Sad powszechny, I C 227/16

(99)na 12 miesięcy, która miała być świadczona na numerze (...) (dowód: poświadczona za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego kserokopia porozumienia – k. 16) W dniu 12 października 2014 roku (...) z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wystawił fakturę VAT o numerze (...) opiewającą na kwotę 678,14 zł. Powyższa należność dotyczyła opłaty za pakiet Formuła 4.0 oraz zakup G. : M. Z. , Inc. - (...) , 3900, 960 G. (game of W. – F. A. ). Termin płatności został określony na dzień 27 października 2014 roku. (dowód: poświadczona za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego kserokopia faktury – k.17-18) W dniu 12 listopada 2014 roku (...) z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wystawił fakturę VAT o numerze (...) opiewającą na kwotę 527,53 zł. Powyższa należność dotyczyła opłaty za pakiet Formuła 4.0, Pakietu Internetowego oraz zakup G. : M. Z. , Inc. - (...) G. (game of W. – F. A. ). Termin płatności został określony na dzień 26 listopada 2014 roku. (dowód: poświadczona za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego kserokopia faktury – k.19) W dniu 12 grudnia 2014 roku (...) z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wystawił fakturę VAT o numerze (...) opiewającą na kwotę 143 zł. Termin płatności został określony na dzień 29 grudnia 2014 roku. (dowód: poświadczona za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego kserokopia faktury – k.20) W dniu 12 stycznia 2015 roku (...) z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wystawił fakturę VAT o numerze (...) opiewającą na kwotę 150 zł. Termin płatności został określony na dzień 26 stycznia 2015 roku. (dowód: poświadczona za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego kserokopia faktury – k. 20) W dniu 4 kwietnia 2015 roku (...) z ograniczoną odpowiedzialnością w W. w związku z przedterminowym rozwiązaniem umowy dotyczącej numeru (...) wystawił notę debetową o numerze (...) opiewającą na kwotę 518,14 zł. (dowód: poświadczona za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego kserokopia faktury – k. 20) W dniu 8 października 2015 roku kancelaria (...) działająca w imieniu (...) z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wystawiła adresowane na adres pozwanej przesądowe wezwania do zapłaty informując, iż w związku z nieuregulowanymi zadłużeniami z tytułu umowy (...) jej zadłużenie wynosi 2173,48 zł (dowód: poświadczona za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego kserokopia przesądowego wezwania do zapłaty, k.23) Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo jest uzasadnione częściowo. Bezsporne jest, iż (...) z ograniczoną odpowiedzialnością w W. i M. M. łączyły dwie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych określone w art. 56 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (tj. - Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.). Umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych jest umową nazwaną i uregulowaną w prawie telekomunikacyjnym (pozakodeksowa umowa nazwana). Co prawda druga umowa została zawarta w dniu 22 września 2014 roku, a nie jak wskazywał powód dnia 25 września 2014 roku, ale jest to okoliczność nie wpływająca na rozstrzygniecie sprawy, bowiem wszystkie faktury VAT został wystawione na numer w niej wskazane tj. (...) . Pozwana nie wypełniła zobowiązania wynikającego z zawartych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych i nie przedstawiła żadnej sensownej argumentacji podważającej twierdzenia pozwu, ograniczając się do nic niemówiącego ogólnika, iż są one niezgodne ze stanem faktycznym. W związku z powyższym Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powodowej spółki należności wynikające z poszczególnych faktur wraz z odsetkami od dnia następnego od określonego w nich terminu zapłaty. Dodatkowo jeśli chodzi o odsetki to Sąd miał na uwadze, iż w dniu 1 stycznia 2016 roku doszło od nowelizacji kodeksu cywilnego w zakresie odsetek - ustawa o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw z dnia 9 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1830). Zgodnie z art. 56 tej ustawy do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ze wskazanego przepisu intertemporalnego wynika, że należne powodom odsetki należy oceniać w rozbiciu na dwa okresy: do dnia 31 grudnia 2015 roku i po tym dniu. Zgodnie z art. 481 §1 i 2 k.c. w brzemieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 roku, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Dlatego też Sąd zasądził na rzecz powoda odsetki ustawowe w rozumieniu tego przepisu od dnia wskazanego w pozwie do 31 grudnia 2015 roku. Natomiast zgodnie z art. 481 §1 i 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym po 31 grudnia 2015 roku, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Takie też odsetki Sąd zasądził po dniu 31 grudnia 2015 roku do dnia zapłaty. Sąd oddalił powództwo jedynie w zakresie należności wynikającej z noty debetowej. Z jej treści wynika, iż zobowiązanie nią objęte (kwota 518,14 zł) dotyczy opłaty specjalnej za przedterminowe rozwiązanie umowy. Jednakże w aktach sprawy brak jest oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, a powód nie wskazał nawet przybliżonej daty kiedy miało by to miejsce. Powód nawet nie wskazał. W tym zakresie Sąd uznał, że fakt hipotecznego wypowiedzenia umowy nie został wykazany a nawet faktycznie nie wskazano kiedy to miało miejsce oraz której umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych dotyczyło. Uniemożliwia to ocenę, czy wypowiedzenie było zasadne i czy kara umowna odpowiada treści umowy stron. Nie jest nawet jasne czy wypowiedziano jedną z łączących strony umów czy też obydwie oraz z której umowa wynika kara umowna. Powód w treści uzasadnienia pozwu posługuje się pojęciem „not debetowych” w liczbie mnogiej jak były, co najmniej dwie. Natomiast do pozwu załączono tylko jedną. Uzasadnienie pozwu mówi również „o karach umownych” w licznie mnogiej. Tym samym nawet wobec nie podania przez pozwaną konkretnych zarzutów stawianych karze umownej, Sąd uznał iż okoliczności sprawy, a przede wszystkim brak wyraźnie sprecyzowanych twierdzeń faktycznych powoda w zakresie kary umownej uniemożliwia uwzględnienie powództwa w tym zakresie. Przedstawienie okoliczności faktycznych istotnych w sprawie jest warunkiem sine qua non wykazania zasadności powództwa, i dopiero zgłoszenie okoliczności faktycznych, na których oparte jest żądanie pozwu, podlega dowodzeniu ( art. 227 k.p.c. ) lub od tego dowodzenia jest zwolnione wskutek istnienia notorii ( art. 228 k.p.c. ), ich przyznania przez drugą stronę ( art. 229 k.p.c. ) lub ich przemilczenia przez przeciwnika procesowego ( art. 230 k.p.c. ), ewentualnie wskutek ich objęcia domniemaniem faktycznym ( art. 231 k.p.c. ) lub prawnym. Strona nie może, zatem ograniczyć się jedynie do zgłoszenia dowodów [w tym wypadku przedłożenia umów oraz regulaminów], z pominięciem podniesienia konkretnych okoliczności faktycznych, na które te dowody zgłasza, bowiem nie jest rolą sądu w procesie wywodzenie okoliczności faktycznych ze zgłoszonych dowodów (przenoszące właściwie wyniki postępowania dowodowego do sfery domysłów, jakie okoliczności faktyczne strona wywodzi z przedstawionych dowodów - w tym wypadku domyślenie się kiedy wypowiedziano i którą umowę i co do której umowa została naliczona kara dochodzona pozwem), lecz weryfikacja twierdzeń strony w oparciu o przedstawione wyżej reguły dowodzenia. Dlatego też powództwo w tej części zostało oddalone w oparciu o art. 6 k.c. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. zgodnie, z którym każda ze stron procesu ponosi jego koszty w takiej części, w jakiej proces przegrała. Z kwoty 2016,81 zł stanowiącej wartość przedmiotu sporu, zasądzona została na rzecz powoda kwota 1498,67 zł, stanowiąca 74,31 % wartości przedmiotu sporu. Łączne koszty procesu wyniosły 630 zł, wyłącznie po stronie powodowej (30 zł opłaty sądowej, 600 zł wynagrodzenia pełnomocnika procesowego). Pozwany winien więc zwrócić powodowi 74,31 % tych wydatków, a więc kwotę 468,15 zł. SSR Jarosław Janeczek