracy, w którym wskazał, iż powódka wykorzystała urlop wypoczynkowy w wymiarze 11 dni tj; 88 godzin. Powódka po otrzymaniu świadectwa pracy zwróciła się do pracodawcy o jego sprostowanie w zakresie zapisu dotyczącego wykorzystanego urlopu wypoczynkowego. (dowód: oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę z 10 kwietnia 2013r. – cz. C a/o; pismo pozwanej z dnia 10 kwietnia 2013r. – cz. C a/o, zeznania powódki – rozprawa 16.02.2016 r, korespondencja powódki k. 10- 20, częściowe zeznania świadka D. K. k. 133, zeznania powódki ) Pracodawca rozwiązał umowę o pracę także z innymi zatrudnionymi dyrektorami: M. D. oraz I. M. . Mieli oni podobny do powódki staż pracy. Zgodnie z prawem przysługiwała im odprawa pieniężna w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia. Przed wręczeniem oświadczeń o wypowiedzeniu umowy o pracę, pracodawca zagwarantował im, iż w przypadku wypowiedzenia umów otrzymają odprawę pieniężną w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Zapewnienie to otrzymali na piśmie od I. F. . (dowód: wypowiedzenie warunków umowy o pracę M. D. – k. 100; zeznania świadka I. F. – k. 101v; zeznania świadka M. D. – k. 155v I. M. ( rozprawa z 16.02.2016 r)) Po zakończeniu stosunku pracy pracodawca wypłacił na rzecz powódki kwotę 25.600,00 zł brutto (20.992,00 zł netto), stanowiącą równowartość dwumiesięcznego wynagrodzenia z tytułu skróconego okresu wypowiedzenia, a także kwotę 25.600,00 zł brutto (20.992,00 zł netto), stanowiącą równowartość dwumiesięcznego wynagrodzenia z tytułu odprawy pieniężnej za wypowiedzenie umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika. Przelana na rachunek bankowy powódki należność została pomniejszona o nierozliczoną zaliczkę w wysokości 7.954,58 zł. (okoliczność bezsporna, a nadto szczegółowa karta wynagrodzeń – k. 34 – 35, karta wynagrodzeń – k. 36 – 37; potwierdzenie przelewu – k. 159) Powódka nie wykorzystała urlopu wypoczynkowego w wymiarze 19 dni (8 dni za 2012r. oraz 11 dni za 2013r.) Pracodawca nie wypłacił powódce ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w wysokości 11.550,00 złotych. W dniu 15 czerwca 2013r. powódka otrzymała świadectwo pracy, w którym wskazano, iż wykorzystała urlop wypoczynkowy w wymiarze 11 dni. (dowód: świadectwo pracy z 07 czerwca 2013r. – k. C1 a/o); Wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 9.275,47 złotych. Bezsporne, a nadto: zaświadczenie k. 33; Powyższy stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie zeznań świadków I. F. (k. 101v), D. K. (k. 131), M. D. (k. 155v), I. M. ( rozprawa z 16.02.2016
2. r)a także na podstawie dokumentów złożonych przez strony do akt przedmiotowej sprawy, a także oświadczeń stron, co do okoliczności bezspornych. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka I. F. , która zeznała: „ja wyszłam z propozycją, że takie porozumienie proponuję podpisać i ono spotkało się z aprobata, mieliśmy to zrobić, wypowiedzenie warunków zostało podpisane z I. M. i M. D. , wszyscy dyrektorzy dostali obietnicę, że dostaną odprawę w wysokości 3miesięcznego wynagrodzenia, wszyscy dyrektorzy mieli być traktowani równo, prezes zarządu wiedział, że takie odprawy dyrektorom zostały obiecane ” zeznania świadka znajdują potwierdzenia w zeznaniach powódki oraz w zakresie obowiązków świadka, z których wynika, że pełniła ona funkcję kierownika zakładu pracy w rozumieniu kodeksu pracy Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka D. K. w zakresie, w jakim wskazywała, iż pracodawca wypłacił powódce odprawę pieniężną w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Nie zostało to potwierdzone w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Pozwany również nie podnosił, aby została powódce wypłacona odprawa w takiej wysokości, wskazywał jedynie, że jego zdaniem przysługiwała jej odprawa w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia i taka też została powódce wypłacona. Również nie wiarygodne są zeznania świadka w zakresie, w jakim świadek twierdziła, że powódka wykorzystała urlop wypoczynkowy, albowiem w wypowiedzeniu umowy o pracę nie wskazuję, w jakim wymiarze powódka miałby wykorzystać urlop wypoczynkowy w okresie wypowiedzenia. Również w pozostałym zakresie zeznania świadka nie są wiarygodne, poza zeznaniem, że powódka wystąpiła o sprostowanie świadectwa pracy. Sąd nie dał wiary zeznaniom prezesa zarządu, że decyzje pracownicze I. F. musiały być z nim uzgadniane, albowiem nie wynika to zakresu obowiązków I. F. oraz z jej zeznań i zeznań powódki, którym sąd dał wiarę. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków M. D. i I. M. w zakresie, w jakim zeznali, że aneks na poziomie dyrektorów był zawarty z I. F. . Na poziomie dyrektorów była też powódka. Sąd zważył, co następuje: Bezsporne w sprawie było, iż powódka była zatrudniona u pozwanego poniżej ośmiu lat. Bezsporne jest, że w związku z rozwiązaniem z powódką umowy o pracę pracodawca wypłacił powódce odprawę pieniężną w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia. Sporne jest natomiast to czy pracodawca skutecznie zobowiązał się do wypłaty powódce odprawy w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2003 roku, nr 90, poz. 844 z późn. zm.) pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat. Prawo pracy nie zabrania pracodawcy składania różnych ofert czy propozycji pracownikom, pod warunkiem, że nie są one dla nich mniej korzystne niż przepisy prawa pracy ( art. 18 kodeksu pracy ) Nie ma przeszkód, aby strony stosunku pracy w umowie uregulowały swoje uprawnienia i obowiązki. Postanowienia umów o pracę oraz innych aktów, na których podstawie powstaje stosunek pracy, nie mogą być mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy. Zawarcie porozumienia wymaga zgodnego oświadczenia woli pracownika i zakładu pracy. Oświadczenie woli może być wyraźne i ujęte w formie pisemnej, jak tego wymagają przepisy kodeksu pracy , bądź też dorozumiane, wynikające z zachowania się stron ( art. 300 kp w związku z art. 60 k.c ). Przepis ten przewiduje, bowiem, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej. Przez dorozumiane oświadczenia woli należy rozumieć wszelkie pozajęzykowe zachowania stron ujawniające wolę dokonania określonej czynności prawnej, a także te wypowiedzi językowe, które nie zostały sformułowane w sposób wystarczająco jednoznaczny, precyzyjny lub pełny. Ustalenie, czy konkretne zachowanie strony miało walor dorozumianego oświadczenia woli oraz jaka jest jego treść, wymaga każdorazowo uwzględniania informacji pochodzących z bezpośredniego kontekstu, w jakim ono wystąpiło. Szczególną doniosłość odgrywa tu, więc kontekst sytuacyjny danego zachowania pozwalający na dookreślenie woli danej osoby. Oświadczenie dorozumiane jest to, więc takie oświadczenie, które w danych okolicznościach i tylko ze względu na kontekst, w jakim zostało złożone, należy uznać za oświadczenie woli o określonej treści. W ocenie sądu doszło do zawarcia pomiędzy powódką a pozwanym, reprezentowanym przez I. F. porozumienia ustnego, zgodnie, z którym pracodawca zobowiązał się do wypłaty na rzecz powódki odprawy pieniężnej w wysokości 3 miesięcznego wynagrodzenia. Z zeznań powódki wynika, że odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia zagwarantowana była dla osób zajmujących kierownicze stanowiska, co potwierdziła w swoich zeznaniach I. F. . Pisemne porozumienie w tej sprawie zostało zwarte z dwoma pracownikami zatrudnionymi na stanowisku kierowniczym a mianowicie M. D. i I. M. . Powódka nie zawarła takiego pisemnego porozumienia z uwagi, na to, że w tym czasie była nieobecna w pracy. Z zakresu obowiązków I. F. wynika, że pełniła ona funkcje kierownika zakładu w rozumieniu kodeksu pracy , co oznacza, iż mogła samodzielnie podejmować decyzji w sprawach kierowniczych i to potwierdził w zeznaniach prezes zarządu („zawsze ona podejmowała decyzje we wszystkich sprawach po wcześniejszym poinformowaniu i skonsultowaniu ze mną”). W tej sytuacji sam fakt nie poinformowaniu prezesa zarządu o decyzji, jaką podęła I. F. jest bez znaczenia. Nie mniej jednak istotne jest to, że I. F. , jako osoba decyzyjna wyraziła chęć wypłaty powódce dodatkowej odprawy a powódka na to się zgodziła. Zatem na