Sad powszechny, VII Kz 385/16

Sygn. akt VII Kz 385/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 sierpnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Danuta Józefowska Protokolant: st. sekr. sądowy Renata Kozieł po rozpoznaniu w sprawie przeciwko K. B. ( K. B. ) s. J. , B. ur. (...) w Z. obwinionego o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. zażalenia wniesionego dnia 17.06.2016 roku przez Straż Miejską m. st. W. na postanowienie Sądu Rejonowego w Zawierciu, w sprawie o sygn. akt II W 2522/15 z dnia 31.05.2016 roku w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę K. B. obwinionego o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w., przekazać Sądowi Rejonowemu w Zawierciu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Zawierciu postanowieniem z dnia 31 maja 2016 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II W 2522/15:

1. na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w. umorzył postępowanie przeciwko K. B. , s. J. i B. , ur. (...) w Z. o wykroczenie z art. z art. 96 § 3 Kodeksu Wykroczeń w związku z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.), polegające na tym, że w dniu 25 marca 2015 roku, wezwany do siedziby Straży Miejskiej na ul. (...) w W. , będąc zaewidencjonowanym właścicielem pojazdu marki P. o numerze rejestracyjnym (...) , wbrew obowiązkowi nie wskazał na żądanie uprawnionego organu użytkownika pojazdu, który w dniu 17.02.2015 r. zatrzymał pojazd na skrzyżowaniu ulic (...) i (...) w W. ,
2. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 2 pkt. 2, § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. G. kwotę 221,40 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu,
3. na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Straż Miejska m. st. W. . We wniesionym środku odwoławczym zwrócono uwagę, iż wykroczenie popełnione przez obwinionego K. B. polegało na zatrzymaniu pojazdu na skrzyżowaniu ulic, nie miało więc ono żadnego powiązania z urządzeniami rejestrującymi wykroczenia polegające na przekroczeniu prędkości lub przejeżdżania pojazdów przez skrzyżowanie podczas nadawanego światła koloru czerwonego. Zdaniem skarżącego Sąd Rejonowy błędnie zinterpretował przepisy art. 129b ust. 3 pkt. 3 oraz art. 129b ust. 4 Ustawy Prawo o ruchu drogowym , które od dnia 1 stycznia 2016 roku zostały uchylone bowiem zgodnie z treścią przepisu art. 129b ust. 3 pkt. 7 Ustawy Prawo o ruchu drogowym w ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa w ust. 2 , strażnicy gminni (miejscy) są upoważnieni do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Stawiając powyższe skarżący wniósł o rozpatrzenie sprawy w postępowaniu zwyczajnym przez Sąd Rejonowy w Zawierciu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Wniesione zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż do dnia 31 grudnia 2015 roku (...) gminna (miejska), na podstawie art. 129b ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym , była uprawniona do wykonywania kontroli ruchu drogowego wobec kierującego pojazdem naruszającego przepisy ruchu drogowego, w przypadku ujawnienia i zarejestrowania czynu przy użyciu urządzenia rejestrującego , a na podstawie art. 129b ust. 3 pkt 3 ww. ustawy była upoważniona do używania urządzeń rejestrujących w ramach kontroli ruchu drogowego. W konsekwencji miała ona prawo do kierowania wniosków o ukaranie w związku z wykonywaniem tych zadań (art. 12 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o strażach gminnych ). Dnia 1 stycznia 2016 roku weszła w życie ustawa z dnia 24 lipca 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o strażach gminnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1335), na mocy której w związku z nowym brzmieniem art. 129b ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym , S. gminni (miejscy) utracili uprawnienia do wykonywania kontroli wobec naruszającego przepisy ruchu drogowego, w przypadku ujawnienia i zarejestrowania czynu przy użyciu urządzenia rejestrującego. Spowodowane to było zmianą art. 129g ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym i usunięciem sformułowania: „z zastrzeżeniem art. 129b ust. 3 pkt 3 ”. Ujawnianie naruszeń przepisów ruchu drogowego za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pasie drogowym dróg publicznych, należy zatem aktualnie do wyłącznej kompetencji Inspekcji Transportu Drogowego. Tylko ten podmiot jest uprawniony w tym zakresie do występowania z wnioskiem o ukaranie. Niemniej jednak, jak wynika z akt niniejszej sprawy wykroczenie popełnione przez obwinionego K. B. polegało na zatrzymaniu pojazdu na skrzyżowaniu ulic i nie miało ono żadnego powiązania z urządzeniami rejestrującymi wykroczenia polegające na przekroczeniu prędkości lub przejeżdżania pojazdów przez skrzyżowanie podczas nadawania czerwonego sygnału świetlnego. W myśl zaś przepisu art. 129b ust. 2 pkt 2b w zw. z ust. 3 pkt 7 Ustawy prawo o ruchu drogowym , S. gminni (miejscy) są uprawnieni do wykonywania kontroli ruchu drogowego wobec uczestnika naruszającego przepisy o zatrzymaniu lub postoju pojazdów i w zakresie z tym związanym posiadają uprawnienia do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. A zatem precyzując skoro w zakresie kompetencji (...) gminnej (miejskiej) leży wykonywanie kontroli ruchu drogowego wobec uczestnika naruszającego przepisy o zatrzymaniu lub postoju pojazdów i w związku z tym prawo do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie na podstawie przepisu art. 17 § 3 k.p.w. w tego rodzaju przypadkach (...) gminna (miejska) jest uprawnionym oskarżycielem. Mając na uwadze powyższe należało uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę K. B. obwinionego o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. przekazać Sądowi Rejonowemu w Zawierciu do ponownego rozpoznania. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała bowiem negatywna przesłanka procesowa w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Na oryginale właściwy(e) podpis(y) Za zgodność Sekretarz: POUCZENIE : na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje.