Sygn. akt. IV Ka 818/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka - sprawozdawca SO Adam Sygit Protokolant st. sekr. sądowy Agnieszka Scheffs przy udziale Janusza Bogacza Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 roku sprawy D. B. , Ł. C. i S. S. oskarżonych z art. 223 § 1 kk i art. 226 § 1 kk w zw.z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 11 czerwca 2013 roku sygn. akt III K 674/11 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonych Ł. C. i S. S. w pkt.
- obniża do roku;
- kary łączne pozbawienia wolności orzeczone w odniesieniu do oskarżonego Ł. C. w pkt. 5., do oskarżonego S. S. w pkt.
- obniża do roku i 4 (czterech) miesięcy;
- na podstawie art. 69 § 1 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. wykonanie kar łącznych pozbawienia wolności orzeczonych wobec Ł. C. i S. S. oraz kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec D. B. warunkowo zawiesza na okresy próby 2 (dwóch) lat;
- uchyla rozstrzygnięcia zawarte w pkt.
- i 8.;
- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;
- wymierza oskarżonym Ł. C. i S. S. opłaty w kwocie po 300 (trzysta) złotych za obie instancje, D. B. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych za II instancję i obciąża oskarżonych wydatkami postepowania odwoławczego w częściach równych. Sygn. akt IV Ka 818/13 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 11 czerwca 2013 roku sygn. akt III K 674/11 Ł. C. został uznany za winnego tego, że w dniu 2 sierpnia 2011 roku w B. przy ulicy (...) podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji obowiązków służbowych znieważył umundurowanych funkcjonariuszy Policji sierż. K. J. oraz st. Sierż. M. B. i st. Sierż. T. M. w ten sposób, że wyzywał ich używając słów powszechnie uznanych za obelżywe i wulgarne tj. przestępstwa z art. 226 § 1 kk i za to na podstawie art. 226 § 1 kk wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tymże wyrokiem S. S. został uznany za winnego tego, że w dniu 2 sierpnia 2011 roku w B. przy ulicy (...) podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji obowiązków służbowych znieważył umundurowanych funkcjonariuszy Policji sierż. K. J. oraz st. sierż. M. B. i st. sierż. T. M. w ten sposób, że wyzywał ich używając słów powszechnie uznanych za obelżywe i wulgarne tj. przestępstwa z art. 226 § 1 kk i za to na podstawie art. 226 § 1 kk wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżonych Ł. C. i S. S. uznano także za winnych tego, że w dniu 2 sierpnia 2011 roku w B. przy ulicy (...) działając wspólnie i w porozumieniu podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji obowiązków służbowych dokonali czynnej napaści na umundurowanych funkcjonariuszy Policji st. sierż. M. B. i st. sierż. T. M. w trakcie przeprowadzonej interwencji, w ten sposób, że Ł. C. uderzył nogą w prawą rękę st. sierż. T. M. powodując u pokrzywdzonego ból prawej ręki, a S. S. dwukrotnie uderzył nogą w twarz st. sierż. M. B. tj. przestępstwa z art. 223 § 1 kk i za to na podstawie art. 223 § 1 kk wymierzono im kary po 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tym samym wyrokiem oskarżonego D. B. uznano za winnego tego, że w dniu 2 sierpnia 2011 roku w B. przy ulicy (...) podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji st. sierż. M. B. obowiązków służbowych polegających na zatrzymywaniu S. S. , uderzył pięścią ww. policjanta w twarz w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na zatrzymywaniu S. S. tj. przestępstwa z art. 224 § 2 kk i za to na podstawie art. 224 § 2 kk wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 i 86 § 1 kk jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec Ł. C. i S. S. połączono i wymierzono tym oskarżonym kary łączne po 2 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Zasądzono także od oskarżonego Ł. C. na rzecz T. M. kwotę 1000 złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę. Z tego samego tytułu od oskarżonego S. S. zasądzono kwotę 1000 złotych na rzecz M. B. . Wyrok zawiera także rozstrzygnięcie o kosztach procesu. Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych. Obrońca oskarżonego D. B. zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego na jego korzyść. Wyrokowi zarzucił: ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, że D. B. dokonał uderzenia pięścią st.sierż. M. B. w celu zmuszenia go do zaniechania wykonywania czynności prawnych ⚫ obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia , w szczególności 2 § 2, 4, 5 § 1 i 7 kpk w zw. 92 kpk z art. 410 kpk na skutek dokonania oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań i wiedzy doświadczenia życiowego i w konsekwencji: ⚫ uznanie wyjaśnień oskarżonego za tylko częściowo wiarygodne, podczas gdy ocena całokształtu materiału dowodowego wskazuje, iż to właśnie wyjaśnienia oskarżonego B. zasługują na walor wiarygodności w całości, gdyż korelują one z zeznaniami świadka P. S. , która złożyła zeznania tożsame z wyjaśnieniami oskarżonego wskazujące, iż oskarżony B. nie bił pięścią po twarzy świadka M. B. , a przecież oskarżony B. został zatrzymany i tymczasowo aresztowany, więc nie miał możliwości uzgodnienia ze świadkiem P. S. przebiegu zdarzenia (w przeciwieństwie do policjantów), ⚫ uznanie, że oskarżony B. bił pięścią po twarzy świadka M. B. , pomimo okoliczności, że to właśnie oskarżony B. prosił gości baru o uspokojenie się i Sąd a quo w żaden sposób nie wyjaśnił po co w ogóle oskarżony zdecydowałby się na bicie interweniującego policjanta w sytuacji, gdy to właśnie oskarżonemu zależało na uspokojeniu gości i w tym celu pozostał w barze, w którym jego partnerka była barmanką, a nie po to by brać udział w awanturze, ⚫ uznanie zeznań świadków będących funkcjonariuszami Policji za wiarygodne w całości , podczas gdy różnią się one pomiędzy sobą w poszczególnych elementach przebiegu zdarzenia, a w szczególności różnią się częściowo od tych przedstawionych przed Prokuraturę Rejonową w Nakle i od wersji zdarzenia przedstawionej przez świadka K. J. , która na rozprawie zeznała, że to klienci byli tymi awanturującymi się (k.335 i n. - D. B. nie był klientem baru), a prawidłowa ocena wyżej wymienionych dowodów osobowych powinna prowadzić do ich ostrożnej oceny w zakresie w jakim wskazują one na sprawstwo oskarżonego B. , gdyż z wyjaśnień oskarżonego i z zeznań świadków P. S. , A. A. , A. A.
(1)B, S. , M. B. wynika, iż to oskarżony B. próbował uspokoić gości lokalu i nie miał on żadnego interesu i celu w tym, by bić funkcjonariusza Policji M. B. , który już zdążył obezwładnić oskarżonego S. , a zatem brak jest podstaw do tego, by nie uznać wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka P. S. za wiarygodne w zakresie braku sprawstwa oskarżonego B. . Stawiając te zarzuty obrońca D. B. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji . Obrońca oskarżonego S. S. zaskarżył wyrok w zakresie dotyczącym oskarżonego S. S. w całości tj. punkty 2,3, 6, 8 wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie tego oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Nadto z ostrożności procesowej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku wymierzenie oskarżonemu S. S. kary pozbawienia wolności 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: ⚫ rażącą niewspółmierności kary /surowość/ orzeczonej wobec oskarżonego S. S. /art. 438pkt4k.p.k./ ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść, a polegających na przyjęciu, iż : - oskarżony S. S. działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym Ł. C. w dniu 2 sierpnia 2011 r. w B. przy ul. (...) podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji obowiązków służbowych dokonali czynnej napaści na umundurowanych funkcjonariuszy Policji tj. M. B. i T. M. w trakcie przeprowadzanej interwencji , w ten sposób, że S. S. dwukrotnie uderzył nogą w twarz M. B. , a Ł. C. uderzył nogą w rękę T. M. - oskarżony S. S. znieważył umundurowanych funkcjonariuszy Policji K. J. , M. B. i T. M. - w ten sposób, że wyzywał ich używając słów powszechnie uznanych za obelżywe./art.438pkt3k.p.k./ ⚫ obrazy przepisów postępowania, które miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegających na : - dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego S. S. , oskarżonego D. B. oraz zeznań świadków P. S. , A. A. , A. A.
(1)B. S. , M. P. , M. B.
(1), i w konsekwencji nie przyjęcia, iż oskarżony S. S. odłączył się od grupy używającej wyzwisk wobec Policjantów i atakującej Policję i uciekł do środka baru (...) /nie znieważał policjantów oraz nie dokonał czynnej napaści na nich. /art.438pkt2k.p.k./ Obrońca Ł. C. zaskarżył wymieniony wyżej wyrok w części dotyczącej oskarżonego Ł. C. w całości. Na postawie art. 427 § 2 i 438 pkt 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1 . obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie obrazę art. 167 k.p.k. w zw. z art. 207 § 1 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin lokalu przy ulicy (...) w B. oraz miejsca wokół niego, co pozwoliłoby na odtworzenie przebiegu zdarzenia z dnia 2 sierpnia 2011 roku i skonfrontowanie wersji zdarzenia przedstawianych przez oskarżonych i funkcjonariuszy policji, w zeznaniach których wystąpiła co do tego faktu wyraźna sprzeczność, a również umożliwiłoby podjęcie ustaleń, co do ewentualnej możliwości zakwalifikowania zachowania oskarżonego jako jednego czynu lub zespołu zachowań zmierzających do wykonania z góry powziętego zamiaru.
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na uznaniu, że: a) Ł. C. w chwili zdarzenia objętego aktem oskarżenia działając wspólnie i w porozumieniu ze S. S. , dokonał czynnej napaści na umundurowanego st. sierż. T. M. , w ten sposób, że uderzył pokrzywdzonego nogą w prawą rękę powodując u niego ból prawej ręki, czym wypełnił znamiona przestępstwa z art. 223 § 1 k.k. , podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że: • pomiędzy Ł. C. , a S. S. nie istniało jakiekolwiek porozumienie dotyczące planowania wspólnie i w porozumieniu napaści na funkcjonariuszy policji, i takiego zamiaru nie można również dostrzec w zachowaniu oskarżonych w chwili zdarzenia; • wersje zdarzenia przedstawione przez pokrzywdzonych oraz pozostałych funkcjonariuszy policji są niespójne i na ich podstawie nie można ustalić, w jakim miejscu doszło do zdarzenia; • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na uznaniu, że zachowanie oskarżonego Ł. C. nie stanowi jednego czynu lub zespołu zachowań zmierzających do wykonania z góry powziętego zamiaru, a tym samym wyczerpuje dyspozycje dwóch różnych przestępstw, co w konsekwencji stanowi naruszenie przepisu art. 11 § 1 k.k. , ewentualnie 12 k.k. Z ostrożności procesowej niniejszemu wyrokowi zarzucił również : • rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego bezwzględnych kar pozbawienia wolności w wymiarze dwóch lat i sześciu miesięcy za przestępstwo z art. 223 § 1 k.k oraz sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy zważył co następuje: Wniesione apelacje były zasadne jedynie w zakresie zarzutów dotyczących niewspółmierności kary orzeczonej wobec wszystkich oskarżonych i w tym zakresie skutkowały zmianą zaskarżonego wyroku. Na wstępie należy stwierdzić, że sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, nie dopuszczając się jakichkolwiek naruszeń procedury, czy błędu w ustaleniach faktycznych. Nie budzi zastrzeżeń dokonana przez sąd orzekający ocena zebranych w sprawie dowodów, a także wyprowadzony na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wniosek w zakresie winy wszystkich oskarżonych odnośnie popełnienia zarzuconych i przypisanych im przestępstw. Ocena materiału dowodowego, została przez Sąd I instancji dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych w art. 4 i 7 k.p.k. , jest oceną szeroką i bezstronną, nie narusza granic oceny swobodnej, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych. Czyniąc natomiast zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego treścią przepisów art. art.: 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k. , należy stwierdzić w odniesieniu do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych podniesionych w apelacjach obrońców oskarżonych, iż jest on nietrafny i niezasadny. Godzi się przy tym przypomnieć, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Zarzut obrazy przepisów postępowania w zakresie oceny dowodów nie może zaś ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności (postanowienie SN z dnia 14 lutego 2007 r., II KK 397/06,niepubl.). Sąd orzekający, rozstrzygając o winie lub niewinności oskarżonego, kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swoje przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź ujawnionych, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tego rodzaju uchybień autorzy apelacji nie wykazali w każdym razie nie sposób przyjąć, że poczynione przez sąd ustalenia co do faktu dokonanych przez oskarżonych czynów są nieprawidłowe. Odmienna ocena zaprezentowana przez autorów apelacji w żaden sposób nie podważa tej oceny jaka została zaprezentowana w uzasadnieniu wyroku, a którą sąd odwoławczy w całości akceptuje i podziela, uznając za własną. W ocenie sądu odwoławczego analiza dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, żadną miarą nie potwierdza zarzutów, by orzeczenie zapadłe w niniejszej sprawie oparte zostało o błędne ustalenia dokonane w wyniku dowolnej oceny materiału dowodowego z naruszeniem jak się podnosi w apelacji art. 7 kpk . Apelacje w tym zakresie - co należy stanowczo podkreślić – jawią się jako wybitnie polemiczne wobec prawidłowych i pełnych ustaleń sądu orzekającego oraz obszernej, wyczerpującej, logicznej i w pełni przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dostarczając jakichkolwiek merytorycznych argumentów pozwalających na podzielenie tych zarzutów, tak błędu w ustaleniach faktycznych jak i obrazy przepisów procedury sformułowanych w środkach odwoławczych oraz przywiedzionej tam argumentacji na ich poparcie. Przechodząc zaś do zarzutów rażącej niewspółmierności kary to tytułem uwag natury ogólnej należy zważyć, iż o intensywności kary decyduje określony w art.53 kk sądowy wymiar kary opierający się na konstytucyjnej zasadzie swobody sędziowskiej. Co więcej, w przepisie tym wskazane są dyrektywy wymiaru kary, które sąd ma obowiązek uwzględnić. Są to współmierność kary do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec sprawcy (prewencja indywidualna) oraz społeczne oddziaływanie kary (prewencja ogólna). Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k. , zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie cytowanego przepisu nie chodzi, bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach, co do wymiaru kary, ale o różnice ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. ( patrz wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2000 r II Aka 116/00 Prok. i Pr. 2002/1/30). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, iż podniesiony w apelacjach zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonym jest oczywiście słuszny, bowiem wymierzone oskarżonym kary tak za poszczególne czyny jak i kary łączne pozbawienia wolności rażą swoją surowością Jak wynika z uzasadnienia wyroku sąd orzekający przy wymiarze kary wziął pod uwagę rodzaj szczególnie chronionego dobra, które naruszyli oskarżeni, a jakim jest życie i zdrowie policjantów, powagę i właściwe funkcjonowanie policji jako instytucji, a tym samym wysoki stopień winy oskarżonych w odniesieniu do popełnionych przez nich czynów uznając równocześnie, że wymierzenie im kar łagodniejszych zwłaszcza z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie oddziaływałoby prewencyjnie. W ocenie sądu odwoławczego sąd meriti zbytnią wagę przyłożył do celów prewencyjnych jakie winna odnieść kara wobec oskarżonych, za mało zaś, mimo deklarowanej w uzasadnieniu należytej uwagi, osobom samych sprawców. Nie dokonał oceny ich dotychczasowego życia, ich postawy, nie wziął pod uwagę żadnych okoliczności , które mają znaczenie dla oceny osobowości sprawców pod kątem prognozowania celów wychowawczych jakie winna odnieść wymierzona kara. Tymczasem jak wynika z akt sprawy oskarżeni nie są sprawcami zdemoralizowanymi, poza oskarżonym D. B. nie byli karani. Niewątpliwie zdarzenie z dnia 2 sierpnia 2012 roku miało w ich życiu charakter incydentalny. Oskarżeni mają krytyczny stosunek do swojego zachowania, ponieśli już represję karną związaną z tymczasowym aresztowaniem. Te właśnie okoliczności, które uszły z pola widzenia sądowi meriti przemawiają zaś za przyjęciem, że po stronie wszystkich oskarżonych zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna, W konsekwencji tego sąd odwoławczy uznał argumentację obrońców oskarżonych co do rażącej surowości kary za słuszną, uznając, że wymierzone oskarżonym Ł. C. i S. S. kary jednostkowe za czyn przypisany im w punkcie
- w rozmiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, jak również kary łączne wymierzone tym oskarżonym w rozmiarze 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności ( pkt 5 i 6) są rażąco niewspółmiernie surowe do stopnia społecznej szkodliwości jego czynu i winy. Do podobnego wniosku sąd odwoławczy doszedł w odniesieniu do oskarżonego D. B. , któremu wymierzono karę roku pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. W przekonaniu Sądu Odwoławczego wystarczająca i sprawiedliwą odpłatą za popełnione przez Ł. C. i S. S. przestępstwo z art. 223 § 1 kk przypisane im w punkcie 3 wyroku jest kara roku pozbawienia wolności, natomiast jeśli chodzi o wymiar kary łącznej orzeczony wobec tych oskarżonych to karą właściwą i sprawiedliwą jest kara łączna roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Wreszcie za celowe i zasadne sąd odwoławczy uznał zastosowanie wobec wszystkich oskarżonych dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych kar pozbawienia wolności, w wypadku oskarżonych Ł. C. i S. S.
(1)kar łącznych na okres próby 2 lat. Uwzględniając wcześniejsze rozważania i uwagi należało uznać, że zachodzi wobec wszystkich oskarżonych pozytywna i uzasadniona prognoza kryminologiczna co do tego, że pomimo warunkowego zawieszenia orzeczonych kar pozbawienia wolności będą przestrzegać porządku prawnego i nie popełnia ponownie przestępstwa Tak ukształtowany wymiar kary jest adekwatny tak do stopnia winy jak i stopnia społecznej szkodliwości czynów jakich się dopuścili. Kary te winny spełnić zarówno cele w zakresie prewencji szczególnej jak i ogólnej, czyniąc też zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd odwoławczy zmieniając zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o karze uchylił punkt 7 i 8 wyroku dotyczący orzeczonych od oskarżonych Ł. C. i S. S. kwot pieniężnych na rzecz pokrzywdzonych policjantów M. B. i T. M. . Ani w sentencji wyroku, ani w uzasadnieniu sąd meriti nie wskazał podstawy prawnej podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia, co w sposób oczywisty nie pozwalało na merytoryczną kontrolę w tym zakresie. Sąd miał przy tym na uwadze, że ww. policjanci nie domagali się orzeczenia na ich rzecz zadośćuczynienia. Z tych wszystkich względów Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o karze i w konsekwencji wysokości opłat orzekając jak w części dyspozytywnej, utrzymując zaskarżony wyrok w mocy w pozostałej części. O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśli art. 636 kpk w zw. z art. 634 kpk .