rzecz powódki powinna zostać zasądzona odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia, a nie jak wnosi powódka – w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Pozwany wypłacił, bowiem na jej rzecz odprawę w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia. Możliwe było, zatem jedynie wyrównanie odprawy do kwoty 12.800 złotych, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. Kwestią sporną było również to czy powódka wykorzystała urlop wypoczynkowy, a jeśli nie to czy pracodawca wypłacił jej ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. Ciężar dowodu spoczywa tu na pracodawcy. Strona pozwana twierdziła, że powódka wykorzystała urlop wypoczynkowy w okresie biegnącego wypowiedzenia. Zgodnie z przepisami kodeksu pracy urlop wypoczynkowy powinien być wykorzystany w naturze i obejmować pełne dni pracy, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej ( art. 154 2 § 4 ). W naturze powinien zostać wykorzystany nie tylko urlop bieżący, lecz także urlop zaległy (wyrok SN z dnia 24 stycznia 1974 r., III PRN 41/73, PiZS 1975, nr 4, poz. 75). Jedynie w razie rozwiązania lub wygaśnięcia umowy o pracę prawo do urlopu wypoczynkowego przekształca się w prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, który jest traktowany, jako surogat prawa do urlopu (wyrok SN z dnia 10 października 1980 r., I PRN 100/80 . Art. 152. § 1. k.p stanowi, że pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, zwanego dalej "urlopem". Wymiar urlopu wypoczynkowego wynosi: 1)20 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat, 2)26 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony, co najmniej 10 lat. Zgodnie z treścią art. 167 1 kodeksu pracy w okresie wypowiedzenia umowy o pracę pracownik jest obowiązany wykorzystać przysługujący mu urlop, jeżeli w tym okresie pracodawca udzieli mu urlopu. W takim przypadku wymiar udzielonego urlopu, z wyłączeniem urlopu zaległego, nie może przekraczać wymiaru wynikającego z przepisów art. 155 1 . Decyzję w tym zakresie podejmuje sam pracodawca, bez konieczności porozumienia lub uzgodnienia z pracownikiem. Pracownik jest obowiązany wykorzystać urlop w okresie wypowiedzenia, jeżeli pracodawca udzieli mu w tym czasie urlopu. Inaczej mówiąc, udzielenie urlopu w okresie wypowiedzenia zależne jest jedynie od woli pracodawcy, której pracownik nie może się sprzeciwić. Osobnego rozważenia wymaga kwestia, czy w razie zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia można mu udzielić urlopu wypoczynkowego. W takiej sytuacji pracodawca powinien wyraźnie udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego przez określenie jego granic czasowych (od konkretnego dnia do innego dnia), a jeżeli wcześniej zawarł z pracownikiem porozumienie (choćby dorozumiane), co do zwolnienia go z obowiązku wykonywania pracy w okresie wypowiedzenia umowy o pracę, powinien uzyskać zgodę pracownika, (która również może być wyrażona w sposób dorozumiany, musi być jednak jednoznaczna i nie budzić wątpliwości) na jego rezygnację z uzgodnionego wcześniej przez strony zwolnienia od obowiązku wykonywania pracy w okresie wypowiedzenia umowy o pracę z innych przyczyn na rzecz udzielenia mu w tym okresie urlopu wypoczynkowego na podstawie art. 167 1 k.p. (uzasadnienie wyroku z dnia 26 kwietnia 2011 r. II PK 302/10). Mając na uwadze, iż pozwany nie udowodnił, kiedy i w jakim rozmiarze powódka korzystała z urlopów wypoczynkowych w okresie wypowiedzenia sąd uwzględnił żądanie powódki. W dalszej kolejności wskazać należy, iż w aktach osobowych powódki nie ma jej wniosków urlopowych, które miałyby potwierdzić ile powódka korzystała z urlopu wypoczynkowego. Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w wysokości 11.550 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 czerwca 2013 roku do dnia zapłaty na podstawie art. 300 kp w związku z art. 481 kc. Podstawę prawną wyliczenia ekwiwalentu stanowi Rozporządzenie Ministra Pracy I Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U.1997.2.14z późniejszymi zmianami) Zgodnie z § 18 tego rozporządzenia ekwiwalent za niewykorzystany przez pracownika urlop wypoczynkowy oblicza się: 1)dzieląc sumę miesięcznych wynagrodzeń ustalonych na podstawie § 15-17 przez współczynnik, o którym mowa w § 19, a następnie, 2) dzieląc tak otrzymany ekwiwalent za jeden dzień urlopu przez liczbę odpowiadającą dobowej normie czasu pracy obowiązującej pracownika, a następnie, 3)mnożąc tak otrzymany ekwiwalent za jedną godzinę urlopu przez liczbę godzin niewykorzystanego przez pracownika urlopu wypoczynkowego. § 19. 1. rozporządzenia stanowi, że współczynnik służący do ustalenia ekwiwalentu za 1 dzień urlopu ustala się odrębnie w każdym roku kalendarzowym i stosuje przy obliczaniu ekwiwalentu, do którego pracownik nabył prawo w ciągu tego roku kalendarzowego. 2. Współczynnik ustala się, odejmując od liczby dni w danym roku kalendarzowym łączną liczbę przypadających w tym roku niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, a otrzymany wynik dzieli się przez 12. 3. Jeżeli pracownik jest zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy, wartość współczynnika, ustaloną zgodnie z ust. 2, obniża się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy tego pracownika. Bezsporne jest, ze powódce przysługiwał urlop wypoczynkowy w wysokości 26 dni. Za 2012 r powódka nie wykorzystała 8 dni, za rok 2013r - 11 dni. Podstawą do wyliczenia ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy stanowiło miesięczne wynagrodzenie powódki w wysokości 12.8000 złotych. Współczynnik urlopowy za 2012 r wynosi 21 podzielony przez kwotę 12.800 złotych dał kwotę 609.53 złotych (609.53 : 8 godzin = 76,19 za godzinę pracy) 8 dni urlopu x 609,53= 4. 876,24. Współczynnik urlopowy za rok 2013 wynosi 20,92 podzielony przez kwotę wynagrodzenia 12.800 złotych dał kwotę 611,85 złotych za jeden dzień urlopu. (611,85: 8 godzin – 76,48 złotych za godzinę urlopu). 11 dni urlopu x 611,85 złotych = 6730,35 złotych za 20113r. w sumie dało to kwotę 11.606,59 złotych. Mając na uwadze powyższe sąd zasądził w wyroku kwotę 11.500,00 złotych nie wychodząc ponad żądanie powódki. Zgodnie z treścią art. 97 . § 1. kodeksu pracy w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie wydać pracownikowi świadectwo pracy. Wydanie świadectwa pracy nie może być uzależnione od uprzedniego rozliczenia się pracownika z pracodawcą. 2 1 . Pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Świadectwo pracy nie tworzy praw podmiotowych ani ich nie pozbawia, nie ma też cech wyłączności w zakresie dowodowym w postępowaniu o realizację tych praw. Bezsporne jest, że powódka wystąpiła do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy, które nie zostało jednak sprostowane. Pracodawca w świadectwie pracy wskazał, iż powódka wykorzystała 11 dni tj; 88 godzin urlopu. Tymczasem ilość wskazanego w świadectwie pracy urlopu wypoczynkowego nie wynika ani z wniosków urlopowych ani z innej dokumentacji przedłożonej przez pracodawcę. Powódka słuchana w charakterze strony zeznała, że pracodawca nie wypłacił jej ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, nie określił również, w jakich dniach powódka została zwolniona ze świadczenia pracy a w jakich miała korzystać z urlopu wypoczynkowego. Również prezes zarządu nie pamiętał czy powódka miała korzystać z urlopu wypoczynkowego w okresie wypowiedzenia, co oznacza, że ta kwestia nie była uzgadniana z powódką i generalnie nie przywiązywano do niej większej uwagi. Mając powyższe na uwadze sąd w punkcie czwartym wyroku nakazał sprostować świadectwo pracy poprzez wpisanie, że powódka nie korzystała z urlopu wypoczynkowego. Zgodnie z art. 477 2 § 1 kpc sąd w punkcie piątym wyroku nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda, tj. do kwoty 12.800 złotych. Natomiast w punkcie czwartym wyroku na podstawie art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2010r., Nr 90, poz. 594 - tekst jednolity), Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – kasy Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie kwotę 1.217,50 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, której powódka nie miała obowiązku uiścić (24.350,00 x 5 %). (...)