poprzez zaniechanie przesłuchania w sprawie W. S. i przeprowadzenie postępowania w sprawie bez udziału i bez wiedzy strony postępowania, która w dodatku była stroną relacji umownej łączącej ją z (...) i której ubezpieczenia społecznego sprawa niniejsza dotyczy. W uzasadnieniu wniesionej apelacji zaakcentowano tę okoliczność, iż według skarżącego rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji opiera się na błędnym założeniu, że ubezpieczony, tj. spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. zawarła z pracownikiem W. S. pozorną umowę o pracę z dnia 10 kwietnia 2010 roku. Zdaniem apelującego nie można się zgodzić z stanowiskiem Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie, gdyż pismem z dnia 9 listopada 2010 roku ubezpieczony wykazał, że umowa o pracę z dnia 10 kwietnia 2010 roku została przekazana organowi rentowemu na przełomie maja i czerwca 2010 roku, tj. przed wydaniem decyzji z dnia 12 lipca 2010 roku. Podniesiono również, że Sąd nie doręczał zainteresowanej W. S. zawiadomień o rozprawie czym uniemożliwił wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego a tym samym zaniechał zbadania wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego. Ponadto w ocenie ubezpieczonego kwestie takie jak właściwe wprowadzenie do programu „Płatnik” urlopu bezpłatnego czy też terminowość uiszczania składek dotyczą tego czy ubezpieczony rzetelnie wypełniał obowiązki wynikające z polskich przepisów prawa a nie tego czy prawu podlegał. Apelujący argumentował, iż ustalenia dotyczące łączącego stosunku prawnego poczynione przez Sąd pierwszej instancji są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Sąd Okręgowy nie dał wiary zeznaniom świadka I. S. twierdząc, że zainteresowana nigdy nie wykonywała pracy na rzecz spółki (...) sp. z o.o. w okresie od 10 kwietnia 2010 roku do 9 maja 2010 roku. Zarzucono, iż Sąd I instancji nie wziął pod uwagę szczegółowych wyjaśnień poczynionych przez świadka oraz nie zweryfikował jej zeznań z zeznaniami W. S. mimo złożonego wniosku dowodowego. Na koniec skarżący stwierdził, iż nie powinno być zupełnie bez znaczenia w sprawie stanowisko strony przeciwnej w kontradyktoryjnym postępowaniu. Podniesiono, iż organ rentowy nigdy nie kwestionował samego faktu istnienia tytułu do ubezpieczenia społecznego W. S. , przyjmował składki na ubezpieczenie społeczne, nigdy ich nie zwrócił, nie twierdził, że podlegają zwrotowi a nadto nie kwestionował tego, że W. S. wykonywała określone czynności pod nadzorem i na polecenie (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. . Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach zaskarżony wyrok z dnia 10 maja 2011 roku sygn. akt VIIIU 1805/10 odpowiada bowiem prawu. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż Sąd Okręgowy nie naruszył przepisów prawa materialnego ani postępowania w tym art. 233 § 1 k.p.c. ani art.
zaś poczynione przez niego ustalenia faktyczne Sąd Odwoławczy podziela i przyjmuje za swoje. Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia czy prawidłowo organ rentowy decyzją z dnia 12 lipca 2010 roku uznał, że w okresie od 10 maja 2010 roku do 9 maja 2011 roku do pani W. S. nie mają zastosowania polskie przepisy w zakresie ubezpieczeń społecznych z tytułu jej zatrudnienia przez płatnika (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. . Analizując niniejszą kwestię w oparciu o obowiązujące przepisy prawa zdaniem Sądu Odwoławczego Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wobec faktu, iż zainteresowana, jako pracownik tymczasowy, zawarła kolejną umowę na czas wykonywania określonej pracy w Niemczech w dniu 9 maja 2010 roku to mają do niej zastosowanie regulacje zawarte w rozporządzeniach WE nr 883/2004 i nr 987/2009 obowiązujące od 1 maja 2010 roku, w tym wymóg podlegania bezpośrednio przed zatrudnieniem w Niemczech przez co najmniej miesiąc ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych. Należy przy tym podzielić argumentację Sądu Okręgowego co do pozorności przedłożonej przez odwołującą umowy o pracę zawartej z zainteresowaną na okres od dnia 10 kwietnia 2010 roku do dnia 9 maja 2010 roku celem wykazania, że zainteresowania spełnia wymóg miesięcznego podlegania przepisom polskim analizowanej przez pryzmat art. 83 Kodeksu cywilnego . Odnośnie jej znaczenia nie zasługują na uwzględnienie argumenty podniesione przez apelującego w złożonym środku odwoławczym, zwłaszcza, że Sąd Apelacyjny mając na uwadze stawiany przez skarżącego zarzut naruszenia art.
podjął odpowiednie działania w celu zapewnienia daleko idącej czystości procedowania, skutkiem których nastąpiło przesłuchanie zainteresowanej W. S. . Przesłuchana wskazała, iż była pracownikiem Spółki na przełomie roku 2009-2010 miała wówczas umowę o pracę ale nie pamięta, chyba na czas określony w okresie 10 kwietnia do 9 maja 2010 roku. Ubezpieczona dodała, iż nie wykonywała żadnych czynności z polecenia spółki bo przebywała w kraju a zgodnie z umową miała pozostać do dyspozycji pracodawcy. Nadto z protokołu przesłuchania ubezpieczonej /k. 160 akt sądowych/ wynika, że nie pamięta czy miała podpisaną ze spółką umowę o pracę oraz nie pamięta czy otrzymała jakiekolwiek wynagrodzenia za okres od 10 kwietnia 2010 roku do 9 maja 2010 roku. Zdaniem Sądu Apelacyjnego zeznania ubezpieczonej tylko częściowo zasługują na uwzględnienie. O ile twierdzenie o nie zapamiętaniu szczegółów związanych z zatrudnieniem można uznać za wiarygodne, o tyle zestawienie go z tak precyzyjnym ujęciem spornego okresu powoduje, iż w tym zakresie zeznania ubezpieczonej nie mogą być uznane za stanowiące podstawę ustaleń faktycznych. Powyższe czyni jednak całkowicie nieaktualnym podniesiony przez apelującego zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art.
zgodnie z którym zainteresowanym jest ten czyje prawa i obowiązki zależą od rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli osoba taka nie została wezwana do udziału w sprawie przed organem rentowym, sąd wezwie ją do udziału w postępowaniu bądź z urzędu, bądź na jej wniosek lub na wniosek jednej ze stron. Zwłaszcza w obliczu znajdującego się w aktach postępowania wezwania zainteresowanej / k. 64 akt sądowych/. Pozostałe podniesione przez skarżącego argumenty nie znajdują żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa i stanowią li tylko polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji. /-/ SSA K. Budzianowska /-/ SSA M. Woźnowska-Gallos /-/ SSA K. Merker Sędzia Przewodniczący Sędzia JM
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